o traveseiro

El Raúl de los Recuerdos é para os blogues futboleiros coma unha banda de punk para a música. Estes últimos son capaces de nun minuto e medio e con poucos acordes dicer mil cousas e con calidade. O blog o mesmo, sen moita parafernalia e en catro frases poden dar lugar a multitude de recordos, anécdotas, e tamén polémicas. Desta vez, co Deportivo Alavés Uefo coma raíz, sae a colación un dos feitos máis curiosos e flipantes, pero non por elo non lamentábeis, da historia recente das bancadas do fútbol europeo. E saliento o de europeo porque cousas como estas ou peores pasan a cotío no fútbol latinoamericano, pero nun país coma Italia e nun escenario coma o Giuseppe Meazza (San Siro para os milanistas) pois ten bastante tela.

Aconteceu o 6 de Maio de 2001 nun encontro entre o Inter de Milán e o Atalanta de Bérgamo. Os seareiros máis radicais lanzan unha Vespa (momento que recolle a fotografía) dende o segundo anfiteatro do fondo norte contra a grada baixa, sen causar vítimas. As preguntas que me fago eu: ¿Que facía unha moto no interior do campo?, ¿de quen carallo era?, ¿como pollas a conseguiron meter?, ¿a que especie de retrasados mentais (eran máis dun) se lles ocorre tirala enriba doutros afeccionados? e… ¿quen foi o lince que en lugar de tira-la ao lixo ou levala ao desguace a gardara para que, anos máis tarde, sexa unha peza de exposición itinerante sobre violencia no fútbol (foto de embaixo –Barcelona-)?

Por certo, o boneco aforcado do fondo, e que tocarei, se me presta, noutra ocasión, tamén procede do fútbol italiano. A pesares dos casos demostrados de corrupción, trampas, violencia, doping… os clubes italianos e os seus dirixentes inexplicablemente seguen a participar respectivamente nas competicións e reunións europeas sen ningún tipo de problema.

Xa tiña un post preparado para publicar hoxe pero temos que interrumpi-la programación porque esta tarde-noite fun de garimbas e escoitei unha conversa futboleira a unha xente descoñecida da mesa do lado que debo reproducir porque o merece e porque agora a teño fresca na mente e mañá, co alcool e o Alzheimer, igual xa non a recordo.

Suxeito A: «A min gustaríame que gañara a Copa do Rei o Athletic de Bilbao para que sacaran a BARRACA«.
Suxeito B: «Será a GABARRA«.
Suxeito A: «Que máis dá!».
Suxeito B: «Non, igual no dá. A barraca coma non a saquen os do Valencia…».

Aclaracións para inexpertos no tema:
-Gabarra: Embarcación pequena sen motor destinada á carga e descarga nos portos, principalmente minerais, e que necesita ser remolcada por outra con motor. En Bilbao teñen unha que foi usada para festexa-los títulos do Athletic, remontando a ría do Nervión cos xogadores a bordo e a afección seguindo o traxecto. Ou sexa, o que se fai a cotío na meirande parte dos clubes cun autobús.

-Barraca: Nas hortas de Valencia e Murcia, casa de laboura feita de adobes e tellados de caña a dúas vertentes moi inclinadas.

Por certo, a nosa conversa neste caso xirou en torno aos deportes de raqueta, aproveitando eu para contar a vez que xogando ao pingpong recebín un impresionante raquetazo de canto na cachola producido por un xogador da mesa do lado que, no seu afán por salvar unha bola de partido, se meteu na miña zona de xogo. Á bola non lle deu, deume a min, que non necesitei de asistencia médica pero o chichón me durou varios días.

Neste post se mesturan os dous anteriores. Por un lado, a aldraxe ao Barcelona pola polémica eliminación da cruz de Sant Jordi do seu escudo (antonte) e por outro a venta por correo de bandeiríns de fútbol retro (onte).

-Anti-galego. Este que vos presento enriba é un bandeirín do Deportivo deses pequenos que penduraban antigamente dos laterais das bicicletas de paseo, que os había de moitos equipos de fútbol e tamén de países. Eu coido que aínda teño un gardado por aí do Barça que rescatei dunha vella bici que ía camiño do desgüace. O dito, que como se aprecia perfectamente, na bandeira só sae a cruz morada da Sala Calvet (fundadores do Deportivo) e o escudo no medio da mesma. A ámbolos dous lles falta a bandeira galega que debería ir na parte superior esquerda, como figura nos estatutos do Clube.

-Medio-galego. Este outro data dos anos sesenta e agora sería unha especie de Galicia Bilingüe trastorno bipolar, que son coma o primeiro caso pero o tratan de disimular. Meten a bandeira galega correctamente pero logo o foden completamente borrándoa do escudo.

-100% galego. Finalmente, este, que xa non é un bandeirín, senón unha bandeira das que se poñen nun mástil. Non está extendida pero vese claramente coma nela figura a bandeira do País na propia bandeira do Clube, valga a redundancia, e tamén no escudo, como debe ser. O encargado de lembrárnolo é Bebeto, que non tivo reparo ningún en da-lo seu visto bo a este modelo.

É habitual usar un bolígrafo (a partir de agora, caneta) ou ben a súa tapa, para colocalo xunto a algo que se vai a fotografiar para que o interesado na foto ou destinatario da mesma se faga unha idea do tamaño do obxecto fotografiado. Creo que me explico e senón, pois xa vos faredes unha idea cando sigades a ler. A caneta preferiblemente debe ser da mítica marca BIC, que para iso todo o mundo a coñece, e que se fixera famosa pola sintonía do anuncio «Bic Naranja escribe fino, Bic Cristal escribe normal…» que aínda agora canturreo pero coa letra da versión de Manolo Kabezabolo: «David Bustamante, David Bisbal, dos gilipollas a elegir… David Bustamante es un cretino, David Bisbal canta fatal… David, David, David, vid, vid…» En fin, que xa me estou a sair do tema.

O caso é que como dicía, hai xente que en vez de usar algo que todo o mundo coñece, opta por poñer coma patrón algo tan estraño como estes fenómenos de Dieléctrico Colecciones Málaga, que é unha tenda de coleccionismo. Venden uns bandeiríns futboleiros dos anos 60 e 70, cada un a 5’10 euros. Concretamente os do Atlético de Madrid, Córdoba CF, Alavés, Sevilla, Valencia, Valladolid, Xaen e CD Ourense, que é o que amoso coma exemplo, para iso é un equipo da terra, o cal por certo, está coma a meirande parte dos clubes, con problemas económicos. Ben, pois para facernos unha idea do tamaño do bandeirín, non vaia ser que o merquemos e logo non nos entre pola porta da casa, utilizan coma patrón de medida un boneco. Ollo, non se trata dun Click de Playmobil, senón dun Famobil (antergos dos primeiros), o recoñezo polas mans, que van unidas aos brazos e non son de cor carne.

O máis normal sería que xa postos puxeran un Click futbolista, que os hai, mais preferiron poñer un policía, sheriff, axente da orde… que máis ten. Eso si, coidaron que o boneco non fora ter problemas nun futuro, e, para non ser identificado, lle xiraron a cachola á súa dereita. Sabemos que é loiro e pouco máis.

Disque en Catalunya están de unllas con Laporta porque o outro día inaugurouse unha peña barcelonista en Marrocos e na mesma se exhibiron bandeiras do Barça sen a cruz de Sant Jordi no escudo, que tan só levaba unha liña vertical vermella. Que vaia tomando nota Andy Dawson, futbolista do Hull City, que nunca fichará polo Barcelona porque non é quen de sangrar formando unha cruz coma deus manda.

Hai pouco menos dun ano que Gustavo Munúa foi apartado do Deportivo por darlle unha labazada ao seu compañeiro Aouate. O tío aguantou todo este tempo sen xogar e sen posibilidade algunha de chegar a facelo, e agora se lle brinda a oportunidade polo descarte definitivo de Fabricio por motivos seica que contractuais (que lle vaian dando). Onte xogou de titular no Bernabeu, pola sanción de Aranzubia, e aínda que volte ao banquiño eu non descartaría que ficase no Depor ao final da tempada, pola falta de porteiros.

Por certo, me están empezando a doer os collóns e non sei a que se pode deber.

Un ano máis o Deportivo xoga no Santiago Bernabeu e un ano máis a prensa volve a botar man da estatística para lembrarnos que o Depor EN LIGA en poucas ocasións puntúa nese campo, e cando o fai tan só chega a empatar. Subliño o de «en liga» porque como todo o mundo sabe, o Depor lle deu polo cu ao Madrid na final de Copa o día en que os brancos cumprían cen anos, amén da Supercopa do 95. Mais polo medio tamén se gañou dúas veces, e nas dúas se deu unha curiosidade: a falta de escudos na camisola.

O 30 de Outubro de 1955 o Depor gañou por primeira vez ao Real Madrid en liga no Bernabeu (1-2). Neste once figuraban oito galegos, e os protagonistas foron Pahíño, autor dos dous goles branquiazuis, e Otero, o porteiro, que segundo as testemuñas, ese día o parou todo. Se nos fixamos na imaxe, precisamente tan só Otero levaba cosido o escudo do clube no peito, o resto nada.

O 3 de Outrubro de 2004 o Depor repetiu trunfo, desta vez por un tanto a cero. Nesta ocasión, todo o equipo xa levaba o escudo bordado na camisola… agás Luque, que precisamente foi o autor do gol da victoria, ao picar ante a saída de Casillas, despois de deixar atrás a Míchel Salgado, que tras ese lance continuou xogando pero levando por fóra, nunha man, o pulmón para que lle dera o aire.

Por certo, que saísen hai cincuenta anos a xogar sen o escudo na camisola ten un pase… pero a día de hoxe é delicto, neste caso de JOMA, marca provedora do Deportivo aquela tempada e famosa por ter uns deseñadores co gusto no ollo do cu e por ser bastante chapuceiros e cutres. Un día destes deixo aquí a proba irrefutable do penosa que é esa marca deportiva.

A pasada noite… ou hai dous, porque xa estamos a venres, me pasei polo forro ese consello que di que non é recomendábel cear copiosamente nin ver películas de terror nin imaxes chungas antes de deitarse a durmir. A cea foi bastante forte, e o que vin na tele foi durante pouco tempo pero suficiente para non poder concilia-lo sono.

Efectivamente, ollei durante uns minutos o programa especial de La Noria (infumábel programa de Telahinco dos sábados noite) co gallo do cese, dimisión ou o que sexa, de Ramón Calderón coma presidente do Madrid. Había unha chea de convidados a debater ao redor dunha mesa, co pesado este de Jordi González coma moderador, e nunha especie de bancada aparte, un grupo de terapia de farlopeiros que véndoos non se sabía se o tema a debater era o Real Madrid ou o corazón. Nas primeiras ringleiras atinei a descubrir a Jimmy Giménez-Arnau («Palabra de Jimmy», cuña radiofónica de laxantes), Bibiana Fernández (outrora Bibí Andersen, ex de Guti) e Coto/Kiko Matamoros, non sei cal dos dous era (xemelgos cada cal máis tóxico).

Cando estaba a punto de trocar de canle, para non potear, o presentador di algo así como «¿Sabiáis que Ramón Calderón participó en un programa de televisión de esta casaaaaaaa…?» dando paso ás imaxes antigas de La máquina de la verdad, momento en que premo compulsivamente o botón do mando a distancia para captura-la imaxe de aí enriba. O que dicía Calderón e de que ía ese día o programa me importaba un bledo, só quería inmortalizar este intre, e o conseguín. A captura non é de moi boa calidade pero suficiente para deducir que os anos oitenta se levan todos os paos, pero foron os malditos noventa os que lle fixeron verdadeiro dano á vista e á estética, tanto en roupa como en peiteados. Serva coma exemplo o noxento cabelo de Calderón, que parece de Nuevas deGeneraciones, e a garabata.

A día de hoxe tamén segue a meter medo

E como bonustrack, á marxe disto, a conversa en Onda Cero de Pepe, fichaxe de 30 millóns de euros de Ramón Calderón, co osasunista Juanfran. Di o portugués que «Sé que es madridista y que ha jugado en el Real Madrid, pero tú sabes como son las jugadas que pasan dentro del campo. Yo te pido disculpas, ha sido algo que pasa dentro del campo, yo he tirado para mi equipo y tú para el tuyo. Pero te pido disculpas como futbolista y como persona. Ha sido conmigo la jugada como podía haber sido con otro». Atención señoras e señores, lido así parece que o que aconteceu foi que lle arrincou a perna do sitio e o retirou do fútbol, ou que lle cuspiu na cara, o mallou a hostias… eu que sei. Pero non, o único malo que fixo Pepe a Juanfran foi derribalo dentro do área, ou sexa, facerlle penalti, algo bastante habitual no fútbol. Mais o árbitro non o pitou, tamén pasa a miúdo, e Pepe é incapaz de comprender, se sinte culpábel e ten remordementos de conciencia. Enternecedor.

Esta é a famosa entrada da final imposíbel da Copa do Rei de 1995, a que se imprimiu por si se daba un hipótetico enfrontamento entre o Deportivo e o ALBACETE BALOMPIE, e que finalmente foi usada por numerosos seareiros coruñeses como substitución da orixinal Deportivo vs. Valencia.

Teño poucas gañas escreber e moitas menos de repetirme, así que o que queira saber de que vai o roio que se pase por este post que se publicou por aquí hai algo menos dun mes.

Hoxe tomou por fin posesión do seu cargo coma presidente dos Estados Unidos Barack Hussein Obama. Estaría ben que o tipo en vez de afroamericano fose italoamericano, igual até se chamaba Barack Aldo Obama e remataría tendo algo en común con Javier Clemente.

Ben, pois coma hoxe é un día histórico porque Obama é o primeiro presidente máis ou menos negro da historia dos USA… quero lembrar que non é para tanto o roio, hai cousas máis estrañas, coma por exemplo que no histórico e tristemente desaparecido Sestao Sport Club xogase nos oitenta Demetrio, un brasileiro e tamén mulato, ou negro…, ou que máis ten, o caso é que non encaixaba nada nun equipo que o seu xogo non era precisamente de toque, e ademais formado por Primis, Ibarrondos, Etxeberrias, Josus, Asieres Garcías, Arrienes, Mendilibares, Astiazaranes… E aínda menos mal que daquela os futbolistas non levaban a moda basca actual, ou sexa, pelo curto e á súa vez longo, patillorras, aros nas orellas… porque se non o Demetrio ía dar máis o cante se cabe.

Ademais cando o ficharon non existía a Lei Bosman, só se podían aliñar a dous foráneos por equipo e os equipos bascos nin sequera os tiñan. Daquela nin a Real Sociedade tiña estranxeiros (ao irlandés Aldridge o ficharan máis tarde). A día de hoxe é diferente, imponse o multirracial e multicultural, e até o Athletic de Bilbao ten na súa canteira futbolistas desa raza, coma por exemplo Jonás Ramalho, que din que vai para gran xogador e ogallá lle vaia ben, xa só porque eu teño familiares con ese apelido.

Por certo, a ficha do futbolista: Demetrio Coelho Falmos. Centrocampista. Naceu en Río de Janeiro o 8 de Novembro de 1963. Medía 1’79 metros, pesaba 70 quilos e procedía do Botafogo. A ver se un día destes falo con «coruñeses» que o tiveron coma compañeiro (Sabín Bilbao e Ribera) e me contan algunha anécdota del ou como era o seu xogo, e volo conto.