o traveseiro

Na procura dunha foto indecente de Caneda nunha vella revista para complementa-lo anterior post, topei de casualidade con esta bonita instantánea de Roman Kukleta, dianteiro da antiga Checoslovaquia que estivo pouco máis dun ano no Betis dos primeiros noventa.

Chegara a Sevilla da man do adestrador Josef  Jarabinsky xunto cos tamén compatriotas Bilek e Grussman. Todos se meteron un batacazo, pero é que ademais Kukleta sentou cátedra. De feito, o careto de chuzas non leva a engano, este tío era un auténtico personaxe.

Como anécdota principal, a vez en que xogando o Betis un partido en Segunda na tempada 92-93 en Badaxoz, os verdibrancos estaban a perder e Kukleta estaba quentando na banda… namentres comía pipas. Para máis amole, o mister (podería tratarse de Jorge D’Alessandro) sacouno a xogar igual. Contan tamén os máis vellos do lugar que en certa ocasión en que foi criticado polo seu baixo rendemento declarou que non entendía de que se queixaban, que agora estaba moito mellor, notábase máis forte porque fumaba moitísimo menos… non chegaba a dous paquetes ao día!!

Ao mellor chegou a Sevilla e desbocouse porque nacera en Brno, cidade onde a xente fai cousas raras para mata-lo aburrimento.

Moitos recordaredes o gol de Ronaldo ao Compostela na tempada 1996-97, que, como dicían nas retransmisións da TVG cando un xogador íase de máis dun contrario «vaise de cantos lle saen ao paso…» O gol que fixo levarse as mans á cachola ao mesmísimo Sir Bobby Robson o podedes ver aquí. Premede hostia! velo e logo seguimos.

O víchedes? que? unha obra de arte, non? A min mo parece, e supoño que a case todo cristo… menos a Xosé María Caneda. O presidente do Compostela non opinaba o mesmo, e tampouco un ano despois, cando se volveron enfrontar. Perguntado polo gol, vai e solta:

«Semellabamos irmanciñas da caridade. Lle fixemos un corredor entre cincou ou seis xogadores. Tivo sorte de levarse o balón tras sair tres ou catro veces trompicado. Se eu fose un defensa lle meto un cobadazo ou un hostiazo e non pasa de alí, pero lle deixaron pasar coma Perico pola súa casa».

O gol de Ronaldo é unha merda e Caneda viste de puta madre

Continúa… «Sigo alporizado porque déronlle a importancia dun gol fenomenal cando foi unha merda de gol. Foi un gol de trompicón en trompicón, que é unha merda. Nós metimos goles mellores…» Ronaldo esa tempada xa deixara o Barça traspasado ao Inter, e o novo crack era Rivaldo. Para Caneda, o posteriormente Balón de Ouro e campión do mundo era un xogador do montón… lentísimo.

«Rivaldo non se come o mundo. Non hai que bailar ao seu ritmo, é un xogador fácil de subxeitar, igual que Ronaldo. Eu xa o dixen a pasada tempada e se me botou a prensa enriba chamándome botarate. Ao final demostrouse que Ronaldo é o crack dos últimos treinta anos que menos calidade ten. Ronaldo só é bo en velocidade. A Rivaldo eu xa o vin en Brasil e era un tío lentísimo. Mellorou en velocidade, pero nun partido fai tres ou cuatro xogadas e pouco máis». Pouquísimo.

Pero bueno… que se pode agardar dun home que pensa que o Compostela xogará a Champions algún día.

Estamos acostumados ás subnormaladas que publican a diario no MARCA, pero o que lin o pasado xoves, día seguinte á xornada 4 nese panfleto madrileño, e que mostro de seguido, é para mexar e non botar pinga.

O indocumentado, supoño que o que asina a crónica, Miguel Angel Cañizares (o apelido o delata) pon a «anécdota» do encontro como que o Xerez Deportivo e o Deportivo, valga a redundancia, non se enfrontaron endexamáis nun partido en NINGUNHA CATEGORÍA do fútbol español.

Podería poñer que é a primeira vez que se enfrontan en Primeira, non só ao Depor, senón a tódolos equipos. Tamén que é a primeira vez que xogan no Estadio Chapín dende que puxeron as butacas de cor crema (ou beige, ou a cor que sexa), pois antes eran azuis arriba e brancas abaixo, ou sen valado nas bancadas… tamén nos valería. Pero que o tipo ignore que se enfrontaron en varias ocasións na Segunda División e aínda por riba presuma delo é para poñelo de patiñas na rúa.

Señor xornalista indocumentado, estes equipos xa xogaron un contra o outro máis dunha dúcia de veces. Á marxe das anécdotas oficiais dos partidos disputados por aquelas terras, coma a de que Jorge quedouse cego durante cinco segundos (entre semana tamén se lle veía moitas veces todo cego) están as miñas lembranzas particulares daqueles encontros. Por exemplo, recordo a brasa que lle daban a José Antonio Irulegui (adestrador xerecista) recordándolle cando se enfrontaba ao Depor que o coruñés foi o seu primeiro equipo coma técnico. De feito, dirixiuno na única tempada dos herculinos en Terceira División (ollo! daquela non había Segunda B).

Tamén me lembro de ver xogar en Riazor co Xerez a un tal Poyato, que logo engadiu unha «S» ao seu apelido para convertirse nun dos maiores leñeiros do fútbol español, a dous bos peloteiros da categoría, coma Drago Cakic e o arxentino Sanabria e a un veterano con máis pinta de protagonizar Callejeros que de futbolista: Manuel Mesa.

E tamén lembro chegar a casa tras un Depor-Xerez e enterarme do falecemento do meu compañeiro de pupitre en 8º da EXB, gran deportivista (e simpatizante do Athletic de Bilbao) e heavymetaleiro. Marcos presente!. E despois deste triste recordatorio, a proba definitiva de que Xerez e Deportivo enfrontáronse noutras ocasións.

Xa lle tiña estima a este equipo dende que lle gañaron ao Bilbao Athletic un par de tempadas antes evitando, xunto con Vicente Celeiro, o noso descenso a Segunda B, pero tras aquel 20 de Maio de 1990 en que, a pesares de gañarnos 3-1 convidáronnos a beber até emborracharnos… aínda os quero máis. Forza Xeré!!

Unha vez puxéronme a caldo nun bar porque dixen que a cantante Merche fisicamente non era para tanto. Non dixen que fose un callo, só que a súa beleza estaba sobrevalorada, que tiña un bo corpo e tal  pero que nada do outro mundo. A xente de Puto Fútbol (Dichoso Fútbol, que diría a miña nai) van máis lonxe aínda e atrévense a dicer en público o que moitos pensabamos hai tempo: a xornalista Sara Carbonero, que seica volve tolos a tódolos españois, non é ningún belezón.

Así explícano eles: «Parece haberse instaurado en el subconsciente colectivo el estatuto de tía ultrajamona…» O cravan, porque eche así. Recórdame cando escoitaba os deportes de Radio Coruña, da Cadena Ser, e había unha xornalista chamada Jessica Figueroa. A súa doce voz facía que todo quisqui estivera namorado dela, e até nos foros de Radio Coruña referíanse a ela como «nuestra Jessy». O caso é que a rapaza fichou polos deportes da TVG, e puidemos poñerlle cara e nalgunhas imaxes, non nesta, tamén corpo enteiro.

Moitos a recoñeceron como azafata do infecto concurso Supermartes en épocas anteriores. Como vedes, tampouco é para botar foguetes, pero aos de «nuestra Jessy» xa lles valía para facerse unha palla perante o televisor. De tódolos xeitos, a rapaza serviu para darlle un toque de glamour e simpatía á información deportiva da Galega, pois até entón, tanto no Telexornal coma no En Xogo (unha especie de «Minuto y Resultado» de LaSexta) tiñamos que atura-los caretos de mala hostia, o escaso coñecemento futbolístico e a fealdade das Araceli Gonda, Irene Lourido e cía. E o peor de todo é que os maromos cos que compartillaban programa eran peor ca elas, pero en versión masculina. Benito Cores, Oscar Suárez, Serxio Delpont ou Terio Carrera, que segue en activo dando a brasa coa Champions. O espectáculo era dantesco.

Como salvedade, Mónica Martínez, que logo fichou por Antena 3 e na actualidade tamén escrebe artigos no Xornal de Galicia. A rapaza non resultaba incómoda de ver e parecía simpática. O problema? pois que a vías pola rúa e parecía unha rapaciña de doce anos.

Do que se cocía nos programas deportivos do resto das canles da FORTA non sabemos. Se utilizaban rapazas cachondas sen idea de deporte para atraer ao persoal, se non estaban boas pero entendían de fútbol, ou se facían como a TVG: sosas e insuficiente en materia futboleira. E en TVE pois tres cuartos do mesmo, dende que saía Mari Carmen Izquierdo no Estudio Estadio a finais dos setenta… o resto dos presentadores sempre foron tíos, dende os mitiquísimos Matías Prats Jr. e José Manuel Gozalo até Pedro Ruiz.

Non podemos rematar este repaso sen mencionar de novo a LaSexta. A canle de Milikito vaise de pioneira en fichar mulleres de bo ver doutras canles para presenta-los informativos e reporteiras nos partidos para atraer á audiencia, e ao mellor si que o son… pero no Imperio Pequeno. Porque en Italia (nótase a man de Berlusconi) levan facéndoo dende hai a tira de anos. En especial o programa Diretta Stadio… ed è subito goal! da canle Italia 7 Gold, e outras que seguiron con esa bonita moda.

Estes non se conforman con caras bonitas, tamén poñen corpos ben feitiños, até achegando co zoom ás pernas das presentadoras, un auténtico escándalo erótico-futboleiro. Iso si, os maromos que saen tamén sonche croios coma Patxi Alonso e Gica Craioveanu, mais… a quen lle importa se na pantalla saen as Natalie Goitom, Viviana Guglielmi, Laura Prostamo, Gabriela Grechi ou Luana Scalvensi? Despois deste roiazo, o que vos interesa realmente, o documento gráfico que demostra que hai vida máis alá de Sara Carbonero.

Ocultando a súa erección trala mesa

Mirando cara outro lado para non porse enfermo

O Bari impórtalle pouco, el está a outras cousas

«Luana, a clasificación non é o único que arde aquí»

Dame na espiña que o número de visitas ao blogue van subir considerablemente estes días. Mantereivos informados.

ACTUALIZACIÓN
Escreber ás presas é o que ten, que che deixas cousas no tinteiro. Menos mal que temos a Otomano, que regresa a O Traveseiro, para lembrarme que me esquecera de nomear a un dos programas máis merdas e casposos da historia da televisión: Goles son amores. Foi un bodrio conducido por Manolo Escobar acompañado polas Cacao Maravilhao, unhas tías que saían practicamente espidas que cantaban un coñecido tema cuxa versión usouse para alentar a un dos bluffs brasileiros que aterreraron en Riazor nos noventa: «Luizao, maravilhao, queda pichichi da primeira divisao…»

A Manolo Escobar tamén o acompañaban na presentación a pesadísima Loreto Valverde, grandes xamóns, grandes peras pero insoportábel cando ría e falaba… e por Inma Brunton, excompañeira de Penélope Cruz e Natalia Estrada en «La Quinta Marcha» e actualmente desaparecida en Dombate. Como anécdota que recordar, que cada luns asistían de público, coma convidados, peñas de comepipas de diversos clubes. O día que foron os do Depor alguén tivo a brillante idea de levar como peña representativa aos Riazor Blues. Recordo á xente en plan desfasao coas Cacao Maravillao e con bandeiras de Los Suaves e da estreleira.

Cando na canle Telahinco promocionaron o programa Guaypaut venderonolo coma o incomparábel Humor Amarillo á española. Nin punto de comparación, a nova versión é unha putísima merda, e así se demostrou coa audiencia, que lle deu as costas.

Tan só hai dúas cousas polas que de cando en vez se pode ver (nunca máis de dous minutos seguidos para non vomitar)… a primeira, a presentadora, Carmen Alcayde, unha das divas da telebasura, moito mellor que o Chino Cudeiro; e segundo polos frikis que concursan vestidos con movidas futboleiras, que non os hai en Xapón. A este da imaxe os seus pais (os mesmos que non lle dirixen a palabra dende que saiu no programa) puxéronlle de nome Esteban, e é seareiro do Atlético de Madrid.

Nun momento do video púxose a desafinar cantando o himno do Atleti, momento en que o programa alcanzou os picos máis baixos de share e motivo polo decidiron quitalo do prime time e poñelo na TDT a horas intempestivas, que é cando vexo eu a tele.

Dentro do universo de Star Wars, un Jedi é un personaxe de gran poder e sabedoría pertencente a unha orde mística e guerreira que ten o seu cuartel xeral e templo no planeta Coruscant. No universo España, o Jedi 1844 é un ciberultra do planeta FC Cartaxena e que vive nun foro de seareiros polo que eu tamén me paso de cando en vez para ver se atopo algo interesante para o blogue. Hoxe, por exemplo…

Interesantísima a información que nos pasa o cabaleiro Jedi. Non sabiamos xa que o Cartaxena ascendera a Segunda hai coma tres ou catro meses; que ten un orzamento de cinco millóns e medio de euros… de momento (seica se pode baixar ou subir durante o exercicio segundo lles veña en gana) e, o mellor de todo… a NULA ou NINGUNHA presenza de seareiros visitantes en Cartaxena o sábado. Finalmente, o avatar deste usuario, que polo visto maniféstase totalmente en contra da Revolución Cantonal.

Agora non me lembro de que ía a conversa. Se falabamos de fútbol, de música, de cine ou literatura, a saber. O caso é que xurdiu o nome do escritor, guionista, director de cine… Ray Loriga, a partir de hoxe Boñiga, que si sabes que se follaba a tivo unha relación sentimental con Christina Rosenvinge («hago chas y aparezco a tu lado»), que si escrebe en El País, que si vive do conto dun libro que escribiu hai a hostia de anos, que si é do Real Madrid…

Loriga, dirixindo un documental sobre a súa paixón: o fútbol

Comorl? Non sabía da súa militancia madridista. O colega co que mantiña a conversa foi máis lonxe aínda e púxome os pelos coma escarpias cando me comentou unha anécdota do tipo este nun programa sobre libros, non sei se o de Sánchez Dragó ou algún que había antes. Disque nun momento da tertulia, o presentador propúsolle aos eruditos literarios a «orixinalísima» pregunta nunca antes prantexada por ninguén de que dixeran a súa palabra favorita. Dirían as típicas de liberdade, amor, cariño…

Nesto que lle toca a quenda a Ray Loriga e vai e di: «A mí, si me lo permiten, me gustaría decir dos… REAL-MADRID». Descoñezo o que aconteceu, pero supoño que habería sorrisos e algún aplauso, nada que ver co que realmente debería de ter acontecido. Ou ben que os contertulios arramplaran con todo o que tiñan a man e llo espetaran na cabeza, ou ir rapidamente a publicidade e chamar ao departamento de seguridade para que o levaran de alí.

Pero aquí non acaba isto. Póñome a fedellar por internete a ver se atopo algo sobre o susodito e entérome que o tipo, para durmirse, en vez de contar ovelliñas, pensa no Real Madrid e nas aliñacións que el faría para enfrontarse aos seus rivais. O resto do mundo o que facemos cando non nos entra o sono é ler algún artigo de Ray Loriga na prensa, caemos redondos.

Se por isto non fose pouco, na presentación hai dous anos dun dous seus truños en forma de novela, Días aun más extraños, vai e solta unha frase para a posteridade: «La verdad es que cada vez me gusta más el fútbol y menos la vida». Definitivamente, ou este tío é parvo ou bebe demasiado café.

Sei que ultimamente estou a tocar moito tema espanholista, que non espanyolista, e que saibades que a miña intención non é foderos a vista, me falte diossss!… pero teño que poñelo…

Unha das camisolas coas que xogou a UEFA hai uns anos o Sevilla FC é cuspidinha á furgalla de España 2000, partido ultradereitista cuxo presidente é á súa vez «avogado e secretario xeral técnico de ANELA, a Asociación Nacional de Empresarios de Locais de Alterne (a maior organización de proxenetas de España, demandante da legalización da prostitución)». Sacado da Wikipedia, oiga. E se con isto non bastase, a furgoneta é tamén moi parecida ao do Equipo A, organización de mercenarios paramilitares.

Moi mal polos encargados de marketing do Sevilla, polos de Joma (a estes xa é para darlles de comer aparte) e polo presidente Del Nido, seguramente instigador de todo isto, sobretodo coñecendo o seu pasado. Por certo, para os sevillistas aos que non lles molou daquela… «si no quieres caldo, toma siete tazas», porque este ano, máis e mellor.

Un comentario deixado coido que por Estoja hai tempo no chat de Renaldinhos & Pavones ponme alerta sobre a onde pode leva-la miseria e ignonimia en que se atopa moita xente. Un tal Christian A. ten un grave problema, non atopa a ninguén que llo poda resolver e a desesperación o leva a prantexa-la pregunta nun portal diso, de preguntas e respostas.

«Pois quero saber cando volva á perruqueria como deixarme o peiteado de Sergio Ramos , non o que levaba antes co flequillo, refírome ao que leva agora… que se pode facer coleta, cinta e coleta,… etc. por favor se non sabedes como o leva ve-lo vindeiro partido ou ir a estes links (non os poño nin de coña) por favor axudádemee!».

Con ese pelo, a decoración e as poucas luces que ten, ben podería tratarse deste

O peor de todo é que atopou unha resposta,  a mellor de todas (e a única), elexida polos votantes (dous votos) foi a que segue a continuación, agarrádevos que veñen curvas:

«Se tes o pelo curto, deixao crecer e cho alisas cun ferro para o pelo e así telo liso. Se o tes longo pois tan só cho alisas. Ou tamén podes ir a unha barbería e xa che dirá o que sexa o perruqueiro. Chao Bicos. Espero haberche axudado».

Yesiica, a tipiña que o aconsellou e, por ende, o salvou do suicidio, ten como avatar a Maicol Jackson, o cal di bastante pouco dela, e que ademais ten unha bagaxe demoledora coma respostadora. Deu dende o 11 de Marzo de 2008 165 respostas, das cales o 18% foron consideradas polos usuarios coma Mellor Resposta. Para que vexades que non me invento nada, e unha vez que vos chupástedes a pregunta e contestación en galego, aquí tedes a ligazón a tamaño despropósito.

Estou por rexistrarme aí e facer unha pregunta en condicións sobre unha cualidade física dun futbolista en condicións e non o pimpín de Sergio Ramos. Por exemplo, Bruno Cirillo, que militou no Levante e que disque cando se retire quere adicarse a un traballo digno, e non coma a meirande parte dos xogadores, que montan restaurantes ou fanse representantes e adestradores. A súa vocación é ser actor porno. Cualidades seica non lle faltan.

A pregunta sería: «Por favor, gustaríame saber como ter unha pirola como a de Bruno Cirillo. Estariavos eternamente agradecido, e a miña moza aínda máis. Axudádemeee!!».

A resposta de Yesiica, algo así como: «Recoméndoche que a estires atándoa a unha porta ou merques un deses trebellos que venden pola tele de madrugada. E senón pois vai ao médico e xa che dirá o que sexa o urólogo. Chauuuu bicos!!»

Por certo, o título está baseado nun anuncio publicitario bastante exitoso nos oitenta. O orixinal non o atopo, pero esta parodia do mesmo tampouco está mal para que vos fagades unha idea de que ía.

Estes días se está a falar moito na Coruña dos fillos de Lendoiro. Si home si, os dos tres nomes mesturados con dous apelidos: Augusto e Héctor César Marcos, que seica se montaron no dólar currando para as empresas do Deportivo. Naturalmente, postos aí polo seu pai.

Pódese escoitar e ler de todo sobre eles, pero este é o único site onde atrevémonos (co risco que supón que Lendoiro nos poña unha querela criminal desas que adoita a poñer) a dicer alto e claro que os vástagos do presi do Deportivo son CRAVADOS a Anthony LaPaglia, actor australiano que interpreta ao detective Jack Malone na exitosa serie televisiva «Sin rastro».

Xa sei que o ideal sería poñer unha foto dos caretos dos fillos de Lendoiro, pero as tería que escanear de revistas e son de pouca calidade. Os que os coñecen porque son da Coruña ou se moven por ambientes pixos e rancios non me poderán nega-lo parecido.