o traveseiro

Imos facer unha pequena paréntese na actualidade mundialista para comentar o que vin hoxe nunha páxina publicitaria do Deporsport, de todos e todas coñecido por se-lo panfleto voceiro do Real Clube Deportivo.

Se polo menos fosen turcos…

Seica na tenda oficial do Clube están a vende-los reloxos oficiais da marca Justina, con caixa de aceiro resistente ao auga e ao viño, garantía de dous anos, esfera co escudo gravado… En fin, todo moi chachipiruli agás a metedura de gamba do anuncio.

Na parte superior do mesmo, como se apreza na imaxe, poñen tres fotos de afeccionados que se supón que son do Depor… mais na última os que saen son seareiros da selección de Grecia. Vamos, que viron unha imaxe duns tipos nunha bancada sostendo bandeiras nacionais gregas e xa consideraron que ao ser branquiazuis xa valían. É coma se en publicidade do Atlético de Madrid poñen unha foto duns estadounidenses con bandeiras do seu país e nun do Madrid a uns notas con bandeiras de Chipre (estaría caralludo, dito sexa de paso). Aquí pódese ver mellor a imaxe.

Á marxe disto, teño que poñer unha cousa que escoitei antonte nun bar (onde senón!) a dous paisanos. Un pergunta con quen estaba a xogar Holanda (era á hora do Holanda-Eslovaquia de oitavos) e o outro respóstalle que «contra CHECOSLOVENIA«.

Non falo de Eusebio Sacristán, que no Celta salvou os mobles pero non a cabeza, senón a este outro:

En realidade co paso do tempo Eusebio El Clenchillas vaise desmembrar igual (como Espanha), aínda que non perda no que queda de Mundial, e o can palmará tamén por sobredose de antihistamínicos contra o picor. E logo… por que?

Porque segundo as palabras dun tal Miguel Aizpún,  voceiro da Academia Española de Dermatología y Venereología, pintarse a pel coas cores españolas pode provocar dermatite que remate orixinando «enrojecimiento, escozor y descamación cutánea. En los casos más graves, pueden aparecer ampollas que pueden dar sensación de quemadura.» Joder, é que parece que está a descubrir a pólvora, e iso é algo que nós xa sabiamos dende hai tempo, que as cores de Espanha provocan dermatite na faciana e non digamos na picha ou no ano, onde haberá xente que tamén se pinte.

Por outra banda, a viñeta é xentileza de Juarma, un artitta granaíno amante coma nós do politicamente incorrecto e que ademais é seareiro de Renaldinhos e filiais (o cal xa di bastante del). O certo é que que este tío non debuxe para El Jueves tendo a revista en nómina a xente que non fai a máis mínima gracia non ten nome. É coma se ao Barcelona lle ofrecesen gratis a David Villa e non o quixesen fichar, ou o Madrid prescindise dos servizos de Higuaín para quedarse con Raúl.

P.D: Cristiano Ronaldo volve a partir de hoxe a ser un filho da puta. A este pescao é ao que comparan con Messi? Por favor!

P.D.2: Michael Robinson, na previa do encontro do Plus: «Sergio Busquets es el jugador más RETRASADO«. Con esto vén dicindo que o resto son tamén algho mongoliños.

P.D3: Paco González, no último intre do encontro, totalmente desesperado: «Pita, árbitro, joder!» Nunca pensei que chegaría a dicer isto, pero boto de menos as retransmisións de De la Casa.

Lamentabelmente a Auténtica Vermella quedou apeada do Campionato do Mundo, mais como cantaban os Kortatu… «aunque esté todo perdido siempre queda molestar». O Mundial segue para nós.

Por iso, a xente de Sei o que nos figestes… organiza unha viaxe a Valença do Minho para seguir dende os bares de alí o encontro que disputarán en Cidade do Cabo (aka Capetón) o seleccionado de Portugal perante Espanha. O lugar elixido para a quedada é a Praça do Pelourinho, e a hora ás 19:00 (hora portugalega), mais pedimos que a xente viaxe con tempo porque de seguro que haberá atasco nos accesos polos milleiros de galegos que se desprazarán. Mellor que sobre tempo que non que falte, así que os que anden sobrados del que se vaian dar unha volta pola vila para mercar toallas e xogos de cama.

Polo demais, agradécese portar bandeiras galegas e entoar consignas do estilo «Foi tudo uma artimanha, Valença não é Espanha!», «Capetom, a nova Aljubarrota!» ou (Cristiano Ronaldo) «Antes eras um filho da puta mas agora és um colega de puta madre, és um colega de puta madre…»

Como adiantabamos hai uns días, o goleador que non golea Jong Tae-Se decepcionounos enormemente e malia que lle dimos a oportunidade de resarcirse perante Costa de Marfil, non mollou, así que xa lle poden dar ben polo cu.

Non así ao noso novo heroe nacional, e gardamallas Ri Myong Guk. As estatísticas por unha vez non menten e sitúano coma o porteiro máis goleado do campionato con 12 tantos encaixados, pero iso non é óbice para salientar a súa tremenda capacidade de esforzo e traballo.

Por unha banda, e voltando ás estatísticas, Ri Myong Guk parou nada máis e nada menos que 24 balóns, ou sexa, o dobre dos goles que encaixou… e por outro, que no derradeiro encontro, e segundo o seguimento que fixo do partido o xornal español Público, a menos de dez minutos para o final lesionouse, sufriu un infarto, un desmaio, un golpe na cabeza e finalmente unha fractura nunha perna… e seguiu xogando o que restaba de partido!!

E por se isto fose pouco, minutos máis tarde sofre unha recaída e, aproveitando que está a ser atendido, o seleccionador Kim Jong-Hun aproveita para dar instrucións ao capitán, Hong Jong Jo, e nisto que se mete no medio o marfileño Eboué para escoita-las indicacións, tentando facerse o gracioso. Tivo sorte que o partido xa chegaba ao seu fin, porque o que lle aconteceu ao noso porteiro non sería nin a metade do que lle iamos a facer a el.

Hai unha semana quedamos consternados coa nova da deportación de Sudáfrica de 17 seareiros arxentinos por consideralos a policía «espectadores indesexábeis» por participar en supostos desmáns dentro do estadio Ellis Park durante o encontro entre Arxentina e Nixeria. Seguro que era porque eran os únicos que non sopraban a vuvuzela.

A inxustiza é tremenda, porque días máis tarde permiten a entrada no país da familia do seleccionador español Vicente Del Bosque, pasando por alto que estes si que poden ser unha ameaza para o orde público e a estabilidade nacional porque poden acabar con tódalas reservas de comida de Sudáfrica. Unha vez escoiteille ao propio Del Bosque dicer nunha entrevista radiofónica que cando era canteirán do Madrid encantábanlle as pretempadas na vila coruñesa de Cedeira polo ben que se comía, que en Madrid pasaban fame. Por favor, Vicente, non lle digas iso á túa familia a ver si se lles dá por vir aquí e esgotar os nosos bancos de peixe e marisco.

-Asuntos de estado
O deputado mexicano Eric Rubio pediu na Cámara que se lle esixa ao seleccionador Aguirre que tras o Mundial acuda á Cámara para explicar-los trocos efectuados durante o México-Uruguai da primeira fase, por consideralo «un asunto que interesa a todos los mexicanos» (!). Pois coa mesma, e por ser un asunto que concerne a tódolos galegos e galegas de ben… pido aos deputados do BNG en Madrid, que xa que segundo as estatísticas son os máis activos da Cámara, que o demostren e que pregunten no vindeiro pleno por que non se inclúen no Catálogo de Acontecimientos Deportivos de Interés General 2009-10 os partidos da selección de Corea do Norte, se cando se aprobou aínda non estabamos clasificados nin constituídas as redes de apoio das tascas galegas.

-Falta de respecto
A barrabasada do día, defecada polo presidente do Sevilla, José María Del Nido: «Ofrecer 22 millones de euros por Navas es una falta de respeto al chaval [...] Es más, me llaman para ofrecerme eso y le doy con el teléfono al que tenga al lado.» A este tío íalle a ensinar eu a miña nómina para que vira o que é unha falta de respecto e, acto seguido, darlle co teléfono (un fixo) nos fociños.

-Ningunha agresión sen resposta
Disque o futbolista alxeriano Rafik Saufi deulle unha labazada a unha xornalista que o puxo verde nun artigo, e e esta lla devolveu. Asma Halimi, que así se chama esta xornalista, tería que dar clases de defensa persoal ao noso Armando Palleiro.

Diciamos hai un par de entradas que «a nós non nos esmaga nin dios». Vale, pois o titular á dolorosa derrota infrinxida por Portugal á Furia Chollima publicada en Chuza! foi que «Portugal ESMAGA a Coreia do Norte sem piedade por 7-0″. Quedarían moito mellor os ideados por O Parásito: «Lusofonía triunfa sobre socialismo», «Ignorantes das celebracións das letras galegas agora masacran república obreira de traballadores» ou «Judas mete sete goles», mais agora non é momento de buscar titulares pero si culpábeis.

Na non redacción de Zimmer103 culpan á FIFA por obrigarnos a xogar de branco, ao Jabulani, á prensa desestabilizadora… e lle pide explicacións a Jong Tae-Se, O Rooney do Povo, por prometer antes do Mundial que ía marcar un gol por partido e aínda non se estreou. Eu vou máis lonxe aínda e solicito a súa expulsión inmediata, ao igual que fixeron con Anelka, da concentración norcoreana, a pesares de que sen dúbida é o mellor xogador do seleccionado vermello.

Porque se xa non era moi normal que sexa o único membro do plantel que dispoña de trebellos coma ipod, Play Station, móbil…, só el fala coa prensa, e unicamente el chora cando soa o himno, como se os demais que non o fan non sintan as cores. Mentira! o que pasa que os outros non exteriorizan os sentimentos. E a pinga que colma o vaso chega cunhas impactantes declaracións antes de comezar o Mundial á revista brasileira Veja, e en perfecto galego-portugués.

Perguntado por «Se tivesse que escolher um lugar para jogar agora, para prosseguir tua carreira, qual seria?». «Eu quero outro país», di. «E qual?», pergúntalle o xornalista. Ante a miña sorpresa, non di o país irmán Galiza, senón… «Um time para o futuro? Eu gostaria de Alemanha, Inglaterra… Espanha» Jong Tae-Se dubida e é cando o pavo dille «Brasil?» ao futbolista dálle a risa (!) e contesta que «Brasil é um pouco longe daqui». Vamos, que Alemaña, Inglaterra ou España están ao mesmísimo lado de Sudáfrica (onde de seguro que fixo a entrevista) e non Brasil. Ou será que el considera lonxe os países onde pagan pouco e perto os que pagan moito (as grandes ligas europeas)? Efectivamente, trátase disto último, porque remata dicindo que el non ten problema en ir lonxe… «Mas, vou, vou, para trazer UM BO CONTRATO«.

Un auténtico mercenario, que só pensa nos cartos e que non pode voltar a poñerse a Vermella, e o que merece é unha hostia nos dentes para que en lugar de «O Craque de Corea» o pasen a coñecer por «O do COREGA!».

Aquí podedes ver a proba do delito.

Que tempos aqueles en que nos estadios permitíase acender bengalas (até queimar nitrato de potasio con azucre), meter bandeiras nos que os paus eran de madeira (algúns de fregona!), botellíns de cervexa, botas de viño… e os rapaces podían saltar o valado sen oposición algunha do segurata de turno para poñerse a face-lo cabras polas pistas de atletismo armados cunha trompeta de plástico. Vamos, a famosa vuvuzela, que parece que a inventaron agora e é máis vella que o cagar.

A imaxe esta tirada na vella bancada de General no campo de Riazor na tempada 1990-91. Podo asegurar sen temor algún a trabucarme que a moda da trompetiña de marras voltará aos estadios da liga para a tempada que vén desbancando (felizmente, todo hai que dicilo) á bucina. E para os masocas que non queiran agardar tanto e queiran ler O Traveseiro con ese coñazo de son de fondo… pois premede AQUÍ e despois ir ao médico e facédevolo mirar.

Dous grandes acontecementos futbolísticos producíronme unha forte subida de tensión que me impediu actualiza-lo blogue. Por un lado, o magnífico debut da Furia Chollima no Mundial, competindo con toda dignidade perante a pentacampiona do mundo Brasil, que rematou pedindo a hora, a pesares de que eses podres de Manu Carreño, Maldini e Quique Flores empalmábanse cada vez que collía o balón Kaká, Maicon ou Luis Fabiano. A imparcialidade brillou pola súa ausencia na retransmisión de Cuatro.

E por outro, a derrota de España perante Suíza. Cando se estaba a xogar o partido tiven que aturar a conversa de dous pallasos nun case baleiro vestiario da piscina, un dicindo que non vía o encontro porque os suizos eran uns mantas e que el prefería ver a seguinte fase contra equipos fortes, e o outro desexando que palmara España, pero non por animadversión, senón porque segundo el non se sentía identificado co nome: «¿qué es eso de la Roja?¡ Es un invento para tener contentos a los separatistas. ¿Por qué se avergüenzan de decir España?!! Siempre fue España, coño!! ¡No la roja!» (golpeando o banco coa palma da man).

De seguido, algunhas novas de actualidade mundialista:

-Afeccionados mercenarios?

Polos trazos, son claramente naturais de Albacete

Onte na Radio Galega pedíanme explicacións sobor a falacia de que os afeccionados da República de Corea eran actores chineses. Resulta cando menos curioso que investiguen algo que nin lles vai nin lles vén en vez de botarlle en cara á Federación Española que lle paguen (e por ende, os españois) os gastos de desprazamento e entradas a Manolo o do Bombo, (os seus empregados do bar que rexenta en Valencia coñéceno por Manolo o do Biombo, porque os espía por un burato dun biombo namentres curran) un tipo que está máis forrado que un toureiro e que aínda por riba deixa o pavillón de España á altura do betún coa súa mala presenza e a do seu puto tambor, que é pior cas vuvuzelas porque ademais do ruído que fai é unha perigosa arma arreboladiza.

Para colmo, hoxe entérome pola prensa que un importante número de inmigrantes hindús en Sudáfrica torcen por España por non sei que movida de que simpatizan por Fernando Torres, e tamén que uns 300 españois vips presencian os partidos convidados polas súas empresas. Unha puta tomadura de pelo! E no resto das equipas idem de lenzo, pero claro, trátase só de foder aos norcoreanos. Algo estaremos a facer ben.

-Torturas por ver o Mundial
Milicianos da organización Al Shabab irromperon a pasada fin de semana no distrito de Afgoi, a 30 quilómetros ao suroeste da capital de Somalia, e secuestraron a trinta mozos, aos que torturaron e afeitaron a cabeza como marca de escarnio e castigo por ver os partidos do Mundial por televisión: «Estabamos vendo o partido Alemaña-Australia, cando os milicianos tiraron a porta abaixo, abriron fogo, golpeáronnos até que algúns de nós perdemos o sentido e logo arrestáronnos a todos». Queremos dende aquí mandar unha mensaxe de tranquilidade a tódolos seareiros que seguen os partidos da Corea do Norte por televisión, pois só atacan aos que vén partidos de seleccións occidentais e capitalistas. E aínda que non fose así tamén podiamos estar tranquilos, xa que nós estamos curados de espanto porque xa nos torturan bastante as retransmisións de JJ Santos, Paco González e compaña, bastante pior que o que che poidan facer os integristas.

-O aplastamento de «A Vermella»
Escrebe hoxe a filóloga Sandra Faginas na súa columna Linguas Vivas a orixe do termo Vermello: «Os nomes das cores son sempre femininos en galego como corresponde aos substantivos cor ou color que teñen este xénero, así se a cor é vermella, como é o caso de La Roja española, é debido a que na súa orixe estaba a palabra latina vermiculum, diminutivo de vermis, esa mesma que deu lugar posteriormente ao nome galego verme. Pois na antigüidade se para algo servían os vermes, [...] era para ser esmagados polos escribáns co fin de conseguir o seu sangue, que se convertía na tinta tan necesaria para gravar nesa cor os acontecementos do momento». Tras esta interesante lección, neste blog a selección de Corea do Norte pasará a chamarse só a Auténtica ou a Furia Chollima (a nós non nos esmaga nin dios), La Roja é o alcume popular e histórico da selección de Chile, polo que así a definiremos… e EL GUSANO será a partires de hoxe, a española. Visto o visto, pedimos encarecidamente aos creadores do grupo en Facebook «A mí la roja me la trae floja» que o substitúan por «El gusano que se lo metan por el ano».

-Cousa bonita

O director do Marca perde o cu por Maicon e Mourinho e a metade dos españois pola xa repetitiva Sara Carbonero. En Romanía son bastante máis afortunados porque teñen de presentadora da información deportiva a Corina Caragea. Só hai que ollar para os caretos que poñen algúns dos tipos do mural de detrás para facernos unha ideia do ben feitiña que é.

-Record para subnormais
Dúas mozas australianas que de seguro son retrasadas mentais, bateron o record de aturar 87 horas seguidas vendo fútbol por televisión, que estaba establecido en 86 por un holandés. Estiveron todo o rato vixiadas para non deixar de mirar a pantalla máis de cinco segundos, só podendo descansar cinco minutos cada hora e non beber máis de cinco cuncas de café ao día. A clave do seu éxito foi sen dúbida que non as obrigaron a visualizar ningún partido nin reportaxe futboleiro por Telecinco. Morrerían fixo.

-Negros no Mundial
Frase escoita hai escasos intres no bar durante o México-Francia: «Peroooo… hai muitos neghros neste mundial, non?»

…SI aos cans de raza perigosa que lle vaian ao pescozo aos que fan soar as trompetas (premer na imaxe para ve-lo cadelo en condicións). Non se vaian, que aínda temos máis actualidade mundialista:

-Ghana conseguiu a primeira vitoria africana na copa do mundo perante Serbia. Non é de estrañar se temos en conta que unha empresa galega, Estrella Galicia, mediante a súa filial Chantada Custom Drinks (ex-Sidraría Galega), é a que lle fornece de bebidas enerxéticas e viño tinto.

-No outro partido que se xogou esta tarde tamén Galiza tivo representación. No Alxeria-Eslovenia o único gol do encontro foi anotado por Koren, que dá a primeira vitoria aos balcánicos nun Mundial.

-E xogado pola noite, Alemaña pasou pola pedra a Australia, que deu puta pena e vai ter que cambiar algo máis ca bandeira se queren chegar lonxe.

-O barcelonés Bar Deportes adhírese ao apoio á Auténtica Vermella, aínda que os seus motivos sexan moi diferentes aos nosos, válenos igual: «Sus entrenamientos tanto en el campo como en los gimnasios públicos africanos la convierten en una selección diferente. La mía.» Nunca é tarde se a dita é boa, como se soe dicer.

-Ultraxe á estanqueira! Sabiamos que comerciaban de todo da selección española, mais nunca imaxinei que serían tan torpes para facer tamén papel hixiénico de apoio á Roja.

ACTUALIZACIÓN
Mr.Tichborne lémbrame a fantástica acción (minuto 0:30 no video) da grande promesa uruguaia Nicolás Lodeiro. Na súa bravura vese que é de orixe galega. O seu avó emigrou dende A Coruña hai cen anos e alí casou cunha italiana… que é antepasada do porteiro do Milan Abbiati. Esa pola da familia saíulle parva pois Abbiati disque é facha perdido.

Como se xa non fose suficiente o padecemento dos seareiros do Pontevedra CF tras un novo fracaso no seu intento de voltar á Segunda División, o martes o xornal De Luns a Venres publicou unha arrepiante imaxe de varios afeccionados granates agasallando cunha camisola á Duquesa de Alba e cunha bufanda ao seu noivo, o famoso funcionario e gigoló Alfonso Díez.

Eses imprudentes son José Covelo (técnico de deportes da Deputación de Pontevedra) e a súa dona, Teresa Pedrosa (ambos os dous, á dereita), que xa deberían estar dimitindo e entregando os seus carnets de socios do Pontevedra, se é que o son.

Polo que pon ao pé da foto tirada en Madrid, a Duquesa desexoulles sorte. Tendo en conta o resultado final (3-0 a prol do Alcorcón) e que a esta señora non se lle entende nin papa, pode que en realidade lles dixera «maldita chusma, os deseo la muerte».

Que esta nova comparta páxina nese xornal con outros monstros: Belén Esteban renova con Telecinco, o músico Ozzy Osbourne confesa que se bebía catro botellas de coñac ao día, o actor Val Kilmer di que o 80% dos habitantes do seu condado en Novo México son alcólicos… é unha proba da dimensión do acontecido con estes seareiros granates e a parella de aristócratas.

Graciñas a Capitán (Tan) Argento, por envia-la páxina e por ir á biblioteca a descubrir cousas como estas e non a estudar inutilidades. España ba vién!!