o traveseiro

Tres temas acaparan hoxe a información futboleira. Por un lado, os xogadores do Madrid apijotados perdidos celebrando un gol que non subiu ao marcador e que lles custou encaixar un en contra e, á postre, perder un puntiño. Por outro, a victoria do Tottenham de Juande Ramos na final da Copa da Liga inglesa, agora chamada Carling Cup por motivos comerciais. E por último, ao que imos, a escalofriante entrada de Martin Taylor, do Birmingham a Eduardo, do Arsenal, tronzándolle o nocello por tódolos lados.

Naturalmente, Taylor pasou a engrosar esa longa lista de xogadores que compaxinan o fútbol coa carnicería. Aí están os Vinnie Jones, Pablo Alfaro, Javi Navarro, Hierro, Roy Keane… Pero foi ver isto e lembrarme de que houbo un gran xogador, de guante branco, que foi carniceiro. Estou a falar do gran Luís Suárez, que foi Balón de Ouro nun tempo en que non bastaba con facer un bo Mundial e gaña-lo para que che deran o premio (Cannavaro, por exemplo). Hoxe en día te chega a mafia da FIFA e Pelé a elaborar unha lista dos 125 mellores xogadores da historia e van e o deixan fóra para incluir a Luis Enrique, Butragueño e Raúl. Mais daquela había que ser un crack de verdade para que se che recoñecera como tal.

Por exemplo, en L’Equipe dicían del que «É un aristócrata do balón e o seu fútbol é coma se nun espectáculo de ballet moderno e nunha soa persoa se reunisen o atleta, o bailarín e o director de orquestra». Pero é que ademais diso, tamén era carniceiro.

Como se aprecia na foto, a pesares de xa ser unha estrela do fútbol profesional, a Luisito (así era coñecido por aquí) non lle custaba nada cando pasaba pola Coruña axudar aos seus pais na carnicería familiar da mítica Avenida de Hércules.