o traveseiro

¿Que como sei que estos notas son mongois se polos rasgos poden ser de calqueira lugar de Asia? Pois é doado deduci-lo.

1. Están xantando nun Macdonalds.
2. Son catro e están nunha mesa para dous.
3. Teñen toda a pinta de non teren nin puta idea do que siñifica eso que fan co brazo.

O vindeiro mes de Decembro celebrarase no Xapón o Mundialiño de Clubes, e no mesmo porase a proba un novo balón, o intelixente, co que pretenden acabar cos chamados goles pantasma. Este novo esférico, da marca Adidas, estará dotado cun chip electrónico que alertará aos árbitros cando o balón traspase a liña de gol. Tamén haberá sensores electrónicos nos postes e na propia liña da portería.

Agora que xa temos balón intelixente só nos queda agardar a que se lles pegue esa mesma cualidade do balón a moitos dirixentes do noso fútbol, ou cando menos que eses esféricos sexan tan bos coma o da viñeta. Polo ben do fútbol.

Di Cristiano Ronaldo, extremo portugués do Manchester United que «A miña relación con Rooney é xenial, coma sempre foi, antes do Mundial, despois do Mundial e tamén agora».

Non fai falla nin que o xure. A bulla que protagonizaron ámbolos dous no pasado Mundial de Alemaña xa é auga pasada. Lembremos que Cristiano Ronaldo provocara a expulsión de Rooney chibándose ao árbitro dunha suposta agresión do inglés a Ricardo Carvalho.

Como demostra a foto, agora se levan tan, tan, tan ben, que até practican sexo oral no terreo de xogo, ante miles de siareiros, para que non haxa dúbidas da súa amizade.

Os lucrativos negocios da música e do fútbol teñen infinidade de semellanzas, coma por exemplo os seus principais protagonistas, músicos e futbolistas.
Hai futbolistas que son uns auténticos torcebotas que por caprichos do destino chegan a primeira división, facendo sufrir co seu xogo aos seus siareiros, e retirándose aos trinta e pico anos forrados de pasta. Moitos deses cada vez que asinan cun equipo din que sempre quixeron xogar nese clube, que son del dende pequenos e ate bican a camisola. Logo, cando se van para outro equipo chegan predicando o mesmo.

Na música pasa algo parecido. Cantantes (por chamarlles algo) que cobran millonadas por facer concertos en pobos e cidades, estafan aos seus fans cantando en playback e tamén aos que non o son, que indirectamente lles están a pagar (cobran de diñeiro público). Moitos dos que se atreven a cantar en directo atentan contra a música e os oídos da xente.

David Bustamante (San Vicente de la Barquera –Cantabria- 1982) é un exemplo de pésimo músico que ben podería ser futbolista mercenario. O tipo de feito quería ser futbolista pero rematou traballando de albañil, ate que os seus compañeiros, fartos de atura-los seus gorgoritos na obra, o convenceron para que se apuntara a Operación Triunfo, onde se fixo famoso.

Pero nunca deixou de lado a súa afección ao fútbol, pois de cando en vez se lle vía participar en pachangas e actos envolto en camisolas de diversos equipos, amén de cantar a prol da selección española (así lles vai).

Este verán recibiu a chamada do Rácing de Santander para que servira de imaxe para a campaña de captación de socios, sacarse o abono e xa de paso compoñe-lo novo himno do equipo, por suposto pasando por caixa. 30.000 euros nada máis e nada menos se embolsou o fenómeno este por compoñe-lo himno do seu suposto equipo de toda a vida e posteriormente interpreta-lo no Racing-Barça da primeira xornada. Un anaquiño do mesmo:

«Se respira ganador/mis paisanos verdiblancos/ son testigos de este honor/por tener a un noble equipo que es orgullo en mi región/los colores de la tierra tú defiendes con pasión./El verde intenso de las montañas/y el blanco espuma de tu bravo mar/casta y raza no te faltan/vamos juntos a ganar»

Xa é delicto fichar a Bustamante para que compoña tamaño himno, pero aínda por riba ¿pagarlle por elo?