A camisola gay do Bochum

29 de Xuño do 2014 publicado por o traveseiro

Onte celebrouse o Día Internacional do Orgullo LGBT (lesbiana, gay, bisexual e transexual), e bueno, o certo é que non é que estea moi a prol deste tipo de celebracións, tampouco en contra. Penso que cada persoa pode ter a identidade ou orientación sexual que desexe e se debería ver como algo normal, sen necesidade de buscar un día o ano para orgullecerse da súa condición, pero o dito, que paréceme ben, que se aínda por riba vale para facer festa pois caralludo.

Este feito dáme para publicar a foto do adefesio de camisola do clube alemán do Bochum VFL de hai uns anos. Non sei a ciencia certa se é para homenaxear ao orgullo gay, pero estiven a pesquisar e disque nesa cidade fundouse en 1970 a Homosexuelle Aktionsgruppe Bochum (HAB) primeira asociación gay estudiantil de autoaxuda. Sexa como for, o certo é que fea de carallo.

No estado español non creo que haxa precedente de camisolas de clubes de fútbol con referencias ao movemento gay. Como moito camisolas que receben críticas por considerar, non poucos afeccionados, que teñen cores amaneradas. Serva coma exemplo a segunda equipación de cor fucsia do Real Madrid para a vindeira tempada, en plan chicle Cheiw de fresa ácida, ou, máis recentemente, a titular do Celta de Vigo.

Á marxe disto, e postos a reinvindicar, amosamos a nosa solidariedade cos afeccionados do CD Ourense, que as están a pasar moi putas co seu equipo, que descenderá a Terceira (desaparecerá) se non paga mañá 160.000 euros.

Os frikis futboleiros lembramos o Ourense presidido por Manolo Rois, o formado cos descartes do Celta e Depor (Noly, Rodolfo, Modesto, Dacosta…) dos Bericat, Montoto, Mugüerza, Ares, Adolfo, Pichi… Dos estranxeiros exóticos, coma Festus Agu, Baba Sule, Ljubojevic… ou o gran Ivica Mornar. Da famosa parella de adestradores, caso único no fútbol español profesional, Fuertes e Teixidó; doutros técnicos míticos, coma Rodríguez Vaz ou Mario Guede, e, por que non, de Manolo Preciado, que xogou catro tempadas en O Couto e onde se sacou o título de treinador. Por todos eles, pero sobor de todo, polos afeccionados… SOS CDOURENSE.

 

Arquivado en Adefesios | 5 Comentarios »

As estatísticas non minten

25 de Xuño do 2014 publicado por o traveseiro

Cruyff era, segundo as estatísticas da desaparecida revista Don Balón, o Rei; e este blogue segue a ser unha porcallada. Alomenos segundo Marcus.es, que publica unha listaxem cos blogues en galego máis recoñecidos, salientando os desaparecidos e/ou abandonados. Tamén saen os que aínda continúan na loita coa data da súa última actualización.

En ningún dos casos aparece O Traveseiro, non sei se é bo ou malo. O certo é que seguimos na clandestinidade, e si non actualizamos máis a miúdo foi porque sufrimos de “evitación fóbica de actividade creativa” e “pánico a escribir”, termos usados polo escritor Xabier Vila-Coia após ser agredido por un hosteleiro debido a unha discusión por un prato de espaguettis con atún e tomate. Bueno, o certo é que non levaba atún, e de aí a reclamación que rematou como rematou. En fin, que a escusa para non publicar está de puta madre, polo menos para min.

Dito isto, salientar que desta vez vai en serio, a partires de xa este blogue actualizarase máis a cotío, que queremos seguir no Blogomillo e non na Blogomorgue.

 

Arquivado en Autobombo | 1 Comentario »

Avante a P.M.L.C!

3 de Xuño do 2014 publicado por o traveseiro

Un seareiro do blogue envíame, baixo o inquedante alcume de Cornudo De Juana Chaos (?), a ligazón a un anuncio no que buscan adeptos para enrolarse nas ringleiras da P.M.L.C., que non son as siglas dun grupo revolucionario, se non o acrónimo de… Peña Madridista de La Coruña!

Tras premer na ligazón non me dá entrada directamente, pois antes teño que aceptar unhas condicións, que joder… é que semella que algo gordo se agocha na ligazón: “Soy mayor de edad y soy consciente de que en esta sección se puede mostrar contenido para adultos. 1- Soy adulto entendiéndose como tal a mayor de 18 años (o la edad legal en mi país de residencia). 2- Estoy de acuerdo en ver este tipo de material para adultos y no utilizarlo con fines comerciales. 3- Declaro que la visualización de material e imágenes para adultos no está prohibido ni infrinje ninguna ley en la comunidad donde resido, ni de mi proveedor de servicios o el local desde donde accedo. 4- No exhibiré este material a menores o a cualquier otra persona que pueda resultar ofendida o que no cumpla con estas condiciones”.

Acepto as condicións e cal é a miña sorpresa cando en lugar de atopar pornografía, sangue, vísceras, coprofaxia… aparece un inmenso escudo do Real Madrid C.F., pero desas fotos que descarregas en pequeniño e logo as aumentas de tamaño e saen borrosas e pixeladas, moi cutre a verdade. E o texto, o que segue: Se va a crear próximamente una peña del Real Madrid en La Coruña. Interesad@s en unirse envien e-mail”.

O caso é que púxenme en contacto con eles para ver como era o roio, un primeiro achegamento. A idea era poñer un texto destes empalagoso como os discursos de Florentino ou Toñín el Torero, rematando cun “Hasta el final, vamos Real”, pero logo pensei que ían pensar que os estaba puteando (que de feito era así) pero entón non me ían respostar. A mensaxe foi esta:

“Hola. Como madridista acérrimo y residente en La Coruña estaría interesado en formar parte de esta nueva agrupación. Me gustaría saber si ya hay sede social, estatutos, cuotas… Saludos y Hala Madrid!”

Na configuración da conta dende onde lles enviei o correio figura como nome Xabier, mais na mensaxe presenteime coma José Antonio, un nome máis axeitado para a coña esta, pois reúne españolía e madridismo mire por onde se mire (Primo de Rivera, Camacho…). O caso é que nin así se decataron da brincadeira, porque onte mesmo respostáronme. Debían estar empalmados porque segundo as estatísticas do anuncio so hai un envío de email. Esto puxeron:

“Hola José Antonio! Antes de nada agradecer el interés mostrado por pertenecer a nuestra peña. Para entrar en más detalles, necesitaríamos saber tu nombre completo, edad y si tienes Facebook o Twitter que nos facilites el nombre que usas en ambas cuentas. Es un puro formalismo. Un saludo y ¡Hala Madrid!”.

Até aquí chega a cousa porque xa non seguirei co roio. A miña teoría é que se trata de xente moza, se cadra quinceañeiros, e que nin teñen nin van ter sede social. Manteranse en contacto vía redes sociais e farán quedadas para ver os partidos do Madrid nun bar, como fan os marroquinos, senegaleses ou latinoamericanos madridistas.

Confeccionarán unha faixa da peña, e cando o equipo xogue na Coruña irán ao hotel para pelexar por un autógrafo ou foto con Sergio Ramos e Cristiano. Ao estadio irán sen a faixa para que non lla rouben (moi probábel) e de incógnito. Se cadra tamén “on tour”, nun par de coches a Vigo, ou, por que non, seguindo ao Castilla pola xeografía galega, pode que só a Lugo ou se baixan pois a As Somozas, Pontevedra, Ourense, Coruxo…

Dito isto, deíxovos a ligazón ao anuncio en cuestión.

Arquivado en Odioteca | 8 Comentarios »

Cumprimos 7 anos e nin nos decatamos!

20 de Maio do 2014 publicado por o traveseiro

O 17 de Maio este blogue cumpriu anos, data escollida como xa repetín mil veces para facelo coincidir co Día das Letras Galegas e co da Internete. Para non variar, paseino de longo, e claro, agora teño que publicar algo máis extenso para compensar, iso si, sen traspasar o telón de grelos. Non é grande cousa pero velaí vai.

-A fonte de Canaletas
Este era o lamentábel estado da fonte de celebracións do FC Barcelona o outro día (foto tirada na zona de radioloxía do coruñés Hospital Abente y Lago, tamén coñecido coma “o Militar”).

-Welliton & Sissoko, unha de cal e outra de area
Os seareiros celtistas do blogue pídenme encarecidamente un post sobor Welliton, ese brasileiro vido de Rusia con vitola de estrela que fracasou estrepitosamente no campo pero non fóra. A súa detención pola policía por conducir quintuplicando a taxa de alcol en sangue e con exceso de pasaxe pasará á historia negra do futebol galaico e de seguro merecedor dun Renaldinho World Player, aínda que sexa honorífico. Un Welliton por certo que seica na tenda oficial do Celta escrebían mal o seu nome nas camisolas, un feito que me lembra ao debut de Lionel Scaloni co Depor en 1998, que na súa co dorsal 12 poñía SCALONE.

A outra cara da moeda é Ibrahim Sissoko, chegado ao Depor no mercado invernal coma un perfecto descoñecido e con bastantes quilos de máis. Logo de adelgazar Sissoko está a triunfar. Paréceme un bo xogador, fai caneos inverosímis, dá asistencias de gol das que se ven poucas, provoca tarxetas… E o bo roio que transmite, unha deportividade que non se ve nin na liga de peñas, partíndose o cu e departindo amigabelmente con árbitros e rivais. A súa vestimenta “de calle” e os seus peiteados son trending topic na Coruña.

-De branco inmaculado
A cantante cordobesa afincada na Coruña dende hai bastantes anos, Vega, mundialmente coñecida por pasarse medio concurso chorando participar na edición de 2002 de Operación Triunfo, desafiou ás superticións casándose e posteriormente embarcándose o pasado martes 13 de maio. A prensa fíxose eco de tal acontecemento publicando unha morea de fotos dos noivos e convidados na viaxe por catamarán e analizando polo miúdo os atuendos.

El (un dos donos da Estrella Galicia) levaba unha chaqueta blazer beige e garabata celeste, e ela vestía de branco, coma o seu equipo da aialma. Aí Josemari non andivo nada fino.

-Berizzo no Celta
Desta vez volta a Vigo coma adestrador e o certo é que xa nin me lembraba del, só recordo que tiña cara de equino, que repartía bastante leña, e as súas declaracións homófobas de cando xogaba no Marsella, coma por exemplo que “Me causa repulsión que un homosexual se bañe en tu ducha (bañarse nunha ducha?), que te vea las nalgas con deseo y que se emocione, ¡qué asco!”, ou “Prefiero jugar al lado de un drogadicto que de un homosexual, porque las drogas te transforman pero no te degeneran”. Noooon, para nada!

-Comando Calderé
Neste blogue somos fans de Ramón María Calderé dende os seus tempos coma futbolista polas súas pintas e en especial dende 2008, cando foi aldraxado e torturado pola guarda civil en Murcia. Mais agora que volta á palestra polas súas incendiarias roldas de prensa, como esta de hai un par de semanas en Ferrol, esiximos que aposten dunha puta vez por el para adestrar nun clube da elite (o Barça sería unha boa opción e non o paspán de Luis Enrique) e que se confeccione dende xa este proxecto de bufanda da peña Os Curriolos. “Calderé, quen te viu e quen te ve!!”

-Cañita Brava e Sissoko, mesma loita
E voltando con Sissoko, Pableras, responsábel do desarticulado aparato de captación de Renaldinhos & Pavones, mandóume hai unhas semanas un parecido razoábel difícil de entender pero que encaixa perfectamente coa filosofía do blogue. Sissoko con Cañita Brava.

Esta grande achega ocurriúselle durante un desprazamento seguindo ao Depor a Miranda de Ebro. Así nolo explica: “O contexto da foto é que foi sacada á saida dos xogadores do hotel para ir ao estadio (?). Xa saíran todos, xogadores, técnicos, utilleiros, etc.. e faltaba Sissoko, que apareceu de último, medio enfurruñado e pretendendo subir ao autobús pola parte traseira esquerda (onde non hai porta), ante o estupor e as risas da xente. Non faltaron comentarios de que debía estar acabando de comer, que andivo repañando as sobras dos postres dos compañeiros, que non lle botaron nata no flan…” Aí queda iso.

-O penalti de Djukic
O pasado venres estiven a ver en directo o programa radiofónico Turkia. A anécdota futboleira e espectacular da noite correu a cargo de El Hematocrítico, que lembrando o partido da perda da liga do Depor no que se cumpriron 20 anos hai uns días, dixo que el estaba no campo e tan borracho que cando Djukic errou o penal dixo todo cheo de razón que “TRANQUILOS, QUE QUEDA TODA A SEGUNDA PARTE”. Póñome na situación dos colegas e non sabería se cargarme a Djukic, González ou ao Hematocrítico.

 

Arquivado en Actualidade, Idas de olla | 6 Comentarios »

Paulao maravilhão

24 de Abril do 2014 publicado por o traveseiro

Un dos intres máis divertidos á par que lamentabeis da pasada xornada de liga protagonizouno o defensa do Betis Paulao. Primeiro, nunha cesión ao seu porteiro deixou en bandexa o balón a Rochina, do Raio, para que marcara gol. Quince minutos máis tarde marcou un golazo en propia meta. Paulao derrubouse e pediu o cambio.

Esta situación fíxome lembrar de outra delirante acción protagonizada polo brasileiro Evaldo, mellor xogador do Deportivo o ano pasado segundo os propios internautas (eu tamén votei por el). Tras fallar estrepitosamente nunha acción defensiva que case lle custa o gol ao seu equipo en Valencia, Evaldo autolesionouse dándose labazadas na cara.

Vendo a imaxe que nos envía doRCCV (acompañada dunha do atlético Guilavogui con parecidos atributos masculinos), estou a maxinar a Paulao dándose de pirolazos contra si mesmo. Seguro que se facía máis dano que Evaldo, pode que esvaecera… que digo, traumatismo craneoencefálico severo!

Arquivado en Idas de olla | 7 Comentarios »

O pulso do beticismo

22 de Abril do 2014 publicado por o traveseiro

“Michael J. Fox uno di noi”

O pasado 11 de Abril celebrouse o Día Mundial do Parkinson. Loxicamente solidarizámonos con tódol@s doentes (todos coñecemos a xente que a padece), incluíndo aos béticos que fan pintadas nas paredes da súa cidade deportiva e que non lles chega co drama da situación do seu Betis que tamén padecen esa horrible enfermidade.

Chámame a atención ademais o sacrilexio de pintar por enriba do emblema do clube agravándoo ao poñer o til en “Calderón” (coidado, pode ser unha sombra!). Aínda que non o acentuaran por esta vez tampouco pasaba nada.

P.D. A persoa que de xeito anónimo me mandou un aviso vía tumblr de que mirara o correio, que mo envíe de novo porque non recebín nada para O Traveseiro recentemente. Obrigado.

Arquivado en Analfabestas | 2 Comentarios »

Clases de gramática e ortografía para ultras XA!

14 de Abril do 2014 publicado por o traveseiro

A imaxe foi tirada no último derbi sevillano de liga que, salvo milagre e como mínimo, non se repetirá até dentro de dous anos.

Os seareiros sevillistas amosan unha faixa para putear aos seus rivais coa lenda “Miraz tu amargura”, que dana a vista colla por onde se colla. Ao igual que a recente analfabestada publicada aquí dos do Valladolid, tamén utilizan papel marron de embalar e letras a spray con amago de tipografía galega.

Mais si os puceláns meten a pata rematando en “R” un imperativo, estes non cometen ese erro pero casi era mellor. A castronada consiste en substituír o “D” de “mirad” por unha “Z”. Para máis amole, entendo que se poñen “Mirad” como segunda persoa do plural, logo non poden completar a frase coa segunda do singular: “tu amargura”.

A forma correcta sería: “Mirad vuestra amargura”.

EDITADO

Os comentaristas, sempre atentos, alértanme do erro. Efectivamente, non é unha gralla gramatical. Parafraseando aos Kortatu “Sombras verdes (neste caso do Betis) acechaban”. Unha sombra diagonal sobre o P de “paz” fai que se converta nunha R e de aí o erro. Pido desculpas e fico máis tranquilo porque o erro era paranormal de todo. Mais non quita que hai que currarse mellor as faixas, coño!

Arquivado en Analfabestas | 7 Comentarios »

Carlos Terrazas, popeiro español

27 de Marzo do 2014 publicado por o traveseiro

Seguimos coa xeira de treinadores de segunda rariños para achegarnos á figura de Carlos Terrazas. Cada vez que vexo ao técnico do Mirandés lémbro dun colega que hai dous anos, cando treinaba ao Guadalaxara, dicía que non remataba a tempada, e non precisamente porque fose cesado. E tamén do marabilloso mundo do pop oitenteiro español… dos Germán Coppini, Antonio Vega, Enrique Sierra

Non o sabemos, pero igual a Terrazas até entrevistouno hai trinta anos Paloma Chamorro para La Edad de Oro ou Jesús Ordovás en Diario Pop de Radio 3, dentro do seu monotema da movida madrileña.

E ollo para os que saiades con que teño prexuizos artísticos por non meter no saco a Iosu Eskorbuto, Natxo Cicatriz ou Lois Pereiro, pero alomenos eses non vestían chaquetas americanas de talla XXL coma os outros.

 

Arquivado en Cuspidinhos | 2 Comentarios »

Víctor Muñoz volveuno conseguir

24 de Marzo do 2014 publicado por o traveseiro

Hai case catro anos publicabamos a arrepiante imaxe (semella que tirada dun filme de terror) do outrora xogador Víctor Muñoz con Pardeza. Víctor está de volta no Zaragoza, e outra vez de soterrador-treinador, fichado para a ocasión por Suso García Pitarch, un dos executivos máis escuros e mafiosos do fútbol español, do que xa dimos boa conta del tamén por estes lares.

O fulano tampouco é moi agraciado fisicamente, aínda menos ao lado do novo técnico do Zaragoza. Un Víctor por certo, que saíu a colación onte vendo o seu partido contra o Depor. Comentabamos a manía que colleron os futbolistas e técnicos de taparse a boca cando falan, a xeito de que non lles lean os beizos para así logo saír as conversas subtituladas en televisión, polo xeral críticas a treinador e/ou compañeiros. O curioso é que o fan futbolistas de segunda que na vida sairán en Deportes Cuatro nunha situación comprometida desas.

O caso é que se me ocorreu maxinar a Víctor Muñoz tapando a boca falando, por exemplo, co seu segundo. Opino que nese caso tería que usar como mínimo unha cesta punta.

Arquivado en Adefesios | 4 Comentarios »

En que idioma pensas?

18 de Marzo do 2014 publicado por o traveseiro

Leo no Marca que a recente fichaxe do Raio Vallecano, o rumano Razvan Rat fala nada máis e nada menos que sete idiomas. O inglés aprendeuno pola súa conta (xogou no West Ham), ao igual que o ruso, que domina como a súa lingua natal. O francés estudiouno na escola, e o portugués domínao perfectamente ao compartillar vestiario no Shaktar ucraíno con once brasileiros. Deféndese en italiano polo perto que está do seu país, e agora tamén o castelán.

Este caso de políglota lémbrame ao nacho do conto que vai a unha entrevista e o xefe, revisando o currículo flipa da grande cantidade de idiomas que fala o entrevistado, que lle vai comentando o porque de cada un: “Miña nai era francesa, e falábame en francés, e o meu pai alemán, e dende cativo escoitei alemán na casa. Sempre veraneabamos no Algarve, así que estou afeito ao portugués. Estiven estudando cunha beca en Roma, e botei unha moza italiana, así que tamén o falo perfectamente. Despois traballei cinco anos nos Estados Unidos, loxicamente domino o inglés”.

Ao final, o xefe pergúntalle que “falando tantas linguas… vostede en que pensa?”. Rat podería respostar igual aos do Marca se lle fixeran esa pergunta: “Pois en que vou pensar? No que todo o mundo, en follar!”.

Arquivado en Idas de olla | 7 Comentarios »

« Previous Entries