o traveseiro

Recoñezo que a fotografía está máis vista que o tebeo e que non sorprende xa a ninguén. Pero nun espazo coma O Traveseiro non pode faltar unha imaxe dese calibre, e máis tendo unha sección adicada a Maradona.

Esa foto foi tirada no campo do Nancy francés nunha homenaxe a Platini, alá polo lonxano 1988. A estampación das camisolas é un lema antidroga, que pasaría desapercibido se non fora porque os que pousan sorrintes con elas son nada máis e nada menos que dous grandes futbolistas farlopeiros: Maradona e Julio Alberto.

Dende logo que non son os únicos, pero si dos máis famosos. A Julio Alberto o temos neste de mundo de miragre, pois hai cinco ou seis anos estivo a piques de suicidarse nun hotel barcelonés namentres berraba que "Estoy poseído por el demonio". Non estou de todo seguro, pero o máis normal é que se metera nas drogas despois de grabar un disco, "Medianoche en Moscú", cun single, "Y te buscaré", que é escoita-lo e comenzar a meterse de todo polo nariz, pola boca e vía intravenosa.

chúzame

O cartaz de aquí arriba acompañaba a unha interesante reportaxe sobre a extinción dos bigotes no fútbol da revista Mediapunta, que se reparte de balde nalgúns campos de primeira. O artigo o tedes aquí, e a foto completa a atopei de casualidade nunha web de publicidade e márketing. O cartaz foi premiado en Cannes 2007, e publicita á marca de afeitados Gillette. A axencia creadora é unha tal Tiempo BBDO. Representa un caixón de madeira cheo de cromos de futbolistas peludos do Mundial de 1978, en Arxentina. Polo tamaño custa recoñece-lo nome dos xogadores, pero eu con algún dou.

Na primeira fila por enriba á esquerda, no segundo caixetín, parece que asoma o español San José. No derradeiro aparece un xogador brasileiro que me soa moito pero que non acerto co seu nome, xunto a un futbolista tunecino que non sei por qué razón o meten aquí. Me explico, esta xente aínda hoxe en día xogan con esa pinta, de feito, se houbera fútbol e cromos do Mundial de 1206, os xogadores deses lugares terían o mesmo pelo e o mesmo bigote.

Fila do medio. O primeiro xogador pola esquerda é un iraní que se lle afeitas a barba e o bigote é idéntico a Tomás Reñones, aquel lateral dereito do Atlético enchironado na Operación Malaia. Ao seu lado, futbolista sueco excompoñente do grupo ABBA. Aos do caixetín do medio nin idea, e o derradeiro sen dúbida é o mellor. Trátase do mexicano Leonardo Cuéllar, que agora é adestrador de fútbol feminino e que xa se rapou a cabeza. Entre a cabeleira atoparon tres balóns que se perderan en varios partidos, unha tarxeta amarela, un par de botellíns de auga, unha luva de porteiro e un cono de adestramentos.

Fila de embaixo. O primeiro pola esquerda é fixo un porteiro italiano, que ten toda a pinta de tratarse de Dino Zoff, mais non o poido asegurar porque non o recordo con bigote. Ao seu carón, o outro excompoñente de ABBA, que xogou con Escocia porque tiña un parente escocés e aínda non debutara con Suecia. Os do medio nin idea e o último é dos poucos que recoñezo ao 100%. Trátase do mítico centrocampista alemán Paul Breitner, ao que por algo o chamaban O Afro do fútbol.

Me chama a atención que de tantos xogadores que había con barba e bigote nese Mundial metan a tres mexicanos. Sobretodo porque estes hombretones fixeron o ridículo en Arxentina, quedando eliminados na primeira fase ao perder con Tunicia, Polonia e Alemaña (con estes 6-0). A día de hoxe México mellorou un montón, e iso que agora non levan pelambreiras, senón pelusiña, provocando o amaneramento do persoal. Sirva como exemplo esta instantánea de Cuauhtemoc Blanco.

chúzame

Sempre me chamaron a atención os pufs estos. Cecais algún día me compre un, para estar aí, piltrado nel, vendo pelis, fútbol, ou xogando á Play Station. E que mellor que un coma este, con forma de balón.
O malo e que este non inclúe os "accesorios", unha auténtica putada, pero que se lle vai facer.

chúzame

O Deportivo empatou o sábado co Xetafe na casa, corta a racha de victorias, os resultados non acompañan e aínda por riba estamos outra vez en postos de descenso. Sen embargo, o adestrador, Miguel Angel Lotina, declarou que "Con el empate me voy más contento que unas castañuelas". ¿Que se puido perder? é certo, e vale, sumas un puntiño que lle sacas ao Murcia, pero de aí a irse contento como unhas castañuelas...

Pero o rollo xa non é iso. O tema é que Lotina se vai contento pero os que non o coñezan pensarán que lles está tomando o pelo, porque non fai ningún aceno que demostre que está feliz. Namentres di iso ten o mesmo careto de triste que antes do partido. A mesma faciana que se o Depor gañara o partido 7-0 (o Valladolid son uns cheíñas), o mesmo que hai unha semana despois de vencer ao Betis, igualiño que hai un mes, dous, tres... que antes de facerse cargo do Depor, despois de gaña-la Copa co Espanyol e salvarse do descenso no último minuto con ese equipo.

Lotina semella ser un puto amargado porque sempre ten cara de amargado, así de sinxelo. Estas afirmacións quedan reflectidas perfectamente nesa tira cómica de Santi Orúe no xornal Público.

chúzame

O falar non ten cancelas, en boca pechada non entran moscas, pola boca morre o pez... e tódolos refráns que se nos ocorran valen para defini-las promesas eleitorais que fan os políticos de turno. "Disparate tras disparate até a victoria final" sería un bo lema de campaña tanto para Zapatero coma para Rajoy.

O primeiro se pasa tres pobos cas promesas, mais Rajoy, sen darse de conta que o que propón o seu rival é un disparate, vai este e o duplica, ou como neste caso, o multiplica por dez. E e que polo visto, o tarado este dixo onte que se gaña as eleccións prantará 500.000.000 (cincocentos millóns) de árbores, que serían unha media de 1.500 por minuto. E todo para frear o cambio climático, supoño que asesorado polo seu curmán.

A foto de enriba ilustra perfectamente o que acontecería nese caso, porque prantar árbores está moi ben, pero cando está todo cheo de cemento a base de urbanizacións e demais merdas, vai pasar que non quede espazo para tanta árbore e os remate prantando no medio dos campos de fútbol. Rajoy o que debería facer é irse a prantar un pino, ou o que é o mesmo, irse a cagar á leira, e de paso que se aclare nas súas preferencias futbolísticas, porque iso de declararse como "madridista, hincha del Depor, accionista del Pontevedra y socio del Celta" é como levar un cartel enriba que poña "peligro, loco suelto".

A todo isto, propoño que a primeira árbore que se prante nun campo de fútbol leve o nome de Tronquito Magdaleno, en homenaxe ao mítico xogador dos 80.

chúzame

A semana pasada, tomando a miña caña con tapa de tódolos días en Bar Deportes, vin unhas fotos dos xogadores do Corinthians brasileiro aos que lles estaban a extraer sangue para unha doazón. Eu recoñezo que son mogollón de caguiña e bastante aprensivo para estos rollos, e seguro que se me sacan unha foto namentres ma sacan teño o careto branco como o leite. Pero aínda que o pase mal e non mire para a agulla, na miña vida se me ocorreu subirme a camiseta nin soltar esos supostos berridos.

Tamén, todo hai que dici-lo, non é o mesmo unha pequena extración de sangue para unha analítica, que é o que fago eu, que para unha doazón, que igual te tiras un bo rato aí, sufrindo. Eu deso paso, non é por insolidario, é que coma dixen antes, son un cagao. Eso sí, son doante de órganos, que total, cando mos quiten non me vou enterar. Agardo que sexa dentro de moitos anos.

Pois habería que ver aos do Corinthians e ao resto dos xogadores que se acojonan ante os recoñecementos médicos (logo seguro que levan a hostia de tatuaxes), no lugar dos xogadores do Arsenal coma o da foto. Se lle fan iso para ve-la gorxa ou as caries... non quero nin pensar o que usarán para as exploracións rectais. Por certo, non sei se é o reflexo do sol pero a "vítima" parece ter un corte de pelo coma os que levan agora os makinetos tuneiros.

chúzame

Esa cousa fea de aquí enriba trátase do escudo do FK-RAD de Belgrado, modesto equipo serbio que sempre estivo á sombra dos dous grandes do fútbol serbio e da extinta Iugoslavia, Estrella Roja e Partizan. Deste equipo fichou o Deportivo en 1991 a Miroslav Djukic, que compaxinaba daquela o fútbol coa conducción de excavadoras (aínda que pareza mentira, desta vez falo en serio). Contan que Carlos Ballesta, segundo de Arsenio no Depor, viaxou a Belgrado coa intención de ver xogadores dos dous grandes. Estaba no hotel, era sábado pola tarde e eses equipos xogaban o domingo. Entón Ballesta lle dixo a Zoran Vekic (representante de xogadores), que non podía estar así, pintando o caneco, que tiña que ver fútbol como sexa. Vekic lle dixo que o podía levar a ver ao RAD, que xogaba ese día, pero que eran uns mataos. Alí descubriu Ballesta a Djukic, aínda que, todo hai que dici-lo, xa o estaba a tantear o Estrella Roja.

A ver, que se me vai a pinza, imos co escudo deste equipo. O que o deseñou dende logo non se parou moito. Colleu un círculo, o pintou ca cor do equipo. A continuación lle engadiu un balón, que para iso é un clube de fútbol, meteu nunhas casiñas brancas e en letras eslavas o nome do equipo, RAD, e noutro lado FK. ¿E agora qué? Pois nese momento coméndose o coco estaba a xogar cun clip (ollo, non de Playmobil, senón dos de suxeitar papeis), o rompeu e se lle deu por coloca-lo enriba do círculo azul. E aí naceu o emblema deste Clube.

Dous apuntes. A día de hoxe teñen un novo modelo, é ovalado, a dúas cores, e lle engadiron o ano de fundación do clube, 1958. Eso sí, o clip roto segue aí. O outro apunte, Trapallada = Cousa mal feita, sen coidado nin arte.  

chúzame

De cando en vez, cando me aburro (frecuentemente), me gusta poñerme a dar voltas  co Google Earth, para ve-lo mundo a vista de paxaro. Non sei por qué (imaxino que porque a cabra tira ao monte) acabo prestando especial atención á pesquisa de estadios de fútbol. E quedo flipado con algunhas curiosidades que se ven por aí, coma por exemplo ver que hai campos que se atopan bastante lonxe do centro das cidades onde xoga ese Club; outros que están case que no casco histórico rodeados de edificios, todo apelotonado sen espazo para nada; e outros rodeados de grandes zonas verdes e boscosas, que fan que sexa compricado atopa-los sen usar o buscador. Aínda que cada vez menos, xa que onde hai máis aglomeración de fotos dos internautas, hai un campo de fútbol, máis que en monumentos, incríbel.

Pois cando te pos a procura-los campos de equipos dunha mesma cidade atopas curiosidades como as que expoño a continuación. Equipos cunha forte rivalidade que comparten cidade, e son veciños, tan veciños que teñen os seus estadios e sedes sociais pegadas practicamente un co outro. Dous exemplos: a cidade escocesa de Dundee e a de Avellaneda, na provincia de Bos Aires (Arxentina).

Avellaneda:
Á dereita da imaxe, o campo de xogo de Racing Club, Estadio Juan Domingo Perón, coñecido popularmente como El Cilindro, por motivos obvios. Á esquerda, a cancha do seu eterno rival, o Club Atlético Independiente. O seu nome oficial é Estadio Libertadores de América, mais se lle coñece por La Doble Visera, pola forma das súas bancadas. Curiosamente Independiente está a xoga-los seus partidos coma local no campo dos seus veciños, xa que se está a remodelar o seu, que estará listo a mediados deste ano, ou alomenos eso din. Deportivamente non teño preferencias por un ou outro equipo, cecais me simpatice máis La Acadé (Racing) dende os tempos en que ía desaparecer, pero que El Rojo (Independiente) tamén me gusta. De feito, posúo as camisolas de ámbolos dous clubes. Bicho raro que son.

Dundee:
O campo da dereita chamase Tannadice Park, que é onde xoga o Dundee United, e o da esquerda é Dens Park, propiedade do Dundee Football Club. A diferencia cos de Avellaneda, que están separados por instalacións deportivas e algunhas construccións, estos están practicamente xuntos, compartindo o mesmo enderezo, Sandeman Street. As miñas preferencias son claras, me simpatiza o United. Teño a súa camisola que é aproximadamente do ano 1989. Lembro que era a época en que estaba de moda a Holanda dos Gullit e Van Basten, e pola rúa todo cristo pensaba que era a de esa selección, e eu lles dicía que era do Dundee United e poñían cara de "¿quen carallo son esos?".

chúzame