o traveseiro

Venres pola mañá 11:30 AM (+ ou -). Iniciamos a tempada quinielística. Tócalle a quenda de cubri-las súas columnas (de momento non as facemos combinadas) a un dos colegas, a… chámalle xis. Todo transcorre pola súa canle normal até que chega á casiña número nove: Málaga-Atco. de Madrid. Ergue a testa e solta un elocuente «Joer, macho, este ano o Atlético de Madrid é un CARRO DE VACAS» . Nin equipo de Champions nin hostias, quédase todo pancho, non dubida e ponlle un 1 ao Málaga.

Partinme o cu, mais vendo o resumo do partido non lle podo quita-la razón. Primeiro porque acertou co signo, e segundo porque, cando menos a defensa, si que o parecía.

Cóntanos o amigo DokiÈh a colación da anterior entrada que «para cara de yonqui de verdad la de Diego, ex jugador del Sevilla de principios de los ‘90 y salido de la cantera del Betis». A foto é de hai vinte anos, pero careto de ionki non ten, alomenos se entendemos por iso aquel coa face demacrada, pinta de tirado e estremadamente delgado. Vamos, o típico heroinómano de toda a vida que vai pedindo pola rúa os vinte duriños de rigor. Mais se ampliamos ionki a aquel que se mete drogas «sociais», farlopeiros da jet… pois entón igual Diego ten pintiña de ionki. Pero que sabemos del aparte da súa extensa e rica vida coma profesional do fútbol?

No número 13 do lendario fanzine bizarro Mondo Brutto adican varias páxinas ao fútbol, e nunha delas, reportaxe asinada por David Glamour: «Fútbol-Pop. El fútbol también puede ser divertido». Tras desmenuza-la relación entre futbolistas con actrices, cantantes e folklóricas (p.ex. María Ostiz con Zoco ou Sonia Bruno con Pirri), as pachangas de fútbol entre famosos (tristemente aínda vixentes) e a mercadotecnia popeiro-futboleira… chega ao que nos interesa: Diego. Sorprendentemente non pon nada sobre a súa relación matrimonial coa eurovisiva Lucía («Ven, tengo libre de ocho a diez, / nos podemos divertir / y tomarnos una copa. / Él es igual que un perro fiel, / pero te prefiero a ti / aunque digan que estoy loca», cantaba), senón… bueno, mellor copio en versión orixinal.

«En los ochenta el paradigma de la Estética Rhinestone vertiente futbolística se encama en la persona y el look de Diego (del Sevilla FC) verdadero fetiche bizarro y tótem sexual-megagay, que con su melena permanentada, su tez cetrina, su pecho lobo lleno de cadenas de oro y medallones, sus zapatos italianos y sus trajes de seda salvaje con chaquetilla corta, sentó cátedra en cuanto a la extraña vinculación de los deportistas con el mundo de la moda [...] y su singular visión del diseño y la estética».

Sería a hostia velo de rachí con esas pintas pola noite sevillana. Sería coma o noso Diego (Tristán)? Cantaríanlle os béticos e sevillistas como faciamos nós aquela bonita copla de «Diego, Diego, Diego, Diego, que borracho se te ve, los domingos por la noche cuando vas a Chevalier«?

E en que saco o meteriamos? No dos ionkis ou nos metrosexuais? Pois nin nun nin noutro, directamente no saco das hostias!

Á dereita, Esteban Granero coa camisola do Madrid. Á esquerda, Esteban Granero coa camisola laranxa coa que rodou un anuncio para a campaña antidrogas da FAD. Nela, Granero dinos que «Hace cuatro años empezaron mis problemas con las drogas. Al principio solo las tomaba los fines de semana pero poco a poco se convirtieron en algo habitual. En el trabajo empecé a fallar, mi compañero me cubría y al final nos despidieron a los dos…»

Haberá algún que veña co roio de que Granero aseméllase máis a Patxi Salinas que ao tipo do anuncio. Pode ser, pero paréceme unha falla de respecto total ao futbolista comparalo cun exconcursante da Isla de los famosos, o «rápido» de Bouzas. Ademais, o exdefensa do Celta anunciaba unha tenda de mobles, moito peor que sair nun anuncio facendo de drogadicto, porque como di a canción dos Tiro Na Testa… «No hay nada malo en ser un puto ionki, no hay nada malo en ser un pringado!!».

Ilustración de Granero chutando un balón

Precisamente hai quen o tacha de pringado porque rebaixouse o soldo 800.000 euros para xogar no Madrid. En realidade, disque na claúsula de repesca figura que si o recompraban do Xetafe cobraría tres millóns, e ao renunciar a esa cantidade embolsarase 2’2 kilos, seguro que bastante máis que o que pillaba no Xetafe e con maiores aspiracións deportivas… sempre que xogue, que aínda está por ver. Así que de pringado nada, pero si con pinta de ionki. Porque como din as vellas: «Corta o pelo, afeitate e faite un home, que pareses un droghadicto», ou «Vas rematar coma Monsalvete«.

Por certo, o vidrio de Esteban Granero, aquí e a fonte da ilustración, aquí.

Hoxe publican en El País unha reportaxe sobor o Montañeros CF,  polo roio de que subiu cinco categorías en seis anos, este último beneficiándose do descenso administrativo do Cidade de Santiago. O clube coruñés era modesto até para as novas tecnoloxías, pois nin sequera tiña páxina web oficial.

Mais agora xa a teñen en funcionamento, pero aínda sen furular de todo. Así, entro na mesma, e acho que teñen un montón de apartados adicados a tódolos equipos que conforman o clube, multimedia, historia, organigrama… pero non vai ningún. Premes e premes e nada, tan só dá sinais de vida o apartado de «Escuela de fútbol», pero que tampouco sae nada, só un aviso a navegantes: «Trabajando en ello…», que non evita lembrarme de Aznar e a súa famosa frase pronunciada con sotaque texano: «Estamous trabajando en ellou exactamente».

Outra curiosidade da nova web, o apartado de «Palmarés». Como icona non poñen unha Copa da Coruña, nin Deputación, nin Torneo Santa Margarida… que va, eses son para equipos pequenos sen aspiracións. Unha Copa do Mundo é o que hai que premer para olla-la traxectoria de títulos do Montañeros.

Claro que ao mellor aí non poñen os éxitos, senón os fracasos. O digo porque escreben palmÁres en troques palmarÉs, xa que a verba é aguda. Que tampouco levaría til pero bueno… imos deixalo aí. Iso si, haberá que botarlle un ollo de cando en vez para ve-las melloras… se é que as hai.

Calquera diría que esta señorita (aínda que o semelle, non é un tío) está bailando pogo ou polo estilo… non ha! Trátase do peculiar xeito de celebra-los goles de Heather O’Reilly (á que lle acho certa semellanza con Henrik Larsson), ou máis ben o gol, o da vitoria do seu equipo, o New Jersey Sky Blue FC perante o Los Angeles Sol, na WPS Championship Final (campionato de fútbol pachangueiro americano en clave feminina).

Ben podían xoga-lo partido na Galiza e non en California. Pero non por ver xogar a esas preciosidades, senón por ve-lo Sol e o Blue Sky, que se botaron de menos este verán por estes lares.

Está claro que a súa cámara hipóxica non é multifunción, como as impresoras, que lle vale para durmir de puta nai e alimenta-la musculatura, pero cando lle ferve a minga coa calor hai que botar man dos métodos tradicionais: auga fría e santas pascuas.

Ten que coida-lo seu membro, porque para xogar ao fútbol non lle valerá, pero para fabricar fillos… Coño, é que xa parece un Borbón con tanto churumbel, que vaia parando se tal.

Coma hoxe estou en plan lacazán reservarei a miña opinión sobor o bañador, si é que se trata dun bañador e non dos gallumbos do meu vello. Esa crítica déixovola a vós.

Que teñen en común Raúl González e Fernando Torres ademais de seren dianteiros madrileños que iniciaron a súa carreira no Atlético de Madrid e que están podres de pasta? Pois que os dous seméllanse bastante a un sabroso crustáceo, o aristeus antennatus, tamén chamado GAMBA.

Porque Raúl corre polo campo como unha gamba, e El Niño púxose o pel coma unha gamba ao sol das Bahamas estas vacacións. Como dicía Michael Robinson un programa si e outro tamén no mítico El Día Después: «Está más quemadou que la moto de un hippie» (a outra frase que repetía até a morte dos telespectadores por aburrimento era «está más solou que la una»). E Torres torrouse (valga a redundancia) porque seguramente non se protexeu debidamente, e máis tendo en conta que neses países caribeños o índice ultravioleta pode alcanzar picos moi altos e que el ten o pel moi claro, os ollos azuis, pecas…

Ou sexa, exposición ao sol das Bahamas sendo blanquito = eritema intenso, nula pigmentación e descamación. E que dea grazas a Deus que ten á súa dona, a galega Olaia, que lle bota a cremiña after sun, e que está nas Bahamas e non en África, que senón o comían con patacas.

A Policía Militar brasileira tenta impedir que os seareiros do Sao Paulo entren no estadio con máscaras da personaxe ‘Jason’, da saga cinematográfica ‘Venres 13‘ e alcume que por estes días déuselle ao campión brasileiro. O uso da careta partiu despois de que un presentador de televisión a puxese durante un programa para referirse ao «ataque devastador» do Sao Paulo, do que forman parte os goleadores Washington, Borges e Dagoberto.

No Deportivo poderiamos face-lo mesmo, e presentarnos todo deus no campo con caretas de Freddy Krueger e o Conde Drácula de Barrio Sésamo, para homenaxear aos nosos devastadores dianteiro e presidente, Mista e Lendoiro, respectivamente.

No verán de 1988, emisarios do Espanyol de Barcelona desprazáronse a Austria para fichar ao máximo goleador daquela liga, o iugoslavo Zoran Stojadinovic. Mais a fichaxe non se levou finalmente a cabo porque o entón adestrador perico, un tal Javier Clemente, preferiu non ficha-lo a el senón ao seu reserva no Rapid de Viena, un xoven descoñecido chamado Peter Wurz. O rapaz fracasou, e aos cinco meses xa deixara o Espanyol namentres Stojadinovic marcaba goles para o Mallorca primeiro, e para o Deportivo despois. Seguramente se fichaxe polo Espanyol acabaría amargado por Clemente, como Lauridsen e Fernando Llorente entreoutros, retiraríase cedo e nunca xogaría no Depor, onde ano e pico bastoulle para triunfar. Na Coruña converteuse no heroe do ascenso de 1991, tendo lexións de fans.

Precisamente un deles, seareiro deste blogue, curiosamente reside en Austria, responde ao alcume de Estoja (en homenaxe a este futbolista), ten un blogue especializado en fútbol austriaco e alemán e é pluma ilustre de Renaldinhos & Pavones, onde se non homenaxearon a Wurz, xa están tardando.

Ben, pois resulta que o amigo Estoja ponme sobre a pista dun xornalista mítico en Alemaña que seica «é un ex-xogador de fútbol e, ademáis xogou no Real Madrid [...] envelleceu dunha forma que agora aseméllase bastante ó Fari: o nome do xornalista é Günter Netzer«.

Achtung! torito guapo

Que si se parece di… foder, é que son cuspidiños!! Imaxinemos por un intre que Netzer, en lugar de regresar a Alemaña, ficara para sempre en Madrid. Podería facerse igualmente xornalista deportivo, coma Michael Robinson, ou actuar de comentarista como Míchel, Butragueño ou Julen Guerrero (na versión somnolencia) ou xa en plan animado, coma Kiko Narváez ou Julio Salinas. Sería impagábel ver os partidos en LaSexta a Andrés Montes puteando a Netzer: «Günter! carabirubí, carabirubá, yo no sé que tienes que cada día me gustas más…!»

Aproveito a presente para botar man unha vez máis do meu album de cromos da tempada 1973-74 para escanear e engadir á anotación o de Netzer.

Ese branco nuclear pon en dúbida que o uniforme non sexa unha montaxe, coma máis de metade dos cromos que compoñen o album. A foto «carnet» parece sacada da ficha policial dun hippie xemano, e de corpo enteiro… miña madriña querida, semella un fotograma do terrorífico videoxogo Silent Hill, con ese escuro corredor con luces de tubo e esa pose coma de zombie que se gasta o tipo. É para cagarse pola pata abaixo, non si?

Como xa comentei nalgunha ocasión, os medios para truca-las fotos eran bastante arcaicos, pero para documentarse aínda era peor. Así, hai futbolistas aos que lle poñen onde naceu, a data de nacemento, peso, altura, de que clube proceden, internacionalidades… pero son poucos, porque a meirande parte deles non levan tódolos datos. É o caso de Menudo Es Mi Padre:

«Günter NETZER. Delantero. Es natural de Alemania y procede del Borussia Monchengladbach. Internacional en su país.» Información bastante escasa. Eu engadiría que «Cuando no entrena conduce un taxi a media jornada y canta copla en bodas, bautizos y comuniones».

Ou as dúas cousas á vez

É unha grande putada ter escarallado o reproductor MP3 e non poder escoitar música nos longos, lentos e cheirentos traxectos do bus urbano de camiño ao traballo e viceversa. Pero tamén ten a súa ventaxa: podes practicar ese vello deporte nacional que consiste en escoitar (sen querer) as máis variopintas conversas alleas.

Todo un clásico, un ou varios tios que falan e falan de algo para rematar dicindo que o tema en cuestión non lles interesa en absoluto. Onte un individuo pasouse coma dez minutos fando de actualidade futboleira: que si Filipe Luis e a FIFA, que si a morte de Jarque, que si o Teresa Herrera, que si… para rematar coa frase…

«Que conste que a min o fútbol non me chama. Prefiro ver na televisión motos ou trial antes que o carallo do fútbol«. A parte en negriña, totalmente literal.