o traveseiro

...ou incluso ficar paralíticos e mesmo sufrir infartos! E todo grazas ao "Seguro Afición", invento do patrocinador oficial da Liga de Fútbol Profesional, o BBVA. Deste xeito os afeccionados, que estarán cubertos con só ter unha entrada, un abono ou unha invitación ao estadio, recibirán 25.000 ouros de indemnización en caso de falecemento ou invalidez permanente, que se limitarán a 5.000 ouros para os menores de 14 anos.

"Tranquilos, que estou asegurao"

Para acceder á compensación, o accidente ou agresión de grupos violentos (incluirá a policía?) débese producir durante o encontro ou como moito unha hora antes da confrontación, e a un máximo de 2 quilómetros do lugar, ou mesmo se é de tráfico na ida ou volta dos afeccionados visitantes. Ademais, o falecemento débese producir nas 48 horas posteriores ao partido ou ben provocar unha invalidez permanente nos 18 meses posteriores.

Estou a maxinar a moitos deses pais que teñen fillos que parasitan (xeración ni-ni) pregando para que os seus vástagos futboleiros regresen do campo esta fin de semana nunha caixa, ou se están a debater entre a vida e a morte que deus os leve antes de que transcorran esas 48 horas de marxe para poder pillar os 25.000 ouros de rigor ou o que corresponda, que menos dá unha pedra, oiga.

CR26 pateando baixo a atenta mirada de David "Pancho" Villa

Agora só nos queda que o BBVA inclúa no seguro a morte de risa que provocan co seu circo "La jornada de tu vida" e fagan outro que indemnice aos equipos locais pola desfeita que fan no terreo de xogo os participantes nese paripé.

"Nin JB nin Balantains, güisqui DYC e nada máis!!"

A raiz das últimas actuacións arbitrais quero apoiar a manida fraseciña de que "Os árbitros son humanos..." mais desbotando a continuación de que "...e como tal, tamén se equivocan" e substituíndoa por "...e como tal, tamén teñen problemas de vista, xordeira, moita mala hostia e son facilmente manipulábeis". Por certo, que son humanos tamén nas categorías inferiores, non só en primeira, eh!?.

O Narón Balompé e o Concello de Narón organizan unhas xornadas pedagóxicas sobre fútbol. Este venres pola tarde realizarase no Auditorio do Alto do Castiñeiro a primeira sesión baixo o título "Alimentación do deportista. Primeiros Auxilios". Impartirá o curso o traumatólogo Xabier Pombo (Javier Palomo) que é un dos mestres da escola do Deportivo...

No xornal deportivo DxT Campeón non lle deben ter moita estima polo que se desprende do pé de foto que ilustra a nova, ou se cadra o que redacta é un deses talibanes antifumadores. Vale que este home sexa médico pero ao fin e ao cabo é a súa saúde, e ademais nin que o curso se chamara "A importancia do cancro de pulmón no fútbol de ataque" para ter que dar exemplo.

De tódolos xeitos estou desexando que se achegue o vindeiro venres día 12, onde seguirán estas charlas baixo o título "O papel dos pais na iniciación deportiva", desta vez impartidas polo psicólogo do Depor, Macario Bravo, para ver que lle poñen ao pé da foto.  Igual algo tipo "Macario desta vez non estará acompañado por José Luis Moreno".

Teño visto en varias ocasións a Filipe Luis cunha funda de guitarra ao lombo. Unha de dúas, ou ben anda peghándolle á metralleta todo o día ou gústalle toca-la guitarra. Será o segundo. O que xa non sei é que tipo de música fai, se cadra non só comparte parecido físico co grande cantautor catalán Albert Pla, tamén a súa música.

Disque que o sábado pasado Florentino Pérez e Jorge Valdano, presidente e director deportivo do Madrid respectivamente, o visitaron na súa casa para darlle ánimos. O temiña cheira bastante mal e dá que pensar que igual xa había un acordo entre eles para a súa fichaxe no verán, porque para iso que se dean un garbeo por tódolos enderezos dos futbolistas lesionados que están por aí espallados e ninguén se acorda deles.

Cando chamaron á porta o ideal sería que lles soltaran un pitbull ou que os recibirán a escopetazos, pero hai que ser hospitalarios. Así, Filipe podería convidalos a tomar un café con pastas, colle-la guitarra, e interpretarlles algúns dos mellores temas de Albert Pla, coma "Mi novia es una terrorista", "Diarrea mental" ou o imprescindíbel "Nunca te hagas policía". Sairían de alí escorrentados e Florentino dicíndolle a Valdano que "no da el perfil que buscamos, tiene criterio musical y no parece gilipollas".

Bola extra:
O futbolista do Girona Brian Sarmiento foi despedido do equipo no peche do mercado invernal porque retrasouse no regreso das vacacións de Nadal perto dunha semana sen xustificante. O motivo real: foi caghar e levouno o vento.

Que si o pase de calcaño foi en oblicuo, que si viu vir a Benzema co ollo do cu, que si foi dono e señor do centro do campo, que deixou escintileos de auténtico xenio... todo iso que xa sabemos (e que non nos custa nada recoñecer) e que no Marca e As estarán a repetir até 2016 polo menos.

Pero non nos esquezamos que Guti non deixará de ser un puto pixo baboso, repelente e maleducado, que seguirá sendo máis noticia polas súas excentricidades e mexadas fóra do testo que polo seu fútbol (un partido bo por dez mediocres) e que representa todo o que odio nun futbolista. Dixen!

Ao final semella que o Deportivo vai tentar supli-la baixa de Filipe Luis e entre os nomes que se barallan figura o de Asier Del Horno, futbolista que, baixo o meu punto de vista, está máis acabado cas maracas de Antonio Machín, e que ten fama de festeiro. Non sei por que...

"Nós quentámolo forno e outros veñen en fornal"

O caso é que tirando dos comentarios dos internautas á nova publicada no Marca descubro que a Del Horno gústalle viaxar polos máis variopintos pobos da xeografía española coma a José Antonio Labordeta. Así pois, vírono como é obvio en Bilbo e Valencia, mais tamén en Fuentarrabía, Donosti, Castro, Laredo e toda a costa cántabra, en Peñíscola, Benidorm e pola zona de Alboraya. Un tal Peruggini vai máis lonxe aínda: "Yo también le he visto tomando cubatas en Leicester, drogándose en Vallecas y haciendo un sudoku en la estación internacional, luego se montó en un colibrí y fué volando hasta el polo norte, empezó a escavar y apareció en Corea, recorrió a sprint la muralla china y al llegar al final saltó sobre un muelle y aterrizó en La Habana, se metió en una cabina teletransportadora y apareció en el salón de mi casa, y aquí está, limpiándome los zapatos". Outro internauta afirma tamén que o viu de farras por San Petersburgo e Nova Delhi.

A min só me queda dicer que, se finalmente recala no Depor, e antes de que Sergio González o colla da man e o leve polos máis selectos antros herculinos, non o faga sen antes visitar o Borrazás, mítico bareto que leva aberto dende os anos vinte e que ten non sei cantas estrelas Michelín, Firestone, tenedores e a súa puta nai, e que conta con moi boas críticas nas guías de ocio: "es de lo peorcito, siempre ha sido un bar de heavis y de radicales futboleros".

Non puiden ve-lo partido de copa do Depor, e polo que escoitei, non me perdín nada, pois disque foi un truño de encontro. Iso si, bótolle unha ollada á retransmisión ao vivo na web do AS a ver que se coceu e comprobo estupefacto que no derradeiro minuto Juan Rodríguez tivo unha oportunidade de friki coa perna dereita...

Devezo por ve-lo resumo na tele a ver se poñen esa ocasión de Juan Rodríguez. Pregúntome que clase de xogada sería para cualificala así polo xornalista, e que entende el por friki. Adiantándome á xogada seguro que é a típica onde o xogador non atina a golpear o balón, ou lle pega mal e cae ao chan. Nese caso o xeito correcto de retransmitilo sería: "Oportunidad de Juan Rodríguez a lo Raúl. El balón acaba rechazado".

Como che cambia o conto. Que felices semellaban abrazados Eduardo Bandrés e López Vallejo cando conseguiu o Real Zaragoza o ascenso. Meses máis tarde, o presidente tivo que dimitir presionado por unha mala xeira de resultados (que aínda dura) e o porteiro botado á puta rúa por se-lo máis goleado da liga e por outros asuntos máis escabrosos.

Agora os dous poderán retoma-las súas carreiras cinematográficas: Bandrés coma Jesús Bonilla, o de Los Serrano e El Popi na peli de Makinavaja, e López Vallejo coma Jim Carrey, que non necesita presentación.

A portada é do exemplar de onte do panfleto do Deportivo. Unha cousa é utilizar o voceiro do Clube para defenderse do contubernio xudeo-masónico de La Voz, Concello, Xunta... e outra ir provocando de mala maneira. Un xa empeza a estar até o carallo das movidas Deportivo-La Voz e fixo que non son o único.

Á marxe de todo isto, que nos toque de perto a lesión de Filipe Luis non é óbice para que deixemos de practicar o humor negro até a saciedade, e seguiremos a rirnos de case todo e case todos (incluídos nós mesmos). Iso si, tampouco somos de pedra, temos o noso corazonciño, e tamén nos vai a marcha como o Deporsport, así que cando alguén nos toque a moral, terá cumprida resposta.

A frase de moda, escoiteina e lina nos últimos días coma trintamil veces. As seareiras-animadoras do Diósgyőr VTK húngaro tamén a practican fóra do sistema educativo.