o traveseiro

Seguramente o nome a moitos sóevos a chinés, mais se vos digo que participaba coma contertulio naqueles infectos programas de Telecinco dos noventa e primeiros dous mil, pasándose tres povos... igual xa caedes da burra. Alfonso Cabeza era unha especie José Ramón Julio Martínez Márquez (Mamoncín), falaba e sabía de todo, daba igual de que fora o tema. Lembro especialmente un debate sobre sexo no que o Doutor Cabeza, de profesión médico forense, defendía que no sexo non vale todo, que cada parte do corpo ten a súa función e que "el culo se usa para cagar..., el culo solo para cagar!!".

Teño que facerme con este libro

Pero a súa fama de polémico xa viña de moitos anos antes, pois presidiu o Atlético de Madrid dende o ano 1980 até 1982. Fora elexido nunhas polémicas eleccións nas que concurriu en pugna con outros precandidatos de diversa índole. Había de todo: un médico forense (el), un xoieiro, un fisioterapeuta, un industrial bingueiro, un panadeiro, un carpinteiro, un delegado comercial, un funcionario do Ministerio de Comercio... e até un bombeiro! (que ben lle viría un destes ao actual Atlético). Na precampaña foi acusado de ser socio do Real Madrid e que cando ía ao estadio Calderón poñíase tralo banquiño local para insultar ao adestrador e xogadores suplentes. Pois a pesares de todo, fíxose coa presidencia.

Esa etapa coma presidente foi curta pero moi proveitosa. Insultos a outros dirixentes, estamentos federativos, árbitros... campo abonado para a chegada dos grandes azotes dos oitenta e noventa, os Gil, Caneda, Lopera... Por exemplo, chegou a cualificar aos árbitros coma psicópatas. Segundo o doutor Cabeza, non era para tanto: "Nuestra sociedad está llena de ellos (psicópatas). Para mí no es un término insultante". Aos árbitros meteunos no grupo dos represivos e lunáticos, e logo hai outros, coma os "flemáticos, abúlicos o absténicos de carácter, que pueden ser insuficientes o somatómatas. Estos últimos padecen de insomnio, dolores de cabeza, mean más de la cuenta, es decir aquí podemos encontrar a diversas variedades de los directivos del fútbol. Y, por último, nos quedan los piscópatas sexuales..." E ao doutor, en que grupo o metemos?: "Yo me considero bastante normal. Pero quizás mi grupo de psicópata sea el de los hipertímicos, es decir los activos y sanguifleos" (?).

Estes rancios antecedentes futbolísticos veñen a conto dunha pequena entrevista recente que achei hai pouco de casualidade nun xornal canario. O tipo recoñece que está liberado de fútbol, mais segue coma sempre, queimándose a unlla. Resume brevemente aos tres grandes do fútbol español: "El Madrid es como un ministerio de Asuntos Exteriores, el Barcelona es un hospital psiquiátrico en el que nadie sabe quién es el enfermo, el médico o la enfermera, y el Atlético es una casa de putas".

Porta Cero do Estadio Vicente Calderón

Sabe do que fala. O Madrid case parece máis de todo que un clube de fútbol. Do psiquiátrico barcelonista... pois xa quedou claro aí enriba que controla de tipos de psicopatías. E se di que o Atlético é un puticlub é porque coñece ao Atlético e aos puticlubs. Así, conservo un fanzine onde un coñecido seareiro deportivista publica un artigo coas súas experiencias pola cidade de París cando o P.S.G e o Depor se enfrontaron na Recopa de Europa de 1996.

Cóntanos que tivo coma anfitrión a un emigrante deportivista: "Paco, o meu colega ourensán, coñece a hostia de puticlubes, pero todo hai que dicilo, tampouco son como aquí. Alí podes saír toda a noite de puticlube en puticlube, sen gastar máis guita que saíndo por pubs normais. O que pasa é que Paquiño non é de barras de tres talegos. O paxaro levoume a sitios de 'postín' onde incluso atopei fotos enmarcadas de famosos. Alí estaba sen ir máis lonxe o Doutor Cabeza!!!! Aquel que fora presidente do Penáltico de Madrid. En fin, unha loucura".