o traveseiro

Entre esa multitude se agocha un futbolista. ¿De quen se trata?

Pistas básicas:
- É negro.
- É un defensa portugués con apelido galego.
- Sufriu a expulsión máis estúpida da historia da Champions League (Deco is my friend).
- Xogou no Estrela de Amadora, Porto, Deportivo e actualmente na Juventus.
- No campo é un crack.

Anecdotario sobre el que non sairá na Wikipedia:
- Cando está bébedo odia ao Madrid.
- Se o pillas fumando dirá que é o primeiro pitillo que fuma na súa vida.
- A súa muller ten moi mala hostia.
- Os seus fillos xemelgos son uns diaños.
- Fóra do campo é un crack.

Solución:
Jorge Andrade durante a inauguración en Cabo Verde dunha escola de fútbol para nenos desfavorecidos, á cal apadriña. Un crack dentro e fóra do campo. Por certo, sen pistas e sen prenda branca... Wally retírate que chega Jorge.

chúzame

Xa dixen que son doante de órganos, e que cando morra prefiro que se me aproveite todo, coma aos porcos. Así que prefiro a cremación, porque... ¿para que meterme nun cadaleito? Para estar ocupando espazo nun nicho tontamente mellor que me queimen, total, xa me queiman no traballo, así que un pouco máis dá o mesmo. Ademais, tampouco me vou enterar.

O que xa non sei é o que prefiren os acérrimos futboleiros. Neste caso aos do Borussia Dortmund alemán lles ofrecen as dúas opcións. Poden ser soterrados nun cadaleito cas cores do seu equipo ou ben pasar polo crematorio para logo ser introducidos nunha furna con forma de balón, tamén a toda cor.

Esta segunda opción é interesante. Por un lado, se está ben fechado hermeticamente vale para reutilizar. Por exemplo, o rapaz á súa nai: "Mamá, vou xogar un rato ao parque co avó. Vale, pero ten coidado non cho vaian roubar os outros nenos, e non te esquezas de trae-lo de volta".

E por outro está a posibilidade de que os teus restos sexan esparcidos polo campo, neste caso do Westfalenstadion de Dortmund. Pero non coma os que tiran as cinzas no mar, non, moito mellor. Pódese xogar ca furna-balón un partido especial entre vellas glorias do Borussia e amigos de Ronaldo e Zidane. Un partido sen tempo, que rematará cando o balón rebente e as cinzas se esparzan polo estadio... e polas roupas, pelo e bocatas de xogadores e público. Sobretodo se fai moito vento.

chúzame

O ano pasado o Real Betis Balompie cumpriu oficialmente cen anos. E digo oficialmente porque así é para o clube e o beticismo, mais non para os historiadores futboleiros nin para a Sevilla roxibranca. Pois polo visto, nunha entrevista ao ex-adestrador Lorenzo Serra Ferrer polo Centenario lle dixeron que "Viva er Beti manque pierda", e o tipo respostou que "Si, y también ¡Viva el Betis libre!".

Os béticos non tardaron nada en colle-la mensaxe do seu Caudillo (é idéntico a Franco), facer bandeiras con ese lema, e leva-las ao campo como reinvindicación anti-Lopera. Durante anos non pararon de comerlle a polla idolatra-lo cada dous por tres, o tiñan nun pedestal, Lopera era Deus. Máis agora (tardaron en decatarse) Don Manué é un dictador e hai que bota-lo como sexa.

Ese xesto subversivo da hinchada bética non é o único que se fai ultimamente por aqueles lares. O seu adestrador, Paco Chaparro, pincha a diario no vestiario o tema "Resistiré". Ignoro se se trata da versión de El Dúo Dinámico ou dos Barón Rojo mais pola letra deses temas, calqueira das dúas valería. Pois se con isto non chegara, o Chaparro vai e lles regala a cada xogador unha pulseira que reza: "Eres importante para mí. Resistiré". Durruti, Pasionaria, Che Guevara... afastade que chega Paco Chaparro, lider do M.L.N.B (Movimiento de Liberación Nacional Bético). Nin que dicir ten que os xogadores evitaron que saíra á luz este obsequio, cousa que non conseguiron, afortunadamente para nós.

Remato preguntándome o que pensarán desta revolución social recoñecidos béticos famosos por non seren precisamente izquierdosos, coma Francisco Rivera Ordóñez, Alejandro Sanz ou a Duquesa de Alba. Pois imaxino que a algúns lles sentará coma unha corná, outros terán o corazón partío e outros perderán a fala.

chúzame

Luxemburgo, aparte de en Eurovision, tamén participa nas fases clasificatorias para Eurocopas e Mundiais, claro que sí. E son coñecidos porque pechan estas táboas clasificatorias do malos que son. No conxunto mundial ocupan o lugar 154º, por debaixo de Surinam e por enriba de Maldivas. En Europa están no posto 49º, non sendo os derradeiros porque cada vez hai máis países (teñen a Montenegro pisándolles os talóns).

Pois se Luxemburgo ten selección ten que ter liga propia e clubes. Un deles é o Avenir Beggen, cuxo escudo é eso de aí enriba. Sería un emblema normaliño se non fose porque ao balón e ao nome do equipo lle acompaña unha especie de duende ou trasno que parece estar descojonándose de ledicia. ¿E por qué está tan contento?

Estiven a botarlle unha visual ao historial deste equipo en competicións europeas e levan a mesma liña ca selección. Participaron durante 16 anos en Europa, de 1970 a 2003. E nese tempo xogaron 18 eliminatorias, o que quere dicir que tan só en dous ocasións pasaron unha rolda. Foi no ano 1993, que eliminaron a un equipo de Islas Feroe (e polos pelos) para caer na seguinte co Spartak de Moscova de paliza. E logo tamén eliminaron no 96 ao Örebro sueco, e na próxima rolda o Lens lle deu a do pulpo, 6-0 e 0-7.

Entón deduzo que o trasno do escudo se está a divertir non polos grandes resultados e palmarés do seu clube, senón porque está a penetrar sexualrmente o balón pola válvula do aire.  De feito o escudo está modificado por min, engadéndolle as dúas ralliñas da dereita para que quede ven claro o que está a facer o anano ese, que usa o balón coma xoguete erótico.

chúzame

Esa é a banda sonora ideal para que os máis novos acompañen a fotografía, "Chocolate, molinillo, corre corre que te pillo", un clásico infantil.
Aos que xa nos asoman as canas nos vale "Corre, corre, corre, que te van a echar el guante", dos Leño.
Liga grega, tempada 2004-2005, se enfrontan o Panionios e o Olympiakos.

chúzame

Me parece estupendo que un porteiro pouse nas fotos de equipo amosando as luvas para que se vexa a marca que o patrocina.

Me parece xenial que un porteiro pouse nunha foto ca súa muller e coas luvas postas.

Me parece caralludo que a un porteiro lle pareza curioso e divertido que o nome da marca das súas luvas sexa moi parecida ao aeroporto de Sondika (Bilbao), e que teña a ben amosa-las xunto á súa muller.

Me parece de puta nai que un porteiro pouse para unha foto ca súa muller, os dous en pelotas, e só cas luvas postas.

O que me parece unha cabronada é que o porteiro sueco Magnus Hedman teña unha muller como Magdalena Graf e faga unha foto como non se debe facer. O xeito máis apropiado é colle-las luvas, engancha-las nas orellas, e a continuación meterse a mans onde non molesten, por exemplo, no cú.

chúzame

Estos días xa xe notaba no ambente futboleiro que se achegaba San Valentín. O presidente da RFEF, Angel María Villar, declarou que está namorado de Luis Aragonés, do seu estilo, do seu traballo, e que desexaba de todo corazón a súa continuidade. Ademais, o italiano Totti tamén considera un escándalo que Raúl non sexa Balón de Ouro, e que lle encanta o sete madridista. Isto non é nada novo, debe ser algo contaxioso pero todo quisqui parece namorado de Raúl.

Pois falando de Raúl, hoxe Ramón Calderón anunciou a súa renovación vitalicia polo Real Madrid, xunto con Iker Casillas. Atención ás súas verbas, porque máis que asinar un contrato de traballo dá a sensación que se casan, formando un matrimonio polígamo ou simplemente un triángulo amoroso:

"Hoy, que celebramos el día de los enamorados, decimos que Iker, Raúl y el Real Madrid se quieren, se necesitan, se complementan y por esa razón han decidido unirse de por vida"

Despois desa defecación verbal do ínclito habería que preguntarlle se pensan ter fillos, nese caso cantos, e se se van a mudar todos ao Bernabeu para facer vida en común.

Por certo, para adornar esta entrada hai centos de fotos de Aragonés e Villar xuntos, de Raúl acaramelado con Guti e Casillas, con Calderón... pero non molaban para un día coma hoxe. Por iso tiven a ben poñer unha de Maradona dándose un beijo con Carlos Tévez, na Bombonera, hai catro anos, cando o agora xogador do Manchester xogaba no Corinthians brasileiro. Se demostra unha vez máis que, á marxe do rollo homosexual, o amor é cego. Para morrearse con Tévez hai que botarlle uns cantos, pois é un dos xogadores máis feos do mundo.

A todo isto, poño que se dan un beijo, e non un bico, porque en Portugal isto último se traduce por mamada, e claro, con calqueira buscador algún do outro lado do Minho vai pensar que teño unha imaxe de Maradona facendo unha felación a Tévez, aínda que bueno... con Maradona todo é posíbel.

chúzame

Aínda que pareza mentira, non son dous modelos diferentes de escudos dun mesmo clube. Por iso tiven a ben xunta-los porque son igual de feos, ou cando menos, peculiares.

O da esquerda é o emblema do Club de Deportes Cobreloa, da cidade chilena de Calama. É un clube relativamente novo, fundado en 1977, e actualmente milita na primeira división de Chile. Viste totalmente de laranxa.

O da dereita é o escudo do seu rival, o Club de Deportes Cobresal, fundado en 1979 e que tamén xoga na primeira chilena. Viste con camisola branca con motivos laranxas e pantalón desa cor.

Imos cos enxendros que teñen por escudos. Resulta que nunha rexión mineira se funda un clube, o Cobreloa, que adopta unhas cores e un escudo que deixa moito que desexar. Consiste nun balón rodeado dun círculo laranxa cunha especie de cruz invertida. Imaxino que representa á simboloxía do cobre, pero así, visto a bote pronto, non pode un deixar de relaciona-lo cun equipo formado por mulleres, así de claro. Por moito que lle engadan o nome do equipo e a cidade, o escudo é simple a máis non poder.

Vale, pois dous anos máis tarde da fundación do Cobreloa, no pobo mineiro de El Salvador se funda outro clube, o Cobresal, e claro, teñen que inventarse unha imaxe corporativa. A estes non lles chega con copia-las cores do seu rival e o nome, que deseñan un escudo practicamente igual. Balón setenteiro rodeado do mesmo simboliño e co nome do equipo. Mais aínda quixeron romperse máis a cabeza que lle engadiron un sombreiro ao balón a modo de casco de mineiro. Automaticamente, calqueira que descoñeza como se representa o cobre, relaciona ese escudo cun equipo de fútbol formado por mulleres... que traballan nunha mina.

Me pregunto se a alguén deses equipos se lles ocorreu  rediseña-lo escudo, xa non para mellora-lo seu atractivo (cousa non compricada), senón para que non se pareza ao do seu rival, coño. A min polo menos me daría bastante grima ter un escudo que se parecese ao do Celta.

chúzame