o traveseiro

Aínda que loxicamente trátase dun chiste (tirado do xenial Lo Pitbull) de seguro que hai algún bético no mundo cun piercing do Betis na pirola. Porque os do Betis perderon toda dignidade son tan especiais que son capaces diso e de moitas cousas máis.

Á marxe desta mongolada para comezar a semana, onte sóubose que Javier Clemente adestrará á selección de Camerún, e o mellor de todo: terá coma axudante ao exporteiro do Deportivo Jacques Songo’o. Para os non iniciados, alá por 1998 o inefábel Fernando Hierro, do Madrid, chamou supostamente durante un encontro a Songo’o «Negro cabrón». O porteiro denunciouno á prensa e Clemente, entón adestrador de España, saíu en defensa de Hierro convidando ao gardamallas camerunés a que se fora a masturbar: «A mi Songo’o me viene con eso y le digo que se vaya a cascarla» ou polo estilo.

Hoxe cúmprense vinte anos da famosa masacre acontecida no marabilloso e divertido povo estremeño de Puerto Hurraco. Estaba a ver a efeméride nos informativos da noite e tras ela, pasan á información deportiva, co sorteo da primeira fase da Liga de Campións coma foco de máxima atención.

«La culpa si no pasamos a octavos es de los Cabanillas»

Sae opinando MANUEL LLORENTE, presidente do Valencia, da sorte que correu no sorteo o seu equipo. Medio sufrín un esvaecemento e por un intre pareceume ver a unha das indutoras do crime de Puerto Hurraco, LUCIA IZQUIERDO (a da dereita), comentando o sorteo da Champions cando foi detida xunto á súa irmá Ángela nun tren en Madrid.

Á manida frase bilardista de «ao inimigo nin auga» completada a posteriori coido que por Aragonés como «ao inimigo polvoróns no deserto»… engadimos nós que «ao inimigo endexamais banco de suplentes con asentos minimamente cómodos«… e vestiarios visitantes cheos de carrachas e duchas na que a auga saia fría!

P.D. O presidente do Sevilla, trala eliminación da Champions dos hispalenses, considera que trocar de adestrador é malo para a sociedade. E eu dígolle que… «Tranqui colega, la sociedad es la culpable, que sociedad no hay más que una y a ti te encontré en la calle».

P.D.2. Francisco Edio Gregorio Chaves, árbitro brasileiro de fútbol afeccionado, novo heroe deste blog. Un xogador protéstalle unha falta e o árbitro, sen curtarse un pelo, saca un coitelo e dálle morte, por espabilao.

Son moitas as castronadas que estou a escoitar nos últimos tempos sobor Özil… («o home que non necesita afeitarse, o transplantado de cara, o que está receber sesións de quimioterapia…») hai que engadir estoutras:

1. O vampiro de Dusseldorf.

Mark, un dos membros do consello de administración de Puto Fútbol, póñenos sobre a pista dun dos asasinos en serie máis famosos da Historia, Peter Kürten, cuxas falcatruadas foron levadas ao cine por Fritz Lang en 1931. O papel protagonista foi interpretado por Peter Lorre, e aí é onde entra Özil, porque el e mailo actor son cuspidiños, cravadiños, cagados, calcados… e todo o que se vos ocorra.

Se cadra a única diferencia radica, a parte dos anos transcorridos, en que un era vampiro en Düsseldorf e o outro foino en Gelsenkirchen, logo en Bremen, e agora será en Madrid onde sementará o pánico. O Vampiro de Valdebebas, pode ser a súa nova carta de presentación.

2. Turco? Alemán? Non… galego!
Cada vez que escoito en radio e televisión nomear rápido a este tío, Mesut Özil, dáme a sensación que din MEXUTO XIL. Se cadra até a súa orixe non é turca e resulta que é galego de pura cepa, e quen sabe se nado no medio dunha colonia de sapos dunha charca perto do encoro de Cecebre. Estou desexando escoitalo falar, a ver se croa con sotaque galego.

3. Levantinista de corazón.
Sabemos que a pesares de que Özil é musulmán pásase polo forro dos collóns o Ramadán: «Si o fago nos meus días libres, pero para ser futbolista necesito comer e beber. Trato de compatibilizalo co deporte». O que non sabemos é se hai algunha cláusula no seu contrato que lle impida enfrontarse ao Levante UD, polo dano moral que igual lle supón xogar perante os seus familiares.

Aínda estou consternado ao ler na imprensa esta mañá que Bebeto pásase á política, quere ser deputado polo Estado de Rio polo Partido Democrático Trabalhista. Nunca imaxinei que remataría metido en política. De feito, cando xogaba no Deportivo rodou un spot publicitario para a leiteira Leyma. Lembro que o irmán dun amigo do instituto traballaba como cámara na produtora do anuncio e dixéranos que botaran toda unha tarde para roda-los trinta segundos de spot porque a Bebeto custáballe aprende-lo guión… e iso que practicamente só tiña que dicer «Bebe deportivamente». Quen o verá agora dando un mitin.

Métome de cheo a coñecer máis da súa candidatura e o primeiro que acho ao entrar na súa páxina web é o cartaz, o cal semella un boleto de lotaría co engadido do logo do partido, que me dá bastante grima é non sei o por que. Disque o número é o que teñen que teclear os votantes se prefiren a súa opción. Os dous primeiros díxitos (12) corresponden ao partido e os outros tres elíxeos o candidato, neste caso (777) polo dorsal sete que lucía na Canarinha. Con estes dados, o normal é que o lema de campaña fose «Vota a Bebeto e tocarache a lotaría». Tal como está o patio os teclados botarían fume, todo deus botando por Bebeto. En fin… outras curiosidades que acho no seu programa:

-Non está polos cartos.
Todo quisque métese en política para medrar e montarse no dólar. Alomenos iso é o que pensa moita xente pola rúa (a miña opinión é que hai de todo). Bebeto, na súa carta de presentación, desbota esa idea, el non está polos cartos, que xa gañou dabondo co fútbol. Está para servir á sociedade e non para servirse el: «Não entro pelo dinheiro na política – já encontrei através do esporte a estabilidade. Minha obrigação com você – eleitor – é moral». Coma diría Bilardo na súa segunda etapa no Sevilla… «Yo no vengo por la plata, solo quiero el bien de la institusión».

-Peloteos.
A súa web tamén ten un espazo semellante á «Galería de Piropos» do noso blogue, só que alí os depoimentos non os dan internautas anónimos, senón persoeiros públicos brasileiros que salientan sobre tódalas cousas a súa calidade humana, a experiencia á fronte de moitos proxectos sociais e o seu pasado coma craque do fútbol, considerando que se deu alegrías ao povo co balón tamén as pode dar fóra do terreo de xogo (seica non se lembraron de Maradona).

-Tema da campaña.
Dura pouco máis de medio minuto, pódese escoitar e tamén baixar na propia web e no blogue. É bastante pegadizo e queda bastante ben como melodía de chamada do móbil: «Bebetooooo é o nosso deputadoooo!…».

-Estatuto do Torcedor.
Seica é unha nova lei que escomezou a funcionar hai pouco nos partidos dos campionatos brasileiros, e semella que é coma algúns dos artigos da represiva Ley del Deporte española. Bebeto en campaña admite que está en contra das bengalas, as drogas e o alcol nos estadios, polo tanto, está a favor dese estatuto: «Sou contra levar fogos para os jogos, contra violência. Tem que ir para torcer, levar seus filhos, a família toda. Sem bebida alcoólica, sinalizador, essas coisas podem machucar». Tamén aproba a medida que proíbe ofensas a seareiros rivais: «Pode torcer sem provocar ninguém. A própria bebida estimula a violência».

-Romario, de adversario.
Bebeto apreséntase coma deputado estadual, e O Baixinho coma federal polo Partido Socialista Brasileiro e disque coincidiron varias veces os dous en caminhadas pedindo votos por Rio, o cal non se explica porque por lóxica Bebeto as fai polo día e Romario pola noite, supoño que un visitando os barrios das clases máis populares e o outro bares e pafetos tentando de capta-lo voto dos apuntaladores da barra.

-Diferencias entre craque e crack.
Bebeto foi un craque, ou sexa, un grande xogador. O crack é distinto, é «uma mistura de cloridrato de cocaína (cocaína em pó), bicarbonato de sódio ou amónia e água destilada, que resulta em pequeninos grãos, fumados em cachimbos ( improvisados ou não)…» Que conste que non o digo eu, nin sequera a wikipedia, o di propio Bebeto no seu site. No Brasil nos anuncios de medicamentos non aconsellan que «consulte ao seu farmacéutico», senón a Bebeto. Lean, lean…

Pregúntolle a un compañeiro de traballo madridista que lle parece Mesut Özil, a posíbel nova fichaxe dos merengues. Agardaba unha resposta do estilo «ese posto está máis que cuberto… non é tan bo xogador… de onde saíu ese?… é mellor que Kaká…» mais a que me deu (con cara de serio) supera con creces tódalas predicións:

«Ese? É dunha raza chunguísima». Para un intre e prosegue: «Ademais… moito me foden eses ollos de sapo». Iso é todo, non di máis, aquí remata toda a análise do futbolista alemán de moda por parte deste fenómeno da natureza.

Un xogador Özil, por certo, moi interesante para este blogue, e non precisamente polas súas semellanzas co exprimeiro ministro portugués e co expresidente da Arxentina (non se sabe cal é pior), xa que segundo a Wikipedia ten unha relación sentimental con Anna-Maria Lagerblom, exmuller do futbolista finés Pekka Lagerblom, ex noiva do suizo Ludovic Magnin e irmá da cantante de pop Sarah Connor, á cal confundimos unha vez con Filipe Luis. Sexa como fose está claro que á tal Anna Maria góstanlle os futbolistas, e canto máis feos mellor.

Lin por aí que o Celta puxo na fachada de Balaídos unha lona xigante coas facianas dalgúns mitos célticos: Genaro Borrás, Polo, Mostovoi, Hermidita, Villar, Quinocho, Atilano, Míchel, Vicente, Las Heras, Alvarito, Manolo, Gudelj e Pahíño. Chama a atención que puxeran a este último, porque xogou (e triunfou) tamén no Deportivo, onde mellorou os rexistros goleadores do Celta.

Poño en Google imaxes «Lona Balaídos» para ve-la foto da fachada do campo e nos cinco primeiros resultados sae o outrora famoso oso polar Knut tapándose os ollos para non ter que ver o que lle puxeron ao seu redor. (Premer na imaxe para vela en grande).

Outras tres pallas mentais sobre cousas que acontecen no noso país:

1. Unha das fichaxes do Deportivo para este ano é francés e chámase Yves Desmarets. Un tipo peculiar, pois hai poucos anos traballaba coma condutor de buses urbanos en París (Djukic conducía excavadoras e deu grande resultado). A outra particularidade deste xogador é que leva tatuado a palabra MARLON nas costas, e a un fillo púxolle ese nome. Por que? Pois porque Marlon Brandon é o seu actor favorito.

Preocúpame que outros futbolistas sigan esa moda. Linlle unha entrevista a outra fichaxe, Rubén Pérez, e asegurou que é fan das películas, por chamarlle algo, de Paco Martínez Soria e Joselito: «Me encantan las películas de Paco Martínez Soria y, sobre todo, de Joselito. Es el que más me gusta, no canto con él, pero algunas canciones sí que me las sé». Tería os santos collóns de tatuarse «Paco Martínez Soria» e chamarlle Joselito a un futuro fillo?

2. Na localidade ourensá de A Rúa tres mozos foron sancionados cadanseu con 60 euros de multa por facer soar unha vuvuzela caseira a noite en que España gañou o Mundial. Estamos totalmente en contra desta medida, a cal consideramos que non conduce a nada porque como se apreza no video, un confirma que se volven gañar repiten iso… «ou pior» e outra tipa en plan solidaria pide que os multen a todos, incluída a ela mesma. A nosa proposta é que se retire a multa e se someta aos alborotadores a traballos forzados ou, no seu defecto, a ser insultados na praza do povo de Errenteria.

3. A xornalista Mónica Martínez, na súa coluna do Xornal, falando sobre o lio dos internacionais do Barça: «Claro que bien que se aprovechan después de la venta de camisetas de sus jugadores internacionales. Parecen la gata Flora (si se la meten chilla y si se la sacan llora). Y es que el caso es echarle la culpa a alguien». A fraseciña que saliento non a escoitara antes. Mola bastante, pero eu trocaría Flora por Guti.

Catro cousas que me levan sen remedio a tirar de arquivo e publicar este post de bastante mal gusto, máis como dicía aquel vello anuncio… «lo mejor contra el calor un chorro de buen humor».

1. A imaxe distorsionada penso que de Thich Quang Duc que ollei onte aquí.
2. A nova do ruso ese que tiña o cerebro recheo dunha mistura de deterxente e nescafé.
3. Ultimamente vai bastante calor.
4. Levo varios días sen actualizar e xa me vale calquera cousa…

A foto é dun inmigrante rumano que se queimou ao bonzo hai tres anos en Castellón (morrendo días despois) enfundado nunha camisola do Valencia CF ante a indiferenza da maioría dos viandantes e duns axentes que o tentan de axudar cunhas ansias que… joder, ti non soltes o tricornio da man, non sexa que o vaias perder. Igual eran do Hércules ou Castellón e estaban agardando a que se consumise a camisola valencianista para intervir.

Me deixa Tomi no buzón un aviso sobre as impactantes localizacións usadas polo Celta de Vigo para presentar futbolistas e equipacións deportivas, nada que ver coas aburridas presentacións multitudinarias en estadios e salas de prensa que fan o resto dos clubes.

Un marco incomparábel: o aparcadoiro da Citroën e as terrazas dos bares

De entrada, recoñezo que non sei quen son estes dous futbolistas. Do actual Celta penso que só recoñecería pola rúa a Oubiña e como moito a dous máis. E non son o único, porque contáronme que nos últimos tempos os futbolistas do Celta saen de rachí pola Coruña sen medo a seren increpados, porque en Vigo os coñecen e os porían a caer dun burro polo nefasto rendemento que dan ultimamente, e na Coruña todo o contrario, como non os recoñecen tampouco os insultan por ser do Celta.

Ao que iamos… que motivos pode haber para poñerse a pelotear en plena rúa e coas cámaras diante? Se me ocorren estes:

1. Para que a xente que pase lles tire moedas e así recadar fondos. Se anda por Vigo Manolo Lama pois mellor aínda.

2. Para probar a resistencia do pavimento das rúas contra os tacos das botas.

3. Para comprobar a calidade dos futbolistas dando toques co balón. Canto menos escaparates rachen e menos mesas de terraza se carguen, mellor xogador será.

4. Porque as fotos de presentacións en Balaídos coa estatua de Quinocho detrás están máis vistas que o tebeo.

5. Para promocionar o famoso balón Super-Tele do Celta.

E logo temos o caso das camisolas. Souben hai pouco que o Celta trocaba de marca e deixaba Umbro despois de case trinta anos. Esa nova sorprendeume bastante, mais non tanto coma o lugar escollido pola directiva celeste para a presentación do novo equipamento, da marca chinesa Li Ning. Ese acto social celebrouse nada máis e nada menos que a bordo dun transatlántico, o Independence of the Seas, que estaba atracado por aqueles días no porto de Vigo.

O por que do lugar escollido tampouco o sei, pero todo apunta a que os propietarios do cruceiro querían comprobar a flotabilidade do buque. Fixeran probas de todo tipo e sabían que ningún iceberg nin torpedo norcoreano os botaría a pique, pero faltaba a proba máis difícil: non estaban seguros de non afundirse atopándose os xogadores do Celta a bordo. Ao final… proba superada!

Hai máis dun mes que a selección da República Popular Democrática de Corea quedou apeada do Mundial, tempo máis que suficiente para que os flipados da Radio Free Asia inventaran contos sobor o recibimento dos xogadores vermellos por parte da povoación civil. Pois eu pregúntome… pero estes que coño saberán? Así que para coñece-la verdade sen maniqueísmos, que mellor que poñerme en contacto con Zimmer103, gran coñecedor e estudoso do noso futuro estado asociado: Corea do Norte.

Norcoreanos fan cola para esmagarlles os collóns aos futbolistas

O noso amigo non só confirma a veracidade das informacións divulgadas, senón que lamenta profundamente que zafaran do castigo dous dos futbolistas, Jong Tae-se e An Yong-hak, que co escaqueaos que son poderían tranquilamente deixa-lo fútbol e traballar na miña empresa:

«Que o podrigallán chorón se librara xunto con outro listiño que se pirou a Xapón paréceme especialmente lamentábel tanto como non colgar co cable dos auriculares do ipod de Jong Tae-se publicamente ó noso adestrador por ter mantido na alineación a semellante tipo, prototipo absoluto do capitalismo máis salvaxe!!».