Clases de gramática e ortografía para ultras XA!

14 de Abril do 2014 perpetrado por o traveseiro

A imaxe foi tirada no último derbi sevillano de liga que, salvo milagre e como mínimo, non se repetirá até dentro de dous anos.

Os seareiros sevillistas amosan unha faixa para putear aos seus rivais coa lenda «Miraz tu amargura», que dana a vista colla por onde se colla. Ao igual que a recente analfabestada publicada aquí dos do Valladolid, tamén utilizan papel marron de embalar e letras a spray con amago de tipografía galega.

Mais si os puceláns meten a pata rematando en «R» un imperativo, estes non cometen ese erro pero casi era mellor. A castronada consiste en substituír o «D» de «mirad» por unha «Z». Para máis amole, entendo que se poñen «Mirad» como segunda persoa do plural, logo non poden completar a frase coa segunda do singular: «tu amargura».

A forma correcta sería: «Mirad vuestra amargura».

EDITADO

Os comentaristas, sempre atentos, alértanme do erro. Efectivamente, non é unha gralla gramatical. Parafraseando aos Kortatu «Sombras verdes (neste caso do Betis) acechaban». Unha sombra diagonal sobre o P de «paz» fai que se converta nunha R e de aí o erro. Pido desculpas e fico máis tranquilo porque o erro era paranormal de todo. Mais non quita que hai que currarse mellor as faixas, coño!

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Analfabestas | 6 Grandísimas aportacións »

Carlos Terrazas, popeiro español

27 de Marzo do 2014 perpetrado por o traveseiro

Seguimos coa xeira de treinadores de segunda rariños para achegarnos á figura de Carlos Terrazas. Cada vez que vexo ao técnico do Mirandés lémbro dun colega que hai dous anos, cando treinaba ao Guadalaxara, dicía que non remataba a tempada, e non precisamente porque fose cesado. E tamén do marabilloso mundo do pop oitenteiro español… dos Germán Coppini, Antonio Vega, Enrique Sierra

Non o sabemos, pero igual a Terrazas até entrevistouno hai trinta anos Paloma Chamorro para La Edad de Oro ou Jesús Ordovás en Diario Pop de Radio 3, dentro do seu monotema da movida madrileña.

E ollo para os que saiades con que teño prexuizos artísticos por non meter no saco a Iosu Eskorbuto, Natxo Cicatriz ou Lois Pereiro, pero alomenos eses non vestían chaquetas americanas de talla XXL coma os outros.

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Cuspidinhos | 2 Grandísimas aportacións »

Víctor Muñoz volveuno conseguir

24 de Marzo do 2014 perpetrado por o traveseiro

Hai case catro anos publicabamos a arrepiante imaxe (semella que tirada dun filme de terror) do outrora xogador Víctor Muñoz con Pardeza. Víctor está de volta no Zaragoza, e outra vez de soterrador-treinador, fichado para a ocasión por Suso García Pitarch, un dos executivos máis escuros e mafiosos do fútbol español, do que xa dimos boa conta del tamén por estes lares.

O fulano tampouco é moi agraciado fisicamente, aínda menos ao lado do novo técnico do Zaragoza. Un Víctor por certo, que saíu a colación onte vendo o seu partido contra o Depor. Comentabamos a manía que colleron os futbolistas e técnicos de taparse a boca cando falan, a xeito de que non lles lean os beizos para así logo saír as conversas subtituladas en televisión, polo xeral críticas a treinador e/ou compañeiros. O curioso é que o fan futbolistas de segunda que na vida sairán en Deportes Cuatro nunha situación comprometida desas.

O caso é que se me ocorreu maxinar a Víctor Muñoz tapando a boca falando, por exemplo, co seu segundo. Opino que nese caso tería que usar como mínimo unha cesta punta.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Adefesios | 4 Grandísimas aportacións »

En que idioma pensas?

18 de Marzo do 2014 perpetrado por o traveseiro

Leo no Marca que a recente fichaxe do Raio Vallecano, o rumano Razvan Rat fala nada máis e nada menos que sete idiomas. O inglés aprendeuno pola súa conta (xogou no West Ham), ao igual que o ruso, que domina como a súa lingua natal. O francés estudiouno na escola, e o portugués domínao perfectamente ao compartillar vestiario no Shaktar ucraíno con once brasileiros. Deféndese en italiano polo perto que está do seu país, e agora tamén o castelán.

Este caso de políglota lémbrame ao nacho do conto que vai a unha entrevista e o xefe, revisando o currículo flipa da grande cantidade de idiomas que fala o entrevistado, que lle vai comentando o porque de cada un: «Miña nai era francesa, e falábame en francés, e o meu pai alemán, e dende cativo escoitei alemán na casa. Sempre veraneabamos no Algarve, así que estou afeito ao portugués. Estiven estudando cunha beca en Roma, e botei unha moza italiana, así que tamén o falo perfectamente. Despois traballei cinco anos nos Estados Unidos, loxicamente domino o inglés».

Ao final, o xefe pergúntalle que «falando tantas linguas… vostede en que pensa?». Rat podería respostar igual aos do Marca se lle fixeran esa pergunta: «Pois en que vou pensar? No que todo o mundo, en follar!».

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Idas de olla | 7 Grandísimas aportacións »

Rafinha: «que me meo toda»

11 de Marzo do 2014 perpetrado por o traveseiro

DoRCCV mándame a captura da imaxe de Rafinha no palco VIP de Balaídos partíndose o cu tras encaixar o Celta o definitivo 0-2 do outro día perante o Atlético. En Vigo sentou como unha patada nos collóns, e é lóxico porque por aquelos lares están convencidos que Rafinha é seareiro do Celta por aquelo de cando era cativo viver en Vigo e ser fillo de Mazinho. Até bica a camisola e todo! Nada máis lonxe da realidade. A Rafinha, como bo brasileiro (agás casos contados) non é de nengún equipo. De feito, o Celta ten toda a pinta de importarlle tres pementos, como así o amosan as imaxes.

Inevitábel lembrarse nese mesmo emprazamento a Iván Campo e Roberto Carlos escarallándose durante unha chosca do Celta ao Madrid en 1999, ou de Manuel Pablo ríndose na banda de quencemento dun Atlético de Madrid 6 – Deportivo 0. Os primeiros xustificábanse que estaban a saudar ás súas respectivas donas, e o segundo que ten ese problema da risa nerviosa nos momentos fodidos. Pódese crer, porque se non é así, nada xustifica que na rolda de prensa do plantel do Deportivo neste verán na que «ameazaban» con descender ao Clube coas súas denuncias, o capitán canario saira cun sorriso de orella a orella que se estiveramos nun país do leste de Europa no canto da Coruña Manuel Pablo de seguro sería axusticiado nada máis saír á rúa.

E voltando á amor ás cores dos futbolistas do Celta, lin hai pouco nalgúns medios noseiquehostias de que Iago Falqué, futbolista vigués que xoga no Raio Vallecano, é celtista. Hai anos, cando Falqué era un neno, escoitei na Radio Galega unha entrevista ao seu pai a conto da súa fichaxe polo FC Barcelona. Este laiábase de que tivera que emigrar a Barcelona, pero que era a mellor oferta, e confirmou que moi ao seu pesar, o seu fillo ERA SEAREIRO DO DEPORTIVO, que se fixera deste equipo namorado do xogo de Rivaldo. Non vén a conto pero urxe salientar que a nai, Carmela Silva, desempeña nada máis e nada menos que dez cargos en política, pasándose polas súas partes a norma de incompatibilidades.

E para rematar, comentar que outro futbolista do Celta que poñen polas nubes polo seu compromiso cos celestes, o ferrolán Alex López, tamén é de toda a vida do Deportivo. Fontes fidelignas confírmanme que adoitaba a xogar ao fútbol na escola vestido cunha camisola do Depor co nome de Djalminha nas costas. Disque hai unha foto e pode que tente facerme cunha copia.

P.D. Coma non teño twitter, digoo aquí a pesares de que hai unha posibilidade entre un millón que o tipo vaia ler isto: O que me mangaches as zapas Adidas Spezial de ante azul mariño coas tres bandas celestes no vestiario da piscina da Casa da Auga eres un auténtico cabrón. Porque se podes permitirte pagar ese abono mensual tamén podes mercar esas zapatillas, pedazo de rata.

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | 12 Grandísimas aportacións »

Valladolid, o mellor castelán do mundo?

25 de Febreiro do 2014 perpetrado por o traveseiro

É por todos e todas de sobra coñecido que os afeccionados do Valladolid son do peorciño do Estado en canto a fidelidade ás súas cores e en animosidade, como na maioría dos afeccionados castelán-leoneses (agás o Mirandés e Ponferradina, baixo o meu punto de vista). Non enchen os seus campos, non viaxan, e os que si van ao fútbol ofrecen vergoñentas imaxes envoltos en mantas. Só lles falta a bata e as zapatillas.

E tamén sabiamos, ou cando menos estamos fartos de escoitalo, que en Valladolid fálase o mellor castelán do mundo. Pois vai ser que niso tamén fan o ridículo, oigan.

ANALFABESTAS RVCF

A foto foi tirada nesta pasada xornada. Nela aprézase a gaiola onde se ubican dous dos grupos ultras locais, os dereitistas Ultra Violetas e os «apolíticos» Komando Violeta. Hai outros dous grupos, de esquerdas, Frente Esgueva e Fossa Garrafoni, que ubícanse en diferentes bancadas por non se sabe moi ben que motivos pero que aínda que se xuntaran serían igualmente catro e o bombo.

Pero vamos aos da foto. Os tipos sacan unha faixa cunha lenda dirixida aos xogadores aos que esixen a que se deixen a alma no campo, que para iso eles se deixan as gorxas. Á marxe da cutrez da faixa, escrita a pulso e spray sobre papel marrón de embalar… contén unha importante gralla gramatical.

Efectivamente, ese «dejaRos» dana a vista, porque tratándose dun imperativo, a forma correcta sería DEJAOS. Ofrece pouca xustificación, a non ser que fagan como os de Extremoduro, que cando presentaran o seu disco en directo «Iros todos a tomar por culo», Robe explicara en rolda de prensa (sen que ninguén lles preguntase polo erro) que puxeron IROS no canto de IDOS porque se non a xente pensaría que estaban TOLOS.

Queda por saber porque salientan a O de «dejaros». Segurante represente o ollo do cu do Real Valladolid.

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Analfabestas, Pregunta para nota | 3 Grandísimas aportacións »

Si aos disfraces de garda civil…

13 de Febreiro do 2014 perpetrado por o traveseiro

…non aos árbitros tras as portarías e moito menos á tecnoloxía para evitar goles pantasma.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Idas de olla | 3 Grandísimas aportacións »

Se Hitler erguera a cabeza…

28 de Xaneiro do 2014 perpetrado por o traveseiro

DoRCCV, para non variar, enviounos hai unhas semanas esta delirante secuencia de imaxes.

«Aparta puta!»

«Es para mí, hija de perra!»

Dous ultras do Sporting de Xixón (de coñecida ideoloxía neonazi) perden os calzóns ou o cu por facerse coa camisola do xogador francés de orixe martiniquesa Gregory Arnolin. Para máis amole, portan unha bandeira dos Estados Confederados.

A bandeira en si non ten porque ter unha connotación racista, de feito hai anos adoitábase a ver pendurada en valados de grupos de esquerda que a collían como símbolo de rebelión. Mais dun tempo a esta parte, alomenos no estado español, portar esa bandeira é sinónimo de racismo, co cal deixa a esos dous ultrillas en moi mal lugar dentro do seu «movimiento».

Pode que Gregory decatouse da movida, de aí o seu sorriso, como ben apunta DoRCCV no seu correio: «O máis cómico sería que o xogador estivera a rirse sendo consecuente da patética situación dos dous ultras».

EDITADO

A imaxe de Roberto Carlos «eu non son negro, son café con leite» agasallando a súa camisola ao polo entón líder do ultrasur, Ochaíta (non sei se o segue a ser en funcións) e apertándolle a man en plan camaradas de toda a vida.

OFF TOPIC
Leo unha entrevista no número 1 da referencial revista LUZES ao ensaísta, mestre e gurú das drogas, Antonio Escohotado. Pergúntanlle polo fútbol, e resposta:

«Xoguei moito e divírteme. É un gran ballet, mellor que ‘O lago dos cisnes’, e un espello da sociedade civil: o xogador zoupón, repugnante e sucio fronte ao creativo, con ideas, que se arrisca. Os futbolistas deberían xogar ao xadrez, porque botan o día coa Play Station e non saben saír do caneo polo lado que hai que facelo».

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Espanholadas | 7 Grandísimas aportacións »

Primeiro post do ano

9 de Xaneiro do 2014 perpetrado por o traveseiro

Vén un pouco tarde pero bueno… comezando o ano blogueiro como rematou, dando caña.

- Había tempo que non sabía del tras deixar a presidencia da UD Salamanca xa hai uns cantos anos, porque xa nin sequera saía naqueles infectos anuncios de Telefónica. O pasado verán voltou á palestra tras desaparecer o equipo salmantino e tentar refundalo este co nome de Salamanca Athletic e inscribilo na Segunda B, cousa que finalmente non conseguiu. Estou a falar de Juan José Hidalgo.

Xa daba noxo, pero agora, máis vello, se cadra dá moito máis, con ese aire de mafioso e empresario explotador. Atópolle certa semellanza co avó daquela mítica serie The Munsters que emitían dentro do programa La Bola de Cristal, e que eu vía os sábados pola mañá namentres almorzaba a miña cunca de leite con colacao VIT e bolechas Marbú Dorada.

- O papanatismo dos medios de comunicación sobor o nacemento do primoxénito de Iker Casillas e Sara Carbonero comeza a producir arcadas. Lin por aí que nuns informativos chegaron a dicer que «Sara agarra el niño con la misma seguridad que el papá Iker atrapa los balones». A presentación en sociedade do cativo debería ser coma no conto do meniño que está pendurado do balcón dun oitavo piso a piques de caer abaixo, e nisto que aparece Zubizarreta e di «dejadme, que yo lo cojo, que soy Zubi, ahivá la hostia». Efectivamente o rapaz sóltase e Zubi atrápao con estilo, coma nun balón colgado á área… para posteriormente meterlle un patadón bestial ao neno en plan saque de porta.

- Os socios do Deportivo afeitos durante anos a pasar polas oficinas de atención ao socio para mercar entradas, renovar carnets… coincidirán comigo en que os traballadores administrativos nunca almorzaron All Brand. Malos modos e constestacións e caras de «parece que te deben y no te pagan» (que diría miña nai). Había veces que só lles faltaba acomodarse os xenitais dirixíndose aos socios, como Di Maria.

Pois hai pouco estiven por alí para facer unha xestión e estiven a piques de perguntarlles onde estaba a cámara oculta. Déronme as boas tardes, moi atentos no trato, respostáronme en galego,  agradábeis, sorrían! Até cando saín Benito (coñecido así no meu círculo polo seu parecido co actor de «Manos a la obra») díxome ríndose «Para dentro Romerales!», frase dunha serie televisiva na que un policía sempre saía da farmacia empurrando da porta en troques tirar dela.  A miña explicación a ese cambio non eran as datas natalicias, senón a que xa non poñen cara de que parece que non cobran, porque cecais agora cobran regularmente e quen sabe se coa entrada dunha nova directiva albiscan un mellor futuro laboral para eles. A saber.

- Ante a manida polémica de que Bilbao podería ser sede dunha posíbel candidatura de España para a Eurocopa de 2020… xa o dicimos aquí unha vez e o reiteramos: España debería xogar en San Mamés. Porque se os galegos temos que aturar nos nosos estadios a devandita Roja con todo o que conleva… eles non van ser menos. Españako selekzioa euskal herrira!

- E falando de San Mamés, ogallá fósemos como eles no que atinxe a preservar as súas construccións tradicionais e que non pasen como aquí a excavadora a todo. De feito, paréceme ben que trasladaran anaco a anaco o arco da tribuna do campo á cidade deportiva, pero debo dicer que paréceme de todo esaxerada ou mesmo obsesiva a adulación que teñen os bilbainos por ese cacho de ferro. Dirixirse aos foráneos como «¿Visteis ya el arco de San Mamés?», «¿os sacásteis fotos con el arco?», «¿os gustó el arco?» etc, etc… estaba á orde do día e penso que ningún visitante, futboleiro ou non, se puido liberar dese suplício.

- Lémbrome daquelas fotos da posguerra na que salían nenos ollando escaparates de pastelerías caéndolles a baba por non poder probar aqueles doces e larpeiradas cando vexo estoutra imaxe dun madeiro devecendo por ese exquisito pienso para cans nunha coñecida clínica veterinaria que está ao carón dun máis coñecido bareto que só abre nas previas e nos post partidos do Deportivo en Riazor.

Salientar que ao rapaz que está sentado ao lado vino en manga corta por Iruña hai un ano, cando os propios pamplonicas ían amantados até as orellas do pelete que facía.

- Non podía rematar sen comentar nada da nova grada xoven madridista. Disque na súa estrea houbo pouca asistencia porque os novos habitantes foron apupados e insultados na entrada polos antigos. E por outra banda din que a estrema seguridade nos accesos non foi tal porque polo visto seguiu funcionando a revenda de entradas e as nominativas foron nalgún caso modificadas a bolígrafo (!), sin que fose impedimento para superalos filtros. Esperpéntico todo.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Sen categorizar | 24 Grandísimas aportacións »

Derradeiro post do ano

31 de Decembro do 2013 perpetrado por o traveseiro

Non podiamos rematar o ano sen postear algo, así que deíxovos unha pequena escolma de paridas marca da casa:

- O primoxénito de Ronaldo Nazario e Milene Domingues paréceme que é cravadiño a Cristian Fernández, o neno de 12 anos condenado a cadea perpetua nos Estados Unidos.

- Dixéronme que o mellor sistema para eliminar as antiestéticas verrugas do pescozo é o leite de figo. Agora entendo porque Helen Swedin, modelo sueca e dona do exfutbolista Luis Figo, ten unha faciana tan lisa e limpa.

- A «reorganización» do fondo sur do Bernabeu semella unha coña mariñeira, e fica claro que os ideólogos da iniciativa son igual de parvos que os anteriores moradores da bancada. Seica expulsan aos socios das súas localidades previo abono dos pagos realizados na tempada. A continuación abren un prazo para que todo aquel que queira pertencer á devandita bancada se apunte, pero baixo unhas condicións que van dende obrigar aos afeccionados (de entre 16 e 35 anos) a levar prendas brancas, non amosar simboloxía allea ao Real Madrid ou retirar o abono a todo aquel que falte a tres partidos consecutivos ou cinco alternos. Eu xa non podería pertencer porque supero a idade permitida e porque por motivos laborais é doado perderme moitos partidos ao longo da tempada.

- Fernando Hierro é un tipo con sorte. E non precisamente polo pastizal que amasa entre outras cousas polo finiquito que debeu cobrar do xeque ese do Málaga, senón porque vin nunha rerrerredifusión do programa Criaturas da TVG que os monos poden chegar a ter quince femias á vez.

- Antón Xosé, que seica compaxina a leitura deste blogue con Libertad Digital (que manda carallo) pediume hai moitísimo tempo algo sobor o affaire Caparrós en Suíza. Chego tarde, porque daquela o mafioso checheno baixara ao vestiario cos escoltas e ameazara ao técnico con pasarlle un coitelo polo pescozo. Cremos que Caparrós merece outro tipo de morte, con máis sofrimento, coma o noxento xogo que padecen os afeccionados dos equipos aos que adestra. Para algúns dos xogadores que se atopaban nese vestiario, coma o carniceiro David Navarro ou o medio facha Arizmendi (casado cunha betanceira, por certo) valíanos perfectamente unha morte máis rápida e menos dolorosa. O caso é que finalmente Caparrós foi cesado, polo que aforrarán balas ou mesmo a limpeza do coitelo. Como saberedes, agora adestra ao Levante.

- Se para Antón Libertad Digital é web humorística referencial é porque non coñeceu a R.B.B.E, que estou por coller un día e imprimir tódalas entradas antes de que desaparezan os arquivos da rede. Textos coma o que segue non deixaban indiferente a ninguén:

«Nunca he entendido porque la asociación sindical ETA nunca ha llenado de tatuajes de pólvora los atléticos cuerpos de la plantilla blanca. Si en realidad quieren hacer daño al Estado español que se dejen de matar guardia civiles y concejales. Eso se la suda a gran parte de la sociedad española. Si quieren dañar al país, hacer “tremolar” los cimientos de este espejismo llamado España, deben atacar al mayor símbolo fascista y de represión en esta tierra después del toro de Osborne: el RMBW. Sería ejemplar y digno de admiración actos de libertad en pos de la democracia como el secuestro de directivos y/o/u jugadores; salivo al pensar en torturar a Guti con práctica de sexo femenino, la Saeta estrellándose contra el Monte de los Caídos, enviar a Raúl a la Eurocopa envuelto en un pijama de madera o volar el Bernabeu a lo Al-Quaeda (en principio vacío, se tendría que negociar).». E iso que daquela non había cesamento do fogo.

- Os leitores máis veteranos xa saberedes sobradamente o agarimo que lle temos ao noso presidente Lendoiro. Por ese motivo aconsellámoslle que ou se pon a réxime ou muda de vestiario, ao estilo Jesús Gil, con camisas folgadas tipo saffari, ou mesmo de chándal, porque a imaxe que dá todo embutido neses traxes é deplorábel. Só lle queda un ou dous partidos no palco, así que malo será que rebente nel, que logo a ver quen é o valente que se pon a limpar os seus restos. Por certo, é Mar Barcón a que semella estar chupando algho abaixo á esquerda? Eu diría que si.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Sen categorizar | 6 Grandísimas aportacións »

« Entradas Anteriores

Apoiamos a Isaac Díaz Pardo