o traveseiro

O pasado 21 de Xullo os nosos veciños do SC Braga apresentáronse ante os seus adeptos nun partido fronte aos holandeses do Twente, incluindo as clásicas paroladas dos dirixentes, técnicos…, un espectáculo a base de fogos pirotécnicos e unhas coreografías a cargo das cheerleaders (estúpida importación americana ao deporte rei) do clube dos Guerreiros do Minho.

Chámame poderosamente a atención que o equipo portugués conte entre as súas ringleiras de animadoras con celebridades coma (1) a cantante Jeanette, «Soy Rebelde», «¿Por qué te vas?» e a vivir de rendas; (2) Terelu Campos, ex do intelectual Pipi Estrada e fillísima da Campos; (3) Martina Navratilova, ex tenista masculino; (4) Cameron Díaz, actriz que aquí nos amosa a braga, valga a redundancia e (5) Hanna Montana, niñata que está até na sopa. Esta palla mental Este magnífico achado non é total, porque me queda por saber quen delas é a capitana do equipo de animadoras, quen sae co capitán do equipo de fútbol e quen será nomeada raíña do baile de graduación.

Por certo, non sodes mal pensados, estades no certo. O título desta entrada e da foto están claramente pensados para, xa de paso, atraer visitas de depravados.

Romario sempre no «candelabro», e case nunca por nada bo. Cando non é porque ten que declarar nunha investigación de asasinato, o é por pasar unha noite no trullo por non paga-la pensión alimenticia dos seus fillos, ou senón porque vai ir tres anos e medio ao cárcere por evasión fiscal. Polo medio, implicacións en tráfico de armas, indemnizacións por danos morais, multas por danos provocados na casa dun veciño por unha obra… e un longo etcétera. Eu penso que ten unha movida por cada gol que fixo coma profesional (+1.000).

Mais a min non me interesan esas menudeces, senón utilizar esta imaxe que atopei no disco duro do PC e que tiña gardada dende… xa nin se sabe. Recolle o momento en que, en outubro de 2003, Romario sube á bancada do campo de adestramento e a emprende a hostias cun afeccionado do Fluminense que lle chamou a el e aos seus compañeiros «mercenarios, sinvergonzas, maricóns», á vez que soltaban galiñas ao campo.

Precisamente hai uns meses celebrouse o xuizo no Brasil, e O Baixinho foi condeado a pagar a ese seareiro a nada desprezábel cifra de 17.000 dólares (equivalente a 60 veces o salario mínimo brasileiro). Nestes tempos de crise coido que moitos non terían problema ningún en recibir un par de galletazos deste fenómeno por un módico prezo.

Darémoslle un pequeno respiro por uns días ao Real Madrid, ao que vou rematar por gastarlle o nome. Pero non sen antes comenta-lo novo look do ex-futbolista do Madrid e músico  (actividade que compaxina coa de contertulio futboleiro) Álvaro Benito, persoeiro do que xa opinei aquí nalgunha ocasión. Sombreiro, flequiño (hai pouco levaba o pelo pincho), bigotiño, chaqueta americana e peito escotado. Iso do que puidamos ver, porque ao mellor por debaixo leva uns minishorts, medias de rexiña e bailarinas de charol.

Disque hai anos, debido a unha lesión e posterior accidente de tráfico, implantáronlle nos USA, e en dúas ocasións, o menisco e o ligamento dun morto. E posíbel que namentres estaba anestesiado aproveitaran para transplantarlle tamén o cerebro de Coco Chanel? En calquera caso, como di un colega meu cada vez que sae nunha conversa o nome de Paco Vázquez e que nos serve neste caso… «A ese? de hostias… sempre!!».

Ás veces non é necesario olla-lo Cretino Monstruos para ver cousas vomitivas nin visita-las distintas Feiras Medievais que se celebran na Galiza para remontarse séculos atrás e coñecer xente anacrónica ou con centos de anos de vida. Basta con sintonizar Intereconomía TV, e no caso que nos ocupa, o programa futboleiro da medianoite. Alí publicaron onte a imaxe de Fabiola Fernanda María de las Victorias Antonia Adelaida de Mora y Aragón, coñecida popularmente como a Raíña Fabiola de Bélxica.

Seica a señora asistiu antonte aos actos oficiais de conmemoración do Día Nacional de Bélxica co resto da Familia (dia)Real ataviada coas cores merengues e cun alfiler no pescozo co escudo do Real Madrid.

Florentino Pérez, sempre atento a estes detalles, non tardará en convocar unha rolda de prensa para ensalza-lo clube cun empalagoso discurso, como adoita a facer: «El Real Madrid, el mejor club del siglo XX que… (brasa), es el equipo de los españoles de bien y ahora también lo será de los belgas. Nuestro equipo estuvo presente en las celebraciones, que desde 1890 se vienen celebrando el 21 de julio en recuerdo de la ratificación de la constitución del país europeo, durante el reinado de Leopoldo I que... (brasa). El Real Madrid se enorgullece de su escudo sirva para que a la Reina Fabiola no se le venza la cabeza hacia adelante. Nosotros sujetamos su pescuezo y ella guiará las vidas de todos los madridistas de Bélgica y… (máis brasa)«.

Florentino remataría convidando a esta señora ás vindeiras presentacións de futbolistas no Bernabeu, formando xunto con Alfredo Di Stefano unha das parellas de moda máis envexadas do fútbol mundial.

Hai días que non actualizo e hai meses que tiña marcado este temiña como «posteable» e nunca me poñía a elo por preguiza máis que nada. Mais acabo de ler isto en El Contragolpe e me serve para actualizar e para quitarme isto do medio.

En decembro de 2007 Kaká foi recoñecido polos adestradores e capitáns de tódolos países FIFA como o mellor xogador do mundo de aquel ano, o archicoñecido FIFA World Player. Quince días máis tarde, en Noitevella, o futbolista, acompañado da pesada da súa muller (ver video na ligazón de enriba) entregou o trofeo ao párroco do templo paulista Renascer em Cristo, unha maneira un tanto curiosa de facer proselitismo. Estevam Hernandes é o párroco dese lugar, que precisamente foi detido un ano antes polo FBI cando trataba de meter nos Estados Unidos 56.400 dólares sen declarar que estaban agochados dentro dunha biblia na mochila do seu fillo.

Ben,  pois este fenómeno da natureza non tiña mellor lugar para colocar o trofeo que nun atril de mármore no altar. Un sitio estratéxico para repartir hostias en tódolos seus significados, no habitual das misas e cada vez que alguén se achegue ao trofeo para tentar tocalo.

Seguindo co tema, o outro día linlle unha entrevista a Kaká no Marca no que asegura que «antes dos partidos sempre falo con Deus porque tiven un accidente e libroume de quedar paralítico». Enternecedor. E todo porque os médicos que o atenderon despois do accidente lle dixeron que non quedou parapléxico de miragre, e el tomou esa frase feita ao pé da letra. É coma se un forofo escoita do adestrador do Espanyol, Mauricio Pochettino (p.ex.) a clásica frase de «no perdimos de puto milagro» e van e montan a Iglesia Pochetinista del Fin de Semana. Os adeptos contaríanse por milleiros.

As imaxes: Enriba de todo, á esquerda exposto no atril o FIFA World Player aberto polo Capítulo 5 Versículo 16. Á dereita, a bota tuneada de Kaká traducida ao galego no título. Abaixo, a entrañábel despedida dos seareiros milanistas do futbolista. Propoño que aquí se lle reciba tamén con unha pancarta, pero non dirixida a el, senón á súa muller: «Carolina Celico: non nos deas a vara».

Hai un anaco revisando o Reader atopei unha nova entrada de Todo Sobre Camisetas titulada «Nuevas Equipaciones Joma del Getafe 09/10″. Antes de premer aí, a sabendas de que ía atopar algo moi chungo, fun poñe-la máscara de soldador, para non dana-la vista. Non andaba moi mal encamiñado, os deseños son una puta merda.

Pero o pior de todo foi ollar para o seu novo patrocinador, a multinacional de comida lixo Burger King.  Rapidamente veume á memoria a vez que ía eu paseando tranquilamente pola rúa cando fun «asaltado» por unha parella que ía nun carro. Baixan a xanela e pregúntanme cun claro sotaque madrileño: «¿Nos podrías decir como llegar a un Burger King?». O caso é que o home non vocalizou ben e entendinlle Guggenheim. Dixenlles sorrindo algo así como «buff, desde aquí os queda un poco lejos, a unos 550 kilómetros». «¿Un Burger King?» replicaron estrañados. Desta vez si que lles entendín, e partíndome o cu lles dixen como chegar até alí. Eles puxeron cara como de pensar «este tío es tonto». Máis parvos son eles, pois vir a Galiza e jalar nun burger habendo, xa non marisquerias nin restaurantes de nivel, senón baretos e casas de comidas a dar por saco, que por poucos cartos pillas unha enchenta que nin dios.

Ben, contada esta anécdota cen por cen real imos co da camisola. A UEFA, que sempre se mete en todo, debería actuar de oficio e non permitir este tipo de publicidade, que incita aos nenos e non tan nenos a poñerse ceporros no mellor dos casos, e a palmar por atrangantamento no pior deles. Só hai que ollar para a foto de enriba, o representante da hamburguesaría (á esquerda da imaxe) que semella que ten a piñata fodida, seguramente de tanto whopper, crispy chicken e steakhouse que se mete entre peito e espalda.

Unha merda de patrocinio. Nada que ver coa publicidade de vida saludábel que fan nas súas camisolas os equipos galegos. Aí temos ao Deportivo publicitando unha bebida sa como é a cervexa, e ao C.D Lugo facendo o propio cunha marca de condóns.

Fernando Sanz e Guti facendo bobadas, e quen sabe se algo máis sen a cámara diante, no vestiario madridista alá máis ou menos polo ano 1997 do noso señor. Dende aquela xa choveu, pois Fernandito é agora o presidente do Málaga C.F e Guti… Guti segue igual, vivindo do conto no Madrid.

O delirante título extraído dun tema de Os Diplomáticos de Monte-Alto ten a súa explicación: a parrocha, o que leva Guti debaixo deses atractivos pantalóns de pinzas; o churrasco, as costelas de cocho que teñen; e os pelos no peito, os que se lle ven a Sanz, non a Guti, que xa daquela era metrosexuaaaarl.

A audiencia, se xa de por si é escasa, no verán aínda máis, así que se piden (neste caso Michijhiense), que me meta con Guti, pois haberá que compracelo, non si?

Por certo, que o tractor virtual que vai estar queimando roda até o 17 de Xullo neste blogue pasa xustiño por enriba da imaxe de Fernando Sanz e Guti. Deste xeito mato dous paxaros dun tiro: solidarízome cos gandeiros galegos (o leite continúa!!) e atropelo a eses dous… unha vez tras outra, aúpa!

Hai tempo vos falara dunha subnormalada escoitada a un compañeiro de traballo, que confundía os traxes de Emidio Tucci cos de Massimo Dutti, mestura que daba lugar a Máximo Guti.

É un tipo bastante peculiar e monotemático no que atinxe aos seus temas de conversa, por iso non adoito a prestarlle moita atención, mais esta mañá, sorprendentemente, deuselle por falar de fútbol, así que abrín as orellas porque sabía que ía soltar unha cafrada. Trabuqueime, pois non dixo unha senón tres. E porque se tiña que marchar, que senón…

De entrada púxose a falar do Madrid e Florentino Pérez, que «está a facer un equipo que te caghas, co Kaká ese, o Cristiano Ronaldo, o KETAMA e mala virge». (Mala virge, coletiña que pecha case tódalas súas frases). Naturalmente, o noso amigo referíase a BENZEMA. Xa sei que hai bastante diferencia pero con este tío todo é posíbel. Para máis amole, a cara máis coñecida dese infecto grupo é Antonio Carmona, declarado seareiro do Atlético de Madrid (foto) algo insospeitado por min, xa que pensaba que con ese nariz de periquiño que se gasta o normal é que fose do Espanyol de Barcelona.

Pero aínda hai máis, porque resulta que o Madrid «está a vender camisolas coma churros deses xogadores, de Adidas, Puma (?) e mala virge». Vamos, que teñen camisolas de dúas marcas… ou máis.

E aí non remata a cousa señores e señoras, porque totalmente lanzado e fóra de sí solta que «o Deportivo vende as súas camisolas a setenta euros… da marca JUMA«. Lembremos que ao Deportivo o vestirá esta tempada Lotto, e que as dúas anteriores foi Canterbury. Obviamente, o pirado este referíase a JOMA, que por sorte deixou de equipar ao Depor xa vai para tres anos. A palabra juma coido que quere dicer borracheira, mais na Coruña polo menos a usamos como paliza. Sexa cal sexa o significado, mola!

Custoume mantelo tipo e non descojonarme, pero en ningún momento o correxín, por varias razóns. A primeira que non me gusta feri-la súa sensibilidade ridiculizándoo en público (aquí é diferente porque non digo o seu nome), e segundo porque se o corrixo a vindeira vez curtarase e non me contará nada, co perigo que supón perder esa gran fonte de documentación traveseira.

Con esta entrada complétase a semana adicada case exclusivamente ás persoas e prendas de vestir ridículas, feas e/ou extravagantes… ou sexa, aos adefesios, e con Zubizarreta repetindo, ahí va la hostia puesss!.

O do chándal roxigualdo ten un pase, porque era a vestimenta oficial da selección española e a tiña que poñer por collóns, mais isto non ten nome. A foto terá coma vinte anos, e está tirada nun adestramento do Barcelona. O clube catalán vestía Meyba, mais non sei que tipo de contrato terían con eles que nos adestramentos cada un se poñía o que lle saía do carallo. Así, lembro a Johan Cruyff e Rexach adestrando cun chándal da súa propia marca de roupa (Cruyff Sports), horrorosos por certo.

Zubi non ía ser menos, así que adestraba cunhas luvas e cunha camisola da marca Reusch. Poucas cousas máis feas se viron nun terreo de xogo. Pescozo de cor branca, as mangas a raias pequenas horizontais amarelas e violetas. Parte dianteira de cor violeta cunha raia central vertical amarela. No peito, a marca da camisola cun anagrama que non se distingue pero que parece o rótulo dun local de alterne (mente perversa, pode ser de calquer tipo de negocio). Abaixo, o que semella o número 1, e por detrás… non sabemos pero medo me dá pensar o que pode haber.

Á esquerda, camisola do Hull City da marca Pelada (!), da señorita Pepis e con deseño de amebas e leucocitos. Recomendada polos oftalmólogos máis prestixiosos.

Á dereita, coma bonus track, camisola do mesmo clube da marca… non se sabe, pero ben podería ser da factoría Joma, con deseño de pel de tigre. Fermosísima!

Non estou del todo seguro, pero o máis probábel é que estes modelos sexan dos sempre charramangueiros, en canto a moda deportiva se refire, anos noventa.