o traveseiro

Esta fin de semana a tiña marcada no calendario polas grandes actividades programadas. Había alternativas se fallaban os plans...

Plan A: Viaxar a Santander a ve-lo Racing-Depor. Descartado. Que o puxeran para o domingo pola tarde e que eu entre a traballar o luns ás sete botoume para atrás. Non ao fútbol moderno!! Non ao traballo os luns e moito menos na quenda das 7:00!!

Plan B: Ir a Compostela a ver un concerto de Soziedad Alkoholika. Descartado. O imparábel aburguesamento das clases metaleiras no meu grupo de amigos, e en especial o que pon o transporte (para ir ver a Pereza non estabas canso, cabrón!) fixo que non puidese asistir.

Plan C: Achegarme a AcheGarte (valga a redundancia) a empaparme de cultura galega e xa de paso aclarar unhas dúbidas sobre o blogue e... para que mentir!, gorronear unha camisola de Blogaliza. Descartado. O magnífico tempo que houbo estes dous días (viva a Galiza sen cambio climático!!) fixo que prestara bastante quedarse na casa piltrado no sofá, sen papar frío nin mollarse.

Plan D: Ir até o bar a ve-lo Racing-Depor. Confirmado. E porque só había que cruzar dúas rúas e non coller un bus coma ir ao AcheGarte. Un coñazo de partido, mais serviu para pasa-lo rato e, ademais, ver gañar ao equipo.

Plan E: NON ve-lo Barça-Madrid. Descartado. A idea era pirarse tralo encontro do Deportivo, pero seica nese intre estaban a caer chuzos de punta e optamos por quedarnos un pouco a ve-lo clásico para facer tempo. Un intre que se converteu en dúas horas... papámolo enteiro. Resulta que cada vez que remata o Deportivo e despois botan o Barça ou o Madrid, é erguerse da cadeira e unha morea de senegaleses e marroquinos empezar a coller posicións, onte ademais acompañados por numerosos coruñeses colonizados (madridistas e barcelonistas). Foi de coña, porque case ninguén dos que xa estabamos deixou o seu sitio, todo deus quedouse a ve-lo clásico, o careto dos afectados era digno de fotografiar.

Salienta-la tranquilidade con que se ven este tipo de encontros sendo neutrais, namentres te partes as cachas vendo aos sufridores afeccionados, que parece que lles vai a vida nelo. A verdade é que a cousa estivo interesante, e fixo que moito máis divertida que ve-lo no cine (último invento), onde aparte de que che cravan como se foses ver unha peli, non podes pimplar alcol.

A calidade da imaxe non é a mellor, mais para o que se pretende chega. O escudo da Asociación de Federacións de Fútbol de Azerbaian é cravadiño a un garda civil con cara de balón.

E falando de tricornios, aí temos tamén unha das bancadas que se fixeron no estadio alacantino do José Rico Pérez para o Mundial'82 coñecida popularmente como Grada Tejero, a cal semella non ter moita aceptación entre os seareiros visitantes: "A grada Tejero, iso é o pior que fixeron nesa merda de campo. Para ver saca-los corners hai que erguerse e saca-lo pescozo coma as xirafas e encima podes caer ao centro do campo e armar un estropicio".

EDITADO:
Poño unha imaxe máis decente que achei na propia web da federación e que hai un par de días non tiñan. Capitán (Tan) Argento, aí podes escreber e que che digan que carallo de patrón usaron para saca-lo logo.

Xa o din os Gatillazo: "Pero que feo está el campo con tanto guarda jurao / Siempre te vas del fútbol sin saber el resultao / Te tiras todo el partido mirando pa'l otro lao...". Pero antes teñen que vixiar que a xente no meta no campo bebidas alcólicas, armas, instrumentos de ser susceptibeis de ser utilizados como tales, bengalas... e todas esas cousas que poñen por detrás das entradas.

Porque iso é o que está a facer, rexistrando á sorrinte rapaza osasunista (con bastante semellanza coa infumábel de Amaia Montero), mal pensados, que sodes uns mal pensados.

Seguramente o nome a moitos sóevos a chinés, mais se vos digo que participaba coma contertulio naqueles infectos programas de Telecinco dos noventa e primeiros dous mil, pasándose tres povos... igual xa caedes da burra. Alfonso Cabeza era unha especie José Ramón Julio Martínez Márquez (Mamoncín), falaba e sabía de todo, daba igual de que fora o tema. Lembro especialmente un debate sobre sexo no que o Doutor Cabeza, de profesión médico forense, defendía que no sexo non vale todo, que cada parte do corpo ten a súa función e que "el culo se usa para cagar..., el culo solo para cagar!!".

Teño que facerme con este libro

Pero a súa fama de polémico xa viña de moitos anos antes, pois presidiu o Atlético de Madrid dende o ano 1980 até 1982. Fora elexido nunhas polémicas eleccións nas que concurriu en pugna con outros precandidatos de diversa índole. Había de todo: un médico forense (el), un xoieiro, un fisioterapeuta, un industrial bingueiro, un panadeiro, un carpinteiro, un delegado comercial, un funcionario do Ministerio de Comercio... e até un bombeiro! (que ben lle viría un destes ao actual Atlético). Na precampaña foi acusado de ser socio do Real Madrid e que cando ía ao estadio Calderón poñíase tralo banquiño local para insultar ao adestrador e xogadores suplentes. Pois a pesares de todo, fíxose coa presidencia.

Esa etapa coma presidente foi curta pero moi proveitosa. Insultos a outros dirixentes, estamentos federativos, árbitros... campo abonado para a chegada dos grandes azotes dos oitenta e noventa, os Gil, Caneda, Lopera... Por exemplo, chegou a cualificar aos árbitros coma psicópatas. Segundo o doutor Cabeza, non era para tanto: "Nuestra sociedad está llena de ellos (psicópatas). Para mí no es un término insultante". Aos árbitros meteunos no grupo dos represivos e lunáticos, e logo hai outros, coma os "flemáticos, abúlicos o absténicos de carácter, que pueden ser insuficientes o somatómatas. Estos últimos padecen de insomnio, dolores de cabeza, mean más de la cuenta, es decir aquí podemos encontrar a diversas variedades de los directivos del fútbol. Y, por último, nos quedan los piscópatas sexuales..." E ao doutor, en que grupo o metemos?: "Yo me considero bastante normal. Pero quizás mi grupo de psicópata sea el de los hipertímicos, es decir los activos y sanguifleos" (?).

Estes rancios antecedentes futbolísticos veñen a conto dunha pequena entrevista recente que achei hai pouco de casualidade nun xornal canario. O tipo recoñece que está liberado de fútbol, mais segue coma sempre, queimándose a unlla. Resume brevemente aos tres grandes do fútbol español: "El Madrid es como un ministerio de Asuntos Exteriores, el Barcelona es un hospital psiquiátrico en el que nadie sabe quién es el enfermo, el médico o la enfermera, y el Atlético es una casa de putas".

Porta Cero do Estadio Vicente Calderón

Sabe do que fala. O Madrid case parece máis de todo que un clube de fútbol. Do psiquiátrico barcelonista... pois xa quedou claro aí enriba que controla de tipos de psicopatías. E se di que o Atlético é un puticlub é porque coñece ao Atlético e aos puticlubs. Así, conservo un fanzine onde un coñecido seareiro deportivista publica un artigo coas súas experiencias pola cidade de París cando o P.S.G e o Depor se enfrontaron na Recopa de Europa de 1996.

Cóntanos que tivo coma anfitrión a un emigrante deportivista: "Paco, o meu colega ourensán, coñece a hostia de puticlubes, pero todo hai que dicilo, tampouco son como aquí. Alí podes saír toda a noite de puticlube en puticlube, sen gastar máis guita que saíndo por pubs normais. O que pasa é que Paquiño non é de barras de tres talegos. O paxaro levoume a sitios de 'postín' onde incluso atopei fotos enmarcadas de famosos. Alí estaba sen ir máis lonxe o Doutor Cabeza!!!! Aquel que fora presidente do Penáltico de Madrid. En fin, unha loucura".

Na edición impresa de La Voz de Galicia do martes 20 de Outubro, na sección de deportes, dedican unha páxina ao 90 cumpreanos do Rácing de Ferrol. Así, descubrimos que se formou mediante a fusión de varios equipos de estraños nomes: Jaime I, Giralda, Arsenal e Círculo Rojo Football Club; que o acta de nacemento asinouse en Vigo (?), que o clube asume a data de 1919 como o da súa fundación e que celebrarán o centenario no ano 1929 (!), ou sexa, hai 80 anos que empezaron as celebracións. Iso si que é face-las cousas ben, con tempo, sen presas.

E na edición dixital de hoxe, vexo que onte disputouse unha eliminatoria da COFA PEDERACIÓN (non confundir coa Copa Federación) e que o Compostela quedou apeado co Cerceda a pesares de gañar fóra da casa por dous (2) tantos a vinte (20). Polo visto no partido de ida perdera na casa, por iso non puido pasar polo valor dobre dos goles. Na ida deberon palmar por catro (4) goles a vintedous (22).

Semella que chegou o frío ás redaccións dos xornais, e claro, coa crise non se pode poñe-la calefacción e hai que botar man da petaca de güisqui que hai en todo caixón de oficina.

Dicía coido que Robert Crumb que "cando paso un tempo sen debuxar comezo a volverme tolo, deprímome e teño impulsos suicidas... claro que ás veces, cando debuxo tamén me entran gañas de suicidarme". A min pásame algo semellante, só hai que substitui-lo verbo debuxar por escreber... no blogue. Imos pois a comentar algunhas novas non demasiado recentes pero que non poden ficar no tinteiro.

Xavier Sala i Martín é un reputado economista e directivo do FC Barcelona famoso polas charramangueiras chaquetas que viste e polo parecido físico co seu superior Joan Laporta. O outro día deixounos unha desas frases que tanto envelenan aos do MARCA e acólitos: "Os españois son tan cazurros que che quitan as gañas de ser unionista", que viría dicindo algo así como: "Os españois son tan da Cultural Leonesa que che quitan as gañas de ser da Unión Deportiva Salamanca". De momento, ímolo agasallar cunha bufanda coma a de arriba, dos seareiros bercianos da Ponferradina.

E hai unhas semanas disputouse o encontro da sempre atractiva para o afeccionado liga búlgara entre o Botev Plovdiv e o CSKA de Sofia, co "apertado" resultado final de 0-9 a prol dos capitalinos. No descanso do mesmo, o camarada Zlatin Gueorguiev dirixiuse á bancada onde estaban os seareiros visitantes, púxose de costas, baixouse os pantalóns e amosoulles o traseiro.

"Todos somos Gueorguiev" a base de peidos (audio non dispoñíbel)

A reacción dos visitantes foi comezar a lanzarlle botellas e todo tipo de obxectos. Gueorguiev foi seguidamente detido e posto a disposición xudicial, que rapidamente o condenou a nada máis e nada menos que a 3 meses de cárcere, só por amosar o cu. Nós non só solidarizámonos con el, senón que arengamos a que todo afeccionado de equipo humilde que está a ser asoballado por un máis grande, faga coma Gueorguiev.

Españako selekzioa euskal herrira!
Os do novo goberno basco están que o tiran. Primeiro buscan presentadores para o Teleberri que non teñan trazos bascos e agora piden que a selección española de fútbol xogue partidos en Euskadi. Pois mira, aínda que pareza mentira, apoiamos a moción, que aquí ou xogamos todos ou se rompe a baralla, ou follamos todos ou a puta ao río... e tódolos refráns que se nos poidan ocorrer.

"Nekane? Soy Eneko, estoy en San Mamés. Hay un ambiente de la hostia!!"

Por que en tódolos lados témonos que foder e atura-la brasa de La Roja con todo o que conleva: as carpas instaladas ao redor dos estadios, os agasallos, as sinaturas de autógrafos dos futbolistas, a seguridade amolando aos cidadáns... e os bascos non? Pois non teñen que ser máis cos demais, que a selección española xogue alí para que saiban o que é aturar todo iso.

Dende hai un par de meses, máis ou menos, estábase a emitir na TVG un anuncio elaborado polo Defensor do Menor da Comunidade de Madrid (si, ese mesmo, o da Belén Esteban), que pretende sensibilizar aos adolescentes na responsabilidade que supón "colgar" as súas imaxes ou gravacións na rede.

A campaña titúlase "Antes de colgar a túa imaxe na web, pénsao", unha advertencia que chega demasiado tarde para moitos mozos e mozas que penduraron na rede as súas imaxes máis persoais sen caer da burra de que algún día poderían ser puteados en O Traveseiro. De seguido, unha pequena galería de monstros, por suposto en clave futboleira. Aviso, hai hostias para case todos.

-Hooliganismo norteño

"Tú si que vales"

O noso amigo, coñecido no seu círculo de amizades coma Golum, viste unha camisola do Rácing de Santander e coma complemento, pendurado do pescozo, "mi tesoooroooo". Na parede penduran unha camisola e bufanda do Real Oviedo e, o cal deixa ás claras que se trata dun auténtico chicarrón do norte (Joder! e que só lle faltan sendos bandeiríns do Sporting de Xixón e da Gimnástica de Torrelavega). Corte de pelo por fases e pose de duro. A salientar, o aceno coa man tipicamente hooligan, o das tijeritas.  Estamos todos cagados de medo.

-Amor branquivioleta

"Es que Pucela ya no me la pela, oiga"

Unha parella de pucelanos seguramente pertencentes a peña Ultra Violetas do Valladolid en actitude erótico festiva. Chaqueta Harrington granate e gafas de bakala el; e pantalóns amarelos, pelo de lambido de vaca e gafas para que non lle dean os raios ultravioletas ela... son os seus sinais de identidade. A bandeira española co touro, imprescindíbel. Á dereita da imaxe, o banco onde fan as guarreridas españolas, no parque onde residen.

-Nazismo, acné e Real Betis Balompié!

Véselle de lonxe que é dunha raza superior

A este é para empezar a darlle de hostias o luns e rematar o domingo. Este pastilleiro descerebrado viste suadoiro con capucha e cremalleira aberta até a metade para que se lle vexa ben o peito lobo e o crucifixo de ouro (do que cagou o mouro). Corte de pelo de cinceiro e actitude positiva. Da parede pendura unha bufanda dos ultras do Betis e unha bandeira da mariña de guerra nazi. Abaixo, un par de latas do seu refrixerio favorito, o que lle fai mante-la mente lúcida, Redbull.

-O futbolista profeshioná

Apreséntovos a Fernando Marqués, xogador madrileño do Espanyol e que anteriormente xogou no Rayo Vallecano, Atlético, Racing, Castellón e Iraklis (Grecia). Disque o rapaz nunca triunfou plenamente pola súa conducta extradeportiva. Velaí o temos na súa imaxe actual rodeado doutras da súa etapa como kiote no barrio de Vallekas. Peiteado e careto de xilipollas, vaso de tubo de plástico e alfaias no pescozo e orellas. Que máis se pode pedir?

-Tetiñas lliures!!

Bonita parede decorada de cor pistácio e violeta, tonos moi xuvenís, da que penduran dous posters de sendas aliñacións culés e unha bandeira blaugrana (de seguro mercada nos chinos) cun escudo que a día de hoxe non é o oficial, cunha cruz amarela de fondo que non se sabe moi ben de onde saíu. En canto á rapaza... pouco se pode dicer porque sae coa cara tapada, non así o resto do corpo. Peitos pequenos pero ben feitiños.

-Máis Betis por favor!!

Podo dicer sen temor a trabucarme que o Betis é o clube con máis frikis do estado. Aquí amósase unha vez máis. O individuo en cuestión semella estar agardando a que lle abran a porta de casa, e namentres chega ese momento, ponse a face-lo subnormal, cunha pose do tipo "tápenme el bujero" e saboreando coa punta da lingua unha Coca-Cola Light. Ao final vai ser certo iso que din que o ingrediente segredo desa bebida é un extracto de lefa reseca de John Wayne, vendo os efectos que produce. Atención, o pantalón que viste podería ser dunha indumentaria do Atlético de Madrid, o que fai deste momento máis bizarro se cabe. Pero isto non é todo amigos... aínda hai máis!

O noso amigo segue ao seu, agardando que lle abran a porta, e parece que se está empezando a mosquear polo careto de enfurruñado que pon e que está espachurrando a lata. Que lle abran xa, hostia!, que ten que conectarse á súa rede social de confianza para colga-las fotos.

-O chulo que castiga

"Anda y que te ondulen con la permanén"

Como é natural, nesta escolma non podía falta-la representación do Real Madrid, que pensaría de nós Florentino Pérez? Non se pode dicer que sexa a mellor, pero si que polo menos está á altura do seu equipo. A paisaxe non ten moita chicha, cun cuarto practicamente baleiro, como a súa cabeza. O notas pretende neste arrepiante primeiro plano irse de duro e provocar pánico, e precisamente o que provoca é todo o contrario, risas. Coas súas gafas de sol ao Stallone en "Cobra" (só lle falta o palillo nos dentes), a gorriña do Madrid coa viseira canto máis dobrada mellor, chaqueta vaqueira gris lavada á pedra e, nunha man a cámara de fotos e a outra usada para saber por onde sopra o vento, ou sexa, por onde lle van caer as hostias.

-Mister Blanquillo 2009

Este é o meu candidato para gaña-lo prestixioso concurso Mister Los Blanquillos, organizado pola web de afeccionados zaragocistas do mesmo nome. Xa non polo seu zaragocismo demostrado sobradamente coa bufanda conmemorativa de detrás, senón polo blanquillo que está o pobre. Non sabemos se é porque non toma o suficiente sol ou porque está conxelado de frío, como lle diría a súa nai: "adonde vas con esa camiseta de manga sisa con el frío que hacéééééé!!!". As marcas da casa: postura homenaxe a Doña María de las Mercedes, tatuaxe no ombreiro e barba de deseño.

-Divad Alliv

Espelliño espelliño máxico... quen é a máis parva do instituto? Sen dúbida esta xoven afeccionada do Valencia CF e fan do dianteiro David Villa. Aínda non é quen de entender por que razón as ambulancias e os camións de bombeiros levan as letras do revés.

Bueno, creo que por hoxe é máis que suficiente. Se o post ten aceptación e non me enchironan antes, haberá segundas e terceiras partes, porque material hai dabondo.

Hoxe quero facer un exercicio de memoria histórica e rescatar do esquecemento ao que puido ser un dos grandes presidentes de fútbol español de tódolos tempos pero que por desgraza tivo un efémero paso polos despachos do fútbol. Trátase de Francesc Soldevila, que dirixiu os destinos do Centre d'Esports Sabadell durante escasa tempada e pico, compaxinando esa laboura coma representante artístico de Marianico el Corto e o Señor Barragán (hola, ¿cómo tamos? Bien, ¿cómo tamos?). Este cabaleiro prometía... e moito.

Soldevila colleu a presidencia do equipo catalá alá por mediados de 1993. O clube estaba sumido nunha crise económica, que trouxo consigo unha xeira de malos resultados deportivos que o levaron finalmente ao descenso de categoría a Segunda B. Ao pouco de chegar á presidencia, realizou unhas explosivas declaracións nunha radio local nas que acusaba aos futbolistas de falta de profesionalidade, cualificándoos de "jetas que no sienten los colores ni el esfuerzo que estamos haciendo para que puedan cobrar", ameazándoos... "cuando acabe la competición de Liga convocaré una rueda de prensa y haré públicos los nombres de aquellos jugadores que no hayan rendido. O 'pencan' o el que no sude la camiseta no jugará más al fútbol [...] Estoy dispuesto a robar el dinero para pagarles si hace falta, siempre y cuando ellos lo demuestren en el campo".

Até emitiu un bando do seu puño e letra no que dicía que "hago saber que según cómo transcurra el partido contra el Eibar estoy dispuesto a saltar al terreno de juego para lidiar una corrida de vaquillas porque no se les puede llamar toros a aquellos que no den la talla. Tengo cojones para salir al campo y para lo que haga falta". Até asegurou que mercou un traxe de luces e todo.

Pero o mellor de todo foi cando deu a exclusiva mundial. En tódolos vestiarios hai un topo da directiva, e no do Sabadell o alcume dese confidente era... Eduardo Manostijeras.

Defensa rápido no corte, a súa mellor cualidade

Un membro do plantel, con alevosía e nocturnidade, dedicábase, tesoira en man, a facer buratos nos gallumbos dos seus compañeiros, que comprobaban estupefactos como, cando os poñían, quedáballes a pirola ou a raxa do cu ao aire no mellor dos casos. Noutros xa non sabían nin por que buratos mete-las pernas, practicamente só lles quedaba a cintura de goma. O presidente non lles pagaba a ficha e os poucos ingresos que tiñan había que gastalos en novos calzóns por mor dun compañeiro que era un pouco fillo de puta.  Dezaseis anos despois, segue sen saberse nada da identidade do seccionador de gallumbos.

Uns breves apuntes de vivencias persoais acontecidas no partido de Copa disputado en Riazor entre o Depor e o Murcia.

Mandia, uns dos protagonistas do partido

Un colega coméntame durante o tedioso encontro que onte descubriu, despois de 35 anos de vida, que o adestrador de fútbol Juan Carlos Mandiá e máis el son familia. Disque, durante unha comida, a súa nai dixo que "seica cesaron no Santander ao fillo da miña curmá?". "Que, queeeee!?". A sorpresa do meu amigo foi maiúscula. Polo visto, sabía que era natural de Alfoz, perto da súa aldea, e que o irmán tamén xogaba ao fútbol, pero non tiña nin zorra idea de que tiñan lazos familiares. Eu para quitarlle ferro ao asunto, dixenlle que quizais non se trataba do mesmo que xogara no Celta (motivo do seu mosqueo) porque daquela era MandÍa e o de agora é MandiÁ.

Nun momento do choque, un futbolista murcianista plántase só diante do porteiro Manu e falla no man a man, tirando o balón ao poste. Cando se dá a volta comprobo que se trata dun tal NATALIO. Pero como se pode chamar un futbolista Natalio? Se aínda fora un árbitro... "Peor sería si se chamase Núrio", dixo un do lado.

E durante o descanso, observamos atónitos coma unha rapaza está a jalar unha hamburguesa completa namentres se fuma un peta. Como volo digo, nunha man unha hamburguesa e na outra o peta. Pegaba unha chantada á hamburguesa, e, acto seguido, botáballe unha calada ao porro, para non perde-lo tempo. Non sería mellor comerse o bocata e despois, con tranquilidade, fumarse a truja, neste caso, o peta? Que va! a tipa mascaba e tragaba fume, todo mesturado, e a gran velocidade. Inaudito! volo di un que viu centos de miles de cousas raras nas bancadas dun campo de fútbol, algunhas incluso coprotagonizadas polo menda.

Unha arrepiante nova enviada por Pableras, alias Luis Tosar (escoiten se non), fixo que tivera que para-las rotativas e apraza-lo post de hoxe para darlle total prioridade a isto.

Bruna F. é unha brasileira que ten un problema que xa quixeran moitas... bástalle con bicar ao seu mozo para excitarse completamente e mollarse todiña. Mais semella que co maromo non lle chega e, a pesares de que a rede está chea de webs porcas, prefire masturbarse utilizando este voso blogue, o cal é un orgullo para min. Aínda así, ela non está del todo convencida e lanza a pregunta ao aire: "É normal masturbarse con O Traveseiro?"

Para Karol "E se masturbar com o travesseiro??!! Pow.. aproveita teu namorado e faz com ele! É mais gostoso!!". E digo eu... querida Karol, acaso coñeces ti ao seu namorado para saber que é máis gostoso facelo con el?

A internauta Escurida, resposta que "aproveite tudo isso porque o tempo passa e desfrute totalmente dos seus desejos mesmo com travesseiro". Di que si!

A miña resposta: Non é xa que sexa normal, é que está á orde do día, miña filla. Dende que usamos xestor de estatísticas xa estou afeito a recibir visitas de internautas que usan este blogue para sacia-lo seu apetito sexual. Como mostra, dous botóns.

Dende Brasil até Extremaydura, O Traveseiro, o voso blogue de fútbol, violencia, sexo e droghas!! Ah, por certo, que xa me esquecía, a ligazón ao consultorio das nosas amigas brasileiras, aquí.

EDITADO
Mr.Tichborne considera que hai que ter moi mala hostia para publica-las IP's dos depravados. E ten toda a razón... se o fixera adrede, mais nin conta me din. Solucionado.