o traveseiro

Non quero resultar pesado co Marca pero non podo evitar comentar algo que acontece con este xornal dende que eu era cativo, agora acrecentado ca edición dixital: A puta manía que teñen de poñe-los primeirísimos planos da faciana do xogador, adestrador ou presidente de turno. Non lles importa en absoluto feri-la sensibilidade do lector, mostrándonos os pelos do nariz, os puntos negros do pel, as legañas dos ollos, (se leva gafas, como Capello) as manchas dos cristais, o sarro dos dentes…

Esta captura que poño non é o mellor exemplo, porque alomenos deixan algo de espazo sen cabeza, pero o habitual é que poñan toda a fotografía ocupada pola cara do fulano. Pero dá igual que non o poñan enteiro porque o protagonista é un que é máis feo que pegarlle a un pai: o defensa do Madrid, Nosferatu Pepe. Na edición impresa ao mellor ese careto pode ocupar tranquilamente media páxina, sen esaxerar. Ademais, da entrevista escollen coma titular un comentario do central, o que todo o mundo sabe pero que ninguén se atreve a dicer, que Cristiano Ronaldo é un xogador incríbel. Realmente a frase está retocada, porque en realidade o que dixo foi que Cristiano é anormal un futbolista fóra do normal.

O xornal deportivo do para-anormal por excelencia, o Marca, de cando en vez deixa algunha páxina libre para falar doutras posíbeis fichaxes do Madrid que non sexan Cristiano Ronaldo, ou, como eles poñen sen ruborizarse, CR7. Ben, pois como dicía, ultimamente deixan un pequeno oco para ocuparse de Rafael Van der Vaart, centrocampista holandés do Hamburgo. A ese vou, ao Hamburgo, un histórico clube alemán que sen dúbida ten un dos emblemas máis feos do panorama futbolístico mundial.

Supoño que eses rombos significarán algo relacionado coa cidade ou a saber, pero que bueno, o ideal sería que estiveran rodeados de algo máis, do nome do clube, ou das iniciais, cando menos. Isto me lembra que de cativo, cando botaban unha serie ou película non apta para menores poñían un par de rombos na esquina superior dereita da pantalla, equivalente ao actual simboliño vermello co 18 dentro. Automaticamente o raparigo de turno tiña que recolle-los bártulos e pirarse para a cama porque na meirande parte dos casos esas películas as botaban pola noite e ademais ao haber só dúas canles non había moitas opcións de que puideses ver nada. A diferencia radica en que hai vintecinco anos lle poñían os rombos a todo o que se movía, coma por exemplo a series como Dallas, que a día de hoxe sería para tódolos públicos fixo.

Porque no ano 2008 non ten importancia algunha ver a XR poñéndolle os cornos á súa señora, Sue Ellen que saía borracha perdida se ao fin e ao cabo é ficción, cando podes poñer El Diario de Patricia ás seis da tarde onde sae xente da rúa contando as súas experiencias co adulterio, as drogas, o alcohol…

Cos programas do corazón pasa tres cuartos do mesmo, saen en directo famosiños de terceira división berrando como tolos, dicindo tacos e contando tódalas súas miserias. Se puxeran un escudo do Hamburgo por cada merda que sae na tele a esta se lle remataría por chamar A Hamburguesa.

Coido que Luis Aragonés se pode acoller perfectamente á Lei de Dependencia en Grado 2, que é cando a persoa necesita axuda para realizar varias actividades da vida cotiá dous ou tres veces ao día pero non requiren apoio permanente dun coidador, ou ten necesidades de apoio extenso para a súa autonomía persoal. Como se pode apreciar na imaxe superior, os xogadores españois na Eurocopa teñen que axudalo para que se poida mover dun lado a outro porque non pode desprazarse só. O método, tipo funeral palestino, non é o máis axeitado, pero bueno, para eso xa están os supervisores das administracións.

Así mesmo, nesta outra foto apreciamos coma Luis Aragonés tampouco é quen de valerse por si mesmo para comer, polo que ten que ser alimentado polos propios xogadores do seu actual equipo, o Fenerbahçe. Neste caso o que lle suxeita a culler é o centrocampista Tümer Metin. Non se descarta que algún día pase ao Grado 3, cando a perda non só sexa física, senón tamén intelectual, mental e sensorial.

Os científicos, como persoas humanas (sic) que son, ás veces se aburren, e cando esto acontece se lles dá por facer estudios absurdos que non serven absolutamente para nada. Como por exemplo, o dun tal Marcus Smith (Marcos Ferreiro), das universidades de Chichester e Gloucestershire, no Reino Unido. O tipo, futuro gañador do Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica y Técnica, fixo un minucioso análise de Cristiano Ronaldo e do músico Clem Burke, de Blondie, e sacou a «superinteresante» conclusión de que Cristiano traballa menos que un baterista de rock. Segundo o estudio, os dous fan esforzos similares en 90 minutos, un de partido e outro de concerto, pero o músico curra máis porque fai máis concertos que partidos xoga un futbolista.

Esta estupidez non ten en conta os adestramentos do xogador nin os ensaios do músico, non pensa en que un futbolista profesional non dá practicamente pancada en todo o día e o músico profesional si. De tódolos xeitos, é se cabe máis absurdo porque non escolle precisamente a un Munitis nin a un baterista especialmente cañeiro. Ademais, tampouco hai que ser un Einstein para saber que calquera traballador do gremio que sexa curra máis que un futbolista profesional, sobretodo se o xuntamos co tema salarios. Un repartidor de propaganda traballa máis que Cristiano, o mesmo que un panadeiro, un camareiro, unha perruqueira ou un vendedor de seguros a tempo parcial. Só os científicos da universidade de Chichester traballan menos que un futbolista, ou cando menos, teñen máis tempo libre.

Para ilustrar esta entrada non atopei ningunha foto por internet do tal Cristiano Ronaldo, así que haberá que poñer unha dun baterista, e, a poder ser, futboleiro. Eu coma sempre varrendo para casa: Zoupándolle á batería, Miguel, do grupo O Rei Babar.

O Real Mallorca está atascado (ten problemas para facer fronte aos pagos) e o desatascador que o desatasque bo desatascador será. Paul Davidson, ese señor sorrinte con cor de pel de cangrexo alcólico, é o noso home, o novo propietario do Mallorca, coñecido coma O Fontaneiro da City (se fixo millonario co negocio das tuberías).

En principio non será presidente, tan só poñerá os cartos para fichar xogadores e deixará a parcela deportiva para os que supostamente entenden. Polo tanto, este non será un Piterman da vida, pero tamén nos pode divertir, polo que deduce do que di nas entrevistas. Como proba, vos deixo cun pequeno recopilatorio das frases que deixou en sendas entrevistas que fixo ao Marca e ao Diario de Mallorca:

- O porque de que merque o Mallorca e non outro:
«Quixen que sexa o Mallorca porque na illa estou moi ben, estase moito mellor coa temperatura de Palma que en Inglaterra coa choiva. Cambiei Marbella por Mallorca porque alí non hai a onde ir, e aquí podo visitar un montón de sitios co meu iate».

- Os seus obxectivos deportivos:
«A miña idea é gañalo todo, a Liga, a Copa e a Champions».
(Baixa Modesto que sube Davidson).

- Os seus obxectivos económicos:
«Quero que os beneficios da miña compañía rematen no Mallorca. Para vivir non necesito máis diñeiro do que xa teño».

- Os seus obxectivos sociais:
«A miña interese primordial é conseguir que haxa máis ingleses nas bancadas de Son Moix, e quita-las pistas de atletismo».

- Os seus partidos:
«Presenciarei tódolos partidos do Mallorca, tanto na casa como fóra. Quero ir á grada a pasalo ben como afeccionado, bebendo cervexa e saltando».

- Os seus coñecementos futbolísticos:
«Non sei nada de fútbol, pero aprendo rápido e vou concentrarme en facelo. Agora mesmo só son seareiro dun equipo das categorías inferiores inglesas».
(Nin puta idea de fútbol, polo tanto reúne os requisitos para ser propietario dun equipo español).

Para rematar, quero que este post británico-flipado-cervexeiro serva tamén como pequena homenaxe a tres adestradores das illas que coincidiron na nosa liga alá por finais dos oitenta. JB Toshack (Real Sociedade), Terry Venables (Barcelona) e Howard Kendall (Athletic de Bilbao). Aquí aparecen os tres departindo, se supón que de fútbol, e acompañados de cinco cervexas. Ou sobran dúas ou a un deles lle falta unha. Aposto pola segunda opción.

Estou a ler as novas do último esperpento no Valencia e non saio de meu asombro. Juan Villalonga asegura que o clube debe 789 millóns de euros, segundo unha auditoría pagada por el mesmo. Vendo o panorama, non só non sae correndo senón que lle ofrece ao máximo accionista, Juan Soler, a nada desprezábel cifra de 76’7 millóns polas súas accións. Este último o mandou a tomar polo cu (pagándolle 5 millóns de euros por dúas semanas de traballo) e Villalonga lle deu quince días de prazo para pensarse a oferta, asegurando que tamén lle ofreceron mercar o Milan.

O deste tio son gañas de compricarse a vida, co sinxelo que é inverter nun clube máis pequeno, e polo tanto, máis barato.  Por exemplo o podería facer no Vilalonga FC de Sanxenxo, da Terceira División galega. Non faría falla nin moito menos meter trece mil kilos (Sito Miñanco –preso político- con moitísimo menos levou ao Cambados aos postos altos da Segunda B e de xira por Panamá). Ademais non lle pasaría coma no Valencia que non aceptan que vaia ninguén de fóra a gobernalos, aquí non tería problemas porque de feito o equipo xa está ao seu nome.

Onte pola mañá pasei polas oficinas do Deportivo a renova-lo abono da tempada, case que unha hora na cola, un bo sinal. Un carnet que este ano ten varias novidades.

A primeira, o formato, deixan atrás o cartón plastificado e se pasan ao tipo tarxeta de crédito, xa era hora. As outras novidades, ás que ademais non lle vexo utilidade algunha, son que pon o prezo do abono no propio carnet, e tamén escrito en grande MASCULINO, para que se vexa clariño que o portador é un home, e nas das mulleres supoño que FEMENINO. Se es transexual o mesmo non che deixan entrar no campo porque non se corresponde o teu aspecto co que pon na tarxeta identificativa. Un novo éxito da ministra Bibiana Aído.

O que non mudou para nada é o idioma do mesmo, 100% en castelán, ao igual que a lista dos prezos e a lingua na que che falan os administrativos do Clube. E xa de paso, tamén os correos que che mandan á casa, a revista, o xornal, a web… todo en castelán. Por desgracia, o caso do Deportivo é bastante habitual en empresas do país, o cal me fai reiterarme na idea de que os precursores e asinantes do manifesto ese de apoio ao «maltratado» castelán son uns putos paranoicos.

Volvendo ao tema do formato do carnet, que sexa tipo tarxeta de crédito me recorda que este non é a única tarxeta de socio dun clube de fútbol profesional que posúo, eso si, non ao meu nome. É esta que segue.

Chegou ás miñas mans a raíz dunha eliminatoria de cuartos de final da Champions que enfrontou ao Deportivo co Leeds United, no 2001. Coido que foi así: David, que así se chama este home (prefiro tacha-lo apelido), cun pedal enriba que te cagas, vai e lle deixa ao camareiro dunha cervexaria o seu carnet do Leeds e lle di que despois do partido voltaría por el (?). Non é que deixara unha bolsa de peso ou algo que sabería que non lle deixarían meter no campo… non, é unha tarxeta plana que mide coma o dedo corazón e que ademais, é persoal e intransferíbel. O tipo loxicamente despois do partido se pirou de volta para Inglaterra e non voltou a polo carnet. O camareiro era amigo do meu irmán e non sei como foi o roio que o trouxo para casa, nos botamos unhas risas, e aínda o conservo. Como se aprecia na imaxe, o tío parece sacado da peli de Los Caraconos.

Pola parte de atrás, aparte das normas de uso e da sinatura do propietario do mesmo, pon que si se atopa o carnet que por favor sexa enviado ao seguinte enderezo: Leeds United AFC, Elland Road, Leeds, Yorkshire, LS11 OES. Como é obvio non llo enviei, senón non o tería, pero tampouco estaría mal facelo agora, despois de sete anos, seguramente se ían quedar flipados. Eso se David non palmou, porque de feito pon que a data de expiración foi o 30 de Xuño do 2001.

A programación televisiva é unha auténtica merda, e máis a estas horas, onde predominan os programas de concursos telefónicos presentados por cachondas cuxo obxectivo e fundirche a pasta a base de chamadas. É unha vergoña que haxa que pagar por comerse o coco e foderse a vista. O Traveseiro non pode permanecer alleo a isto, polo tanto aquí non teredes que chamar nin pagar un peso, pero si concursar igualmente. Este é o panel de hoxe.

Se trata de averiguar cantos cadros vermellos hai na foto. O premio sería a escoller entre unha foto de Raúl na cámara hipóxica, outra de Sergio Ramos vestido cunha camisola do Valencia, e finalmente unha de Iván Helguera en plan boltxevike. As tres exclusivas as teño gardadas no arquivo e as estou desexando publicar, de vós depende.

Nos programiñas eses dan as pistas ao final, mais coma eu non vou estar agardando polos comentarios vos deixo agora un par delas para choscos e activistas de «El Pelotón de los Salidos».

- Pista número 1, para choscos: O panel está baseado no escudo do equipo croata do Hajduk Split.
- Pista número 2, para saídos: Hai máis de dous escudos do Hajduk no panel.

Unha entrada da bancada de Tribuna para un Deportivo-Zaragoza, 200 pesetas, un televisor 300. Unha de dous, ou o aparato de televisión está tirado de prezo ou o Deportivo coas entradas se columpiou un pouco non, bastante. Eso si que era desaceleración económica que nin sequera os Alcántara poderían ir ao fútbol, e non o que temos agora.

Estabamos a comentar aquí eses pequenos detalles altruístas que teñen os clubes de fútbol cos seus seareiros. O tema saíu a raíz do famoso partido que xogou en Kiev un combinado das forzas de ocupación nazis contra o equipo local en 1942. Contra todo pronóstico, os nazis foron superados polos famélicos futbolistas ucranianos, que foron ameazados no descanso con ser fusilados se se lles ocurría gañar o partido. En lugar de deixarse perder, varreron do campo aos xermanos, que cumpriron a súa ameaza e os asasinaron. Neste fito histórico esta baseada a famosa película «Evasión ou victoria», coa diferencia en que os xogadores prefiren non fuxir, como estaba previsto, para gañar o partido aos nazis. Na peli non houbo final feliz, porque Sylvester Stallone e Pelé non foron fusilados. Se así acontecera, o mundo do fútbol, o cine e a política sairían gañando.

Pois iso, que polo visto, aparte do monumento a estes futbolistas mártires no estadio do Dínamo, este clube ten o detalle de deixar pasar gratis ao campo a toda aquela persoa que presenciou aquel partido hai case setenta anos. E roio este traenos á mente o caso do escocés Celtic de Glasgow, a cuxo estadio antes podían acceder de balde os curas. ¿Os motivos? Pois seguramente porque o Celtic foi fundado por curas irlandeses católicos e os dirixentes do clube quererían quedar ben con Deus. ¿E que pasaría se tódolos clubes do mundo tomaran decisións dese estilo? Poñamos como exemplo o caso do Hércules de Alacante.

Ese da foto non é unha pantasma sacada do programa de Iker Jiménez, nin un fotograma de «El Espinazo del Diablo» nin de película do estilo. Esa cousa que mete realmente medo se trata nada máis e nada menos que de Vicente Pastor Alfosea, máis coñecido como «El Chepa», o fundador do Hércules. O formou primeiramente como equipo infantil, alá por 1914, e lle chamou Hércules porque quería un equipo forte e invencíbel, fomentando o deporte puro e sen marrulleirias.

Como ben indica o seu alcume, Vicente Pastor era cherepudo, e tiña esa malformación física porque cando tiña dous anos se caeu rodando escaleiras abaixo polo descoido da súa coidadora (canguros pouco profesionais, xa no século XIX).

Como explicaba, por esa regra de tres o Hércules debería deixar entrar gratis no Rico Pérez a todo aquel herculano que teña unha malformación física ou cando menos, unha pronunciada xoroba (ollo, non aos camellos). Tamén valería para aquel que acreditara que cando era cativo se caeu polas escaleiras.