o traveseiro

Hoxe comeza o campionato de liga 2008-2009 para o Real Madrid, Atlético, Valencia, Sevilla, Espanyol… e tamén para o Malpartida, Trujillo, Gran Maestre, Sagrada Cena… Os primeiros competirán na Primeira División e os segundos na Rexional Preferente estremeña, quinta división do fútbol español no que, aparte deses equipos, tamén haberá un derbi de Almendralexo entre o C.F Extremadura e o Extremadura U.D.

O primeiro é un clube que hai uns poucos anos estaba en primeira e que foi baixando de categoría pouco a pouco acuciado polos problemas económicos causados por unha lamentábel xestión do seu presidente, Pedro Nieto, o mesmo que os levou a primeira por certo. O segundo foi fundado hai un ano por un grupo de seareiros do primeiro (coa inestimábel colaboración do alcalde de turno), que en vez de loitar pola supervivencia do clube, crearon outro roubándolle ao orixinal o escudo, as cores, o campo, os xogadores…

En total máis de mil afeccionados do C.F Extremadura se pasaron ao outro e tendo a cara de dicer que o seu caso é coma o do Sestao River Club ou o Mérida U.D. Deso nada monada, o River se creou porque o Sestao Sport Club desapareceu, o mesmo que o C.P. Mérida, ao igual que hai anos pasou o mesmo co Burgos ou Málaga, esas cidades se quedaron sen equipos e os afeccionados ao fútbol se tiveron que facer dun novo clube refundado. O voso, en troques, é unha vergoña e unha traizón como a que fixeron en Logroño e Oviedo, por exemplo.

O caso é que namentres o C.F Extremadura competirá enfermo de morte e apoiado por catro gatos, o U.D o fará con mil julais abonados, un orzamento duns 120.000 euros e cunha plantiña formada por ex-xogadores de Terceira e Segunda B, e cun obrigado obxectivo que é o ascenso. Eu só agardo que non o consigan, e que se metan o gran batacazo, como no seu momento o Oviedo Astur, Granada 74, Recreación de Logroño (agora Logroñés C.F) e demais merdas. De momento, parten en desventaxa, o adestra un tal Pepe Bizcocho, ¿a onde vai con ese nome?

Como non hai dous sen tres, esta entrada completará a triloxía dos post adicados dalgunha maneira ao viño homenaxeando a un dos futbolistas estranxeiros máis famosos que xogaron na Galiza, pola súa calidade como goleador e bebedor. Trátase do exfutbolista internacional albanés Albert Stroni. O seu nome se escoitou por primeira vez por aquí en 1990, cando contaba con 19 anos. Nun partido internacional coa súa selección en Sevilla, Stroni, xunto co seu compañeiro de dianteira Ilir Sina, pediron permiso para deixa-lo hotel de concentración para dar unha volta polo Corte Inglés, pero non voltaron porque pediron asilo político. Se montou unha boa (o Betis tentou fichalos), e así como Sina conseguiu ficar en España, Stroni finalmente voltou para Albania, presionado pola FIFA, sempre tan «solidaria».

Dous anos máis tarde Stroni voltaría para fichar polo Compostela, onde non chegou xogar, e finalmente asinou polo Clube Deportivo Ourense na 94-95. Con este equipo foi a un partido de pretempada a Trives, e aí lle perderon a vista, non apareceu nin á presentación do equipo, ao final o atoparon tirado nunha pensión e cunha resaca de tres pares. Foi a primeira vez de moitas, así que a directiva fartouse del e o colocaron no Lemos, de Terceira División. En Monforte se saíu, tanto no campo, marcando goles coma churros, coma fóra del.

Logo xogou no Ponte Ourense, Segoviana, Mérida… para voltar no 2002 ao Lemos exercendo de xogador-adestrador. En Monforte din que a afección e o viño son comprensivos, e de seguro que Stroni alí se sentía moi a gusto, non sei se terá que ver algo con que o campo de fútbol do Lemos se chamara «Municipal Luis Bodegas». Remato destacando as respostas á galega que dá Stroni a dúas preguntas digamos extrafutbolísticas que lle fan nunha entrevista na web da Ponte Ourense:

«¿Como chegaste de Albania a Ourense?
Bufff, se cada vez que fago unha entrevista me preguntades pola miña vida é a hostia».

«Cóntanos unha anécdota.
Hai moitas na miña vida futbolística, pero agora mesmo non me lembro de ningunha».
¿Será certo eso que din que beber moito viño causa problemas de memoria e otras cousas que non recordo?

Nin a azzurra, nin a canarinha, nin a albiceleste, nin la roja. A mellor e máis bonita camisola de fútbol de seleccións é a de Venezuela, que para iso se chama a VINOTINTO. É a que sempre quixeron vestir Paul Gascoigne, Tony Adams ou George Best, e que nunca poideron porque xa xogaran con Inglaterra os dous primeiros e con Irlanda do Norte o terceiro. Este ademais é o novo modelo para a 2008-2009, o cuarto que saca Adidas desta selección en tan só tres anos. Para compensa-lo gasto que supón para o seareiro que as compra sempre, este será agasallado cun pack de seis cartóns de viño Don Simón, como non podía ser doutro xeito.

Vendo as cousas que se din por alí futbolísticamente falando, coido que deberían trocar o de Exposicón Internacional da Auga polo Viño.

Rubén Martín Pulido, nova fichaxe dos maños. Defensa central natural de Madrid e que xogou anteriormente nas categorías inferiores do Real Madrid, no Conquense, Sporting de Xixón, Raio Vallecano, Xetafe e Almería. Recalco a súa traxectoria e onde naceu para que quede claro que non é un futbolista brasileiro, que podería haber algún tipo de dúbidas tras escoita-las súas verbas na súa presentación no Zaragoza: «Me encanta el Zaragoza desde que era pequeño». Si home, e o teu ídolo era Severino Reija, non te fode.

Julián Ruiz Martorell, Delegado de Culto do Pilar durante a tradizonal ofrenda do Real Zaragoza á Virxe (o ano pasado a fixeron e baixaron a Segunda. Este ano, por pesados, igual os manda para Segunda B) dixo o seguinte: «No es lo mismo estar en Segunda División que ser un equipo de Segunda, y el Zaragoza, con todos los respetos al resto de equipos, es de Primera por su afición, historial y recorrido». Vale pero de momento, se a Virxe do Pilar non o remedia, estades en Segunda División, a mesma categoría que o Huesca (por exemplo), que por historial e recorrido ao mellor non é a súa categoría pero aí están, así que un pouco de humildade, señor Delegado de Culto (?).

Houbo un tempo non tan lonxano en que nas familias a roupa do irmán maior pasaba ao seguinte cando ao primeiro non lle servía, e este último lla deixaba ao que viña detrás, e así sucesivamente. Pois iso mesmo tamén pasaba nos equipos oitenteiros aproveitándose de que as camisolas non levaban o nome do seu propietario nas costas. Como exemplo, estas do C.E. Sabadell.

Na esquerda Joan Capó, do que xa falei aquí, que luce unha camisola de porteiro verde cas mangas grises e negras da marca Massana. Era unha firma moi popular que vestía a bastantes equipos profesionais da época, coma Espanyol, Cádiz, Castellón, Palamós, Figueres ou ao propio Sabadell. O seu lema era «Massana, vestimenta de campeones» (?), que aínda existe, mais xa non se dedica á roupa deportiva, senón á creación de moda de andar por casa (pixamas, batíns…). Supoño que lle pasaría algo parecido a Meyba, mítica marca que vestía ao Barça e a outros equipos profesionais coma Rácing, Murcia, Betis… e que parece que foi deixar de patrocinar ao Barcelona e pasar a ser recoñecida só polos bañadores de puretas.

Ben, pois na dereita sae Tommi N’kono, famoso porteiro camerunés do Espanyol que no ocaso da súa carreira fichou polo cadro laneiro, arlequinado, vallesano… (así se referían ao Sabadell entón) e como se aprecia, herdou a camisola de Capó, cun pequeno retoque. E é que nesa tempada Massana xa non patrocinaba ao Sabadell, senón Kappa, e claro, estes non deberían ter talla para N’kono que este optou por poñe-la de Capó, pero claro había que tapar o anagrama da anterior marca, e que mellor xeito que facelo descosendo o escudo do lado esquerdo e coselo de novo no dereito, tapando ao patrocinador anterior. O remache se aprecia perfectamente.

Isto me recorda coma no ano 1990 os concellos da Coruña e Vigo (producto indudábel dos delirios dunhas mentes perxudicadas polo uso e abuso de substancias psicotrópicas) programaron para o mesmo día os concertos de Prince e Madonna respectivamente, uns para foder a Vigo e os outros á Coruña. En realidade os fodidos foron os cidadáns que pagaron do seu peto esa bazofia, con perdón para os que poidan ter eses gustos musicais, que tamén se foderon e non puideron asistir, loxicamente aos dous concertos.

O caso é que Madonna acostumaba por aquelas datas a cantar coa camisola do equipo de fútbol da cidade onde se celebraba o concerto. Naquel en Balaídos saíra coa do Celta co número cinco ás costas, pero, ao igual que N’kono coa do Sabadell, o escudo do Celta estaba descosido dun lado para ser cosido novamente no outro tapando a marca patrocinadora, neste caso Umbro. Unha mágoa que non atopara imaxes dese intre, do que me lembro perfectamente.

A imaxe non é actual nin moitísimo menos, data de 1996 ou por aí, pero é suficientemente friki para te-lo seu lugar en O Traveseiro. Por aquelas datas a Federación Indonesia de Fútbol autorizara a fichaxe de futbolistas estranxeiros polos clubes da illa, algo que conlevou un gran incremento de espectadores aos partidos.

A All Surabaya Football Association viuse totalmente desbordada, polo que tivo que pedir axuda ao exército para que axudara a transportar á xente aos encontros. Nun destes transportes, unha furgoneta militar que xa levaba a cen persoas, viu coma decenas de xóvenes, que non saben que camiñar é moi sano, se subiron á mesma porque non estaban dispostos a ir a patas de ningunha maneira. Craso erro, porque aos poucos metros de arrincar a furgoneta, esta non puido soporta-la pesada carga e volcou sen remedio. Sorprendentemente tan só houbo doce feridos de carácter leve.

-Ben considerado.

Ou neste caso, considerada, Gemma Mengual. A catalana gañou a medalla de prata en dúos e onte outra máis por equipos de natación sincronizada. Aparte de ser moi xeitosa e simpática (polo que se lle ve nas entrevistas) é futboleira, e ademais, do Espanyol. Non é que teña excesiva importancia este dato, pero para min ten o seu mérito ser de Barcelona e non ser do Barça, ademais de exercer de perica: sempre pousa coa camisola do equipo, e, todo hai que dicilo, ten cara de periquito.

-Mal considerado.

David Cal. O piragüista galego tamén se trae dúas medallas de prata de Pekín, pero a diferencia de Mengual, este saíu todo serio no podio, como se non valorara a medalla de prata. Esta claro que o seu obxectivo eran os ouros, pero tío, subcampión nuns xogos olímpicos non está nada mal. É natural de Cangas do Morrazo, así que sendo futboleiro como é o normal sería que fose do Alondras CF, ou cando menos, do Pontevedra, que para iso é onde lle prestan as instalacións e onde adestra. Nada máis lonxe da realidade, ninguén é perfecto e David Cal é do Real Madrid, vaia por deus. Nunha entrevista para a web do Madrid, entre outras cousas dixo o seguinte: «Ogallá houbera un Real Madrid en piragüismo, sería unha sorte». Quita, quita, o que nos faltaba.

Un Torpedo de Moscova. Historicamente o clube moscovita nunca foi gran cousa, tan só nos anos sesenta fixo algo, algunha que outra liga e copa da antiga URSS e esporádicas participacións en competicións europeas. E con Rusia tampouco lle foi mellor, unha copa no 93 é o seu palmarés, e actualmente non están para tirar foguetes, posto que militan na segunda división rusa. Os afeccionados son conscientes de que o seu equipo é mediocre, e así, algúns como os da foto, no teñen reparo algún en amosar que son uns auténticos mantas.

Disque a UEFA ameazou ao Partizan de Belgrado con non deixalo participar en competicións europeas se os seus seareiros volven manifestar dentro do campo (coma o outro día nun amigábel fronte ao Lyon) o seu apoio ao asasino Radovan Karadzic. A RFEF debería tamén tomar cartas no asunto e darlle un toque de atención ao Córdoba CF para que non se volvan repetir homenaxes como as que lle fixeron os seus radicais a Javi Moreno no derradeiro partido na casa dese equipo a pasada tempada fronte ao Racing de Ferrol.

Un xogador malo malísimo, que se adicou todos estes anos a viver das rendas dunha tempada no Alavés, a engordar o bandullo e a súa conta corrente a base de rascarse as bolas por cantos equipos pasou, tamén no Córdoba, por iso non se entende esta homenaxe, sen dúbida algo máis grave que as de Karadzic e De Juana Chaos, porque estes non se curtan e até lle chaman Killer.

O sábado pola tarde estaba nunha cafetería tomando algo no descanso do traballo namentres na tele poñían o Sunderland-Liverpool. Nesto que o comentarista do partido nomea ao xogador do Liverpool, Steven Gerrard, e un televidente moi «futboleiro» que estaba alí sentado prestando moita atención ao partido, vai e lle pregunta ao camareiro en voz alta: «¿Ese Gerrard quen é, o que xoghaba no Valencia?» O camareiro encolleuse de hombreiros e seguiu ao seu, para min que nin escoitou a pregunta. Eu pensei para min que miña madriña querida, confunde á estrela do Liverpool, Steven Gerrard con Gerard López, todavía en activo pero ao que xa se lle pasou o arroz hai bastantes anos.

Logo me imaxinei a este home vendo pola tele o partido do Sevilla no Trofeo Carranza e escoita-lo nome do defensa francés Squilacci e preguntarlle á súa muller «¿Este Squilacci quen é, o que quedou pichichi no Mundial de Italia 90?»