o traveseiro

Unha entrada da bancada de Tribuna para un Deportivo-Zaragoza, 200 pesetas, un televisor 300. Unha de dous, ou o aparato de televisión está tirado de prezo ou o Deportivo coas entradas se columpiou un pouco non, bastante. Eso si que era desaceleración económica que nin sequera os Alcántara poderían ir ao fútbol, e non o que temos agora.

chúzame

Estabamos a comentar aquí eses pequenos detalles altruístas que teñen os clubes de fútbol cos seus seareiros. O tema saíu a raíz do famoso partido que xogou en Kiev un combinado das forzas de ocupación nazis contra o equipo local en 1942. Contra todo pronóstico, os nazis foron superados polos famélicos futbolistas ucranianos, que foron ameazados no descanso con ser fusilados se se lles ocurría gañar o partido. En lugar de deixarse perder, varreron do campo aos xermanos, que cumpriron a súa ameaza e os asasinaron. Neste fito histórico esta baseada a famosa película "Evasión ou victoria", coa diferencia en que os xogadores prefiren non fuxir, como estaba previsto, para gañar o partido aos nazis. Na peli non houbo final feliz, porque Sylvester Stallone e Pelé non foron fusilados. Se así acontecera, o mundo do fútbol, o cine e a política sairían gañando.

Pois iso, que polo visto, aparte do monumento a estes futbolistas mártires no estadio do Dínamo, este clube ten o detalle de deixar pasar gratis ao campo a toda aquela persoa que presenciou aquel partido hai case setenta anos. E roio este traenos á mente o caso do escocés Celtic de Glasgow, a cuxo estadio antes podían acceder de balde os curas. ¿Os motivos? Pois seguramente porque o Celtic foi fundado por curas irlandeses católicos e os dirixentes do clube quererían quedar ben con Deus. ¿E que pasaría se tódolos clubes do mundo tomaran decisións dese estilo? Poñamos como exemplo o caso do Hércules de Alacante.

Ese da foto non é unha pantasma sacada do programa de Iker Jiménez, nin un fotograma de "El Espinazo del Diablo" nin de película do estilo. Esa cousa que mete realmente medo se trata nada máis e nada menos que de Vicente Pastor Alfosea, máis coñecido como "El Chepa", o fundador do Hércules. O formou primeiramente como equipo infantil, alá por 1914, e lle chamou Hércules porque quería un equipo forte e invencíbel, fomentando o deporte puro e sen marrulleirias.

Como ben indica o seu alcume, Vicente Pastor era cherepudo, e tiña esa malformación física porque cando tiña dous anos se caeu rodando escaleiras abaixo polo descoido da súa coidadora (canguros pouco profesionais, xa no século XIX).

Como explicaba, por esa regra de tres o Hércules debería deixar entrar gratis no Rico Pérez a todo aquel herculano que teña unha malformación física ou cando menos, unha pronunciada xoroba (ollo, non aos camellos). Tamén valería para aquel que acreditara que cando era cativo se caeu polas escaleiras.

chúzame

O Nottingham Forest, mítico equipo de culto inglés, xogará está tempada na Championship, equivalente á Segunda División española. Ademais coincide co cabodano do seu título de campión de Europa do ano 1979, despois de gañar por primeira e única vez a liga na tempada 77-78. No ano seguinte repetiría título europeo, un fito histórico para un clube pequeno e humilde.

E para conmemorar este trinta cumpreanos a marca que os viste, Umbro, fixo unha camisola especial para a ocasión. Así, o escudo bordado no peito está rodeado por sendas inscripcións que lembran as dúas copas de Europa, as conquistadas no Olímpico de Munich fronte ao Malmöe sueco e no Bernabeu perante o Hamburgo alemán. Ese é un detalle chamativo, pero o que máis mola é unha nova inscripción que leva a camisola no interior da parte de embaixo. Se trata dunha frase que dixo o adestrador daquel equipo, Brian Clough, referíndose a esas Copas de Europa: "¿Como as gañamos? Éramos moi bos, tan simple como iso".

As cores do Forest me lembran ao do Real Murcia, e como tamén está este ano de cabodano (cumpre 100 anos) poderían facer algo parecido poñendo unha cita do seu actual adestrador, Javier Clemente, que dixo o ano pasado, xa no Murcia que... "Somos tontos, pero honrados".

E como Clemente foi seleccionador de España bastantes anos (tamén vai de vermello por se había dúbidas), estaría ben que fixeran unha referencia a el poñendo algunha frase na vindeira equipación da selección, coma por exemplo: "En el fútbol español no estamos exentos de idiotas", ou "Rusia antes tenía una selección y ahora tiene nueve, puede que dentro de unos años aquí pase igual".

Non podo evitar tampouco lembrarme do meu Deportivo, e propoño que cando se cumpran por exemplo, 25 anos do Super Depor, tamén poñan na camisola conmemorativa unha cita de Don Arsenio Iglesias. Aquel era un equipo humilde (o de Super o inventou o Marca), polo tanto o ideal sería poñer a frase que berrou O Raposo nos vestiarios de Riazor tras a inexplicábel perda dun punto e previo portazo: "Me cago en Dios, tanto Super y tanta hostia!!!"

chúzame

Correu o rumor estes días en Inglaterra que a familia Bin Laden, por medio da súa multinacional Saudi Binladen Group (SBG), estaría interesada en mercar o Newcastle United por unha cantidade aproximada aos 380 millóns de euros (catro patacóns de nada). As Urracas montaron en cólera en diversos medios e Frank Gilmour, destacado membro dunha asociación de seareiros do Newcastle e antigo posuidor dun importante paquete de accións do clube, declarou con pareado incluído que "É un gran disgusto, parece un chiste de mal gusto".

Dende aquí quero chamar á tranquilidade aos afeccionados branquinegros, pois efectivamente é un rumor totalmente infundado. En St. James Park non están ao tanto de que Bin Laden é galego, e ademais acérrimo do Deportivo, como se demostra na foto. Nunca invertiría cartos no Newcastle nin en ningún outro clube porque a súa idea é facelo non Depor, cando solvente eses pequenos problemas que ten ca xustiza.

¿Por que vos creedes que os accionistas do Depor quitaron o límite do 1% como máximo para poseer accións hai xa un ano e aínda Lendoiro non llas vendeu a ninguén e sempre se vai polos cerros de Úbeda dicindo que "no hay nada sobre ese particular"? Pois porque estamos agardando por Osama, o cal, por certo, traería coma secretario técnico a un tal Iván Zamorano.

chúzame

Os xogadores e corpo técnico do Real Madrid están a desfrutar dos derradeiros días de vacacións xunto aos seus familiares no Algarve portugués, nunha especie de xornadas de convivencia, experiencia pioneira no mundo do fútbol, como todo o que fai o Madrid. As instalacións son de auténtico luxo e serán ocupadas en exclusiva pola plantiña e os seus familiares.

Tódolos empregados do complexo hoteleiro deberán levar penduradas do pescozo acreditacións coma as que se mostran na foto para que xogadores e familiares saiban que esa xente están ao seu servizo para o que desexen, e que os van a tratar estupendamente, que non é como realmente se merecen.

Supoño que todo cristo estará ollando a foto pola parte superior dereita e esquerda, pois deixade por un momento de comportarvos como saídos e se me facedes o favor centrádevos na acreditación. Non é que sexa unha captura dunha tremenda calidade, pero se vos fixades ben non está escrita en castelán, senón en portugués e inglés: organizaçao e organization.

Supoño que Pedro J. Ramírez e o resto de intelectuais e culturetas do Manifiesto por la lengua común poñerá o berro no ceo e estará a tomar medidas legais contra ese ataque directo á lingua cervantina e, por ende, ao Real Madrid.

chúzame

O acabo de ler en La Voz de Galicia. O fútbol galego non está sobrado de laterais de longo percorrido e extremos que penetren ben a banda ancha do campo. Ollo, carrileiros medianamente decentes, non nos volvamos tolos e comecemos a pedi-lo retorno de Míchel Salgado. Ese se tal que se vaia con Agag e Briattore a Inglaterra a tronzar nocellos.

chúzame

Disque unha gran porcentaxe das bobinas de papel que se producen no mundo se usan para impresión de libros, cadernos, folletos, xornais, recibos, facturas, papel hixiénico, papel de uso sanitario, etc... Se sumamos todo iso dá para moito papel de diola, pero de tódolos xeitos non afectaría tanto á deforestación do planeta se non fose pola excesiva producción que se fai dos libros e do papel hixiénico. Pero non porque á xente lle guste ler, que nin de coña, nin porque se use en demasía o papel hixiénico para limparnos o cu, que bo... eso cada un saberá (eu polo menos non levo frenazo nos calzonciños). Os verdadeiros grandes causantes son:

Harry Potter.
Se temos en conta que do primeiro exemplar do libro de J.K. Rowling se venderon 110 millóns de exemplares, que sumando as cinco seguintes entregas fan 400 millóns de copias, que van polo sétimo libro e que cada un deles ten unha media dunhas 800 páxinas...

Os seareiros arxentinos.
Aos que lle gusta sobremaneira saudar a saída do seu equipo ao campo lanzando toneladas de papel hixiénico. Se multiplicamos os roios de papel que se tiran nun partido por tódolos que se xogan ao ano entre Apertura, Clausura, competicións internacionais e amigábeis...
Aínda que non se aprecie na foto, aí detrás hai unha portería e detrás desta os afeccionados do Racing Club de Avellaneda.

chúzame

Bo, mellor dito, Cañete se nos casou, de segundas nupcias, con Maite García, unha fermosa xovenciña de vinte anos. Foi o sábado da semana pasada, pero como aquí somos de efectos retardados, pois o poño hoxe que tampouco pasa nada. Foi unha ceremonia polo civil nun hotel de agroturismo (?) da illa de Ibiza, onde quixeron compartir o día máis feliz das súas vidas con perto de 400 convidados, entre os que se atopaban persoeiros do mundo do fútbol coma Raúl, Guti, Luis Enrique, Míchel, Alkorta, Urzáiz, Albelda ou Patxi Salinas. Tamén había outros alleos ao deporte rei pero tamén de alta alcurnia coma Alvaro Benito, o presidente de Corporación Merdoestética, o toureiro Enrique Ponce e o actor Miki Molina, que se bebeu até o auga dos cinceiros. Se botou en falta a Maicol Jackson e Ronald Koeman.

Santi Cañizares vestiu co clásico chaqué onde se botou en falla a súa toalla da sorte. E a noiva o fixo cun vestido branco bordado con puntiña e fío de seda con toques de cristais Swarovski e plumas (con ese elenco de invitados as plumas non podían faltar). O vestido tiña corte de serea, axustado até debaixo da cadeira estilo evasé (?). Do corpo con forma de corazón saían uns finos tirantes, e na cabeza, un velo de tul de seda, que colocou a xeito de casquete, fruncido por detrás e que caían mesturándose coa cola do traxe. E nos pés, uns zapatos en tono prata. Pola noite, botaron o casquete na suite nupcial.

O convite se celebrou no mesmo lugar da voda, e o chef encargado de prepara-lo menú foi un tal Josep Coronado. Con ese nome imaxino que a súa especialidade serán os iogures BIO, que che renovan por dentro e por fóra. A agradábel velada rematou cun recital do triunfito Jesús de Manuel, amigo persoal de Cañizares, seguido dun coro rocieiro, momento que a maioría dos convidados seguiu dende o retrete gracias a Coronado.

Para rematar, comento brevemente as fotos que acompañan esta crónica rosa. Arriba de todo, foto da feliz parella, ela radiante e el ten un careto que cada vez me recorda máis ao cantante de M-Clan e a Woody Harrelson. No medio, algúns dos convidados chegando á voda: Guti e a súa dona Arantxa de Benito, xunto con dous dos de Pignoise, ¿onde están os grupies asasinos cando se lles necesita?. Abaixo, un cromo de Cañete do ano 1996,  "pobre da muller que o leve", diriamos daquela ao ler iso.

chúzame