o traveseiro

Do clásico balonazo que levamos algunha vez no careto todos os que xogamos de pequenos ao fútbol na rúa, no parque ou no patio do colexio. Porque de verdade pensabades que iamos falar do Barça-Madrid? Nin de coña.

Iso si, comentar unha parida que escoitei o pasado domingo vendo polo PPV o Rácing-Deportivo. Houbo unha ocasión para os locais na que o sueco Kennedy, ao cal xa se lle ve algo máis que o cartón (non sei a que agarda para raparse a cabeza), pillou unha volea e mandou o balón ao quinto carallo. O comentarista (textual): «Kennedy tuvo un balón franco, franco, franco!!«

-Real Madrid, ex-puterío.
Diego Armando Maradona: «Cuando llegó Mourinho, el Madrid era un puterío». Estou de acordo, agora coa chegada do portugués (home de gran cultura e coñecedor de cinco idiomas), xa non só é un puterío, tamén un lupanar, casa de lenocinio, mancebía…

-Odio eterno á medicina deportiva moderna.
Os xogadores do Hércules de Alacante beberán bochas de auga de mar do Canal da Mancha para evitar lesións e Juca e Guardado, do Deportivo, meteranse nunha cámara hermética equivalente a estar a 12 metros de profundidade na auga, neste caso para cicatriza-lo tecido lesionado. O mellor de todo é que tanto uns coma os outros vanse seguir lesionando. Apostamos algo?

-Non disparen ao campo de fútbol.

A imaxe tirada de El País amosa os danos causados pola artillería norcoreana na illa de Yeonpyeong. Congratúlanos saber que non se gastaron proxectís en esnaquiza-lo campo de fútbol que se apreza na parte superior dereita, porque para iso xa hai xeitos máis tradicionais: os xabaríns.

-Tiran máis dúas tetas que dúas carretas.
Un vello que para no meu choio díxome que hai un ruxe-ruxe que di que Angel Lafita podería voltar ao Deportivo porque disque a súa muller non se atopa a gusto en Zaragoza. Por certo, que o vello referiuse a Lafita como Delasita (!).

-Oferta: esgarros a 600 euros.
O Comité de Competición multou ao Real Unión de Irún con 600 euros porque afeccionados locais cuspiron sobre un árbitro asistente, segundo reflectiu o acta: «Aficionados, que animaban al Real Unión Club, se encontraban detrás suyo lanzando escupitajos sobre él, alcanzándole en la pierna y la espalda». Estes bascos, cada día apuntan máis baixo.

-Vazva, até na sopa.
O que outrora era Guru e Loreak Mendian, todo quisque levaba a flor de marras en roupa e colantes no carro, agora é Vazva. O rapaz ou rapaza que non leve unha camisola ou suadoiro co logo desta marca de roupa surfeira xa semella raro de collóns. Pois o outro día contáronme que a tenda é propiedade dun tal Alberto Vázquez e Oscar Vales, de aí o nome, e que o segundo é irmán do precoz (tanto no debut coma na retirada) futbolista Marcos Vales, e fillo do que fora tamén xogador Pepe Vales.

-Os señoritingos do Espanyol.
Polo visto, cada vez que nun fondo do campo de Cornellá berran puta Barça o resto do campo asubía a estes afeccionados porque «dan unha mala imaxe do clube». E digo eu… asubían no Camp Nou aos que cantan «Perico que vuela, perico a la cazuela» ou «Si alguna vez he de matar será un perico de Sarriá»? Dubídoo bastante.

-Compra de partidos.
Un comisario de policía asegura que o Celta baixou a segunda na tempada 2006-2007 por culpa da compra de partidos. Eu penso que o Celta descendeu porque sacou 39 puntos dos 114 posíbeis. Respecto a que tenten levar o tema aos tribunais… en fin, que calquera clube cos seus antecedentes xa non o faría.

-Pintoresco Lendoiro.
O presidente do Deportivo é o prota dun cadro da artista Pilar López Román, que expón os seus cadros no Hotel Meliá María Pita até o 8 de Xaneiro. Visitando a web da pintora vexo que comparte protagonismo na categoría de «ilustres paseando baixo a choiva» con Jabo Irureta, Arsenio Iglesias e co seu excompañeiro de pupitre, o inefábel Paco Vázquez.

Que cabeciña a miña, hai tres días foi 20 de Novembro e esquecéusenos completamente de poñer algho ao respecto. Como nunca é tarde se a dicha e boa, o actual dianteiro do Middlesbrough, o australiano de orixe escocesa Scott MacDonald, sérvenos para ilustrar moi brevemente o que pensamos do devandito día e de toda esa morralla de xente que o celebra a base de misas e actos casposos.

Quixen botarlle unha ollada vía Google Earth aos campos que ten a Federación Española en Las Rozas, coñecidos coma «La Ciudad del Fútbol». Non atinei con eles á primeira, trabucándome cos campos que o CD Las Rozas ten en Navalcarbón, un pouco máis ao sul dos outros. Hai dúas fotos penduradas por usuarios de Panoramio sobre esas instalacións e unha delas, subida por un tal angel.ecr, conta con esta «breve» explicación.

Prezos desorbitados das entradas, non sortean nada, bancadas noxentas…, un auténtico escándalo en toda regra.

Por outra banda, onte celebrouse o sorteo de Copa, e o Deportivo xogará a súa eliminatoria perante o Córdoba. Entro na web de dito clube e primeiro que me atopo é coa foto oficial do plantel da tempada 2010-2011, que non foi tirada como é costume no seu campo de xogo, nin na cidade deportiva, senón… nunha puta praza de touros!

Xa hai tempo que non publico nada, así que seguindo os sabios consellos do avó Rosendo… «Ponte pues en marcha y dale color que se oxida. Ponte pues en marcha y dale calor que se enfría». Imos a elo, entón.

Un colega totalmente indignado pásame a foto deste autocolante pegado nun carro. Comparto a súa ideia de que como alguén con dous dedos de fronte pode chamarlle IBERIA a un clube de fútbol galego e para máis amole deseñar un emblema no que aparece a bandeira galega ao revés xunto cun león rampante que suxeita un balón… coas mans! Abaixo de todo, dúas letras, S.M. Pero que coño…? significa Súa Maxestade? A editorial de libros para nenos, ao mellor?

Póñome a investigar a santo de que vén tamaña aldraxe e descubro que Iberia C.F. e un equipo sito San Miguel de Reinante (de aí as iniciais), parroquia pertencente ao Concello de Barreiros, na Mariña de Lugo, e foi fundado en 1934. A orixe do nome e do deseño é do máis surrealista: «O motivo de elixir este nome é anecdótico, posto que ao carecer o equipo de camisetas, Desiderio, un obreiro que traballaba con Bautista Vila (o presidente) e natural do Carballiño (Ourense) conseguiu un equipamento con franxas brancas e azuis que traían gravada a marca comercial de radio e TV Iberia, hoxe desaparecida. O seu logotipo era un león rampante, pois ben, este símbolo pasou ao escudo e o nome de Iberia ao equipo».

De tódolos xeitos iso non é o pior, a parte de que a Desiderio habería que hostialo nese mesmo intre por chegar con esas camisolas. O pior de todo é que esta información tiven que conseguila nada máis e nada menos que visitando a páxina da Peña Barcelonista de San Miguel, e por si fose pouco con isto, tirando do fío tamén descubro que o outro equipo de Barreiros chámase CELTA BARREIROS. Me cago en diola… un derbi celtíbero?

P.D. Paliza ibérica, Portugal cáscalle catro a España. A boas horas, cando nos facía falta era no mundial, agora que lles dean polo cu (a CR7  o primeiro).

Hoxe todo quisqui anda a opinar das explosivas declaracións do adestrador do Sporting de Xixón sobor o seu colega Mourinho… bueno, nada que non saibamos xa do mamarracho ese. A nós iso píllanos bastante lonxe, por iso centramos tódalas miradas en cousas que pasan ao noso redor, por exemplo: na China.

Porque a selección chinesa perdeu o outro día na casa con Xapón por 0-3 nun encontro dos Xogos Asiáticos e tódalas críticas ían dirixidas ao cancerbeiro local, Wang Dalei, que pese á súa xuventude (21 anos) non lle tremeu o pulso á hora de defenderse dos afeccionados e xornalistas, aos que cualificou respectivamente de idiotas e bastardos.

Así, namentres dixeron del que semellaba un xogador de voleibol pola inseguridade que transmitía, replicoulles que non tiñan nin idea de fútbol… «ide á vosa casa e contade cantas pezas de coiro ten un balón»…, que non se pode parar todo… «non son Spiderman»…, e que «dos 7.000 xornalistas de fútbol que hai en China, 4.000 odian este deporte».

De entrada, a Federación suspendeuno por un partido (non xogou na vitoria por 2-1 sobre Kirguizistan) para que puidera meditar sobre a súa acción, pero el seica dixo que «impórtame unha merda o que pensen de min». Por desgraza, finalmente houbo baixada de pantalóns e rematou pedindo desculpas polas «miñas verbas infantís e irresponsábeis», unha mágoa.

Por outra banda, como el ben di, non é spiderman, así que loxicamente o da foto é outro, Jeremie Janot, francés do Saint Etienne, que fai boa a lenda de que para ser porteiro hai que estar taladrao da cabeza. Este por exemplo adoita a saír ao campo con estrañas vestimentas.

Co gallo da entrada anterior estiven a dar unha volta pola web do Sporting Coruñés e no apartado de «Local Social» atopámonos con isto.

Iso si, en grande vén unha fotografía do que semella o verdadeiro local social do clube, que non é redondo, nin de barro, nin está ateigado de garbanzos, callos e chourizo, senón de persoas humanas. Pero coidado, porque ao pé da mesma non pon as características do sitio (metros cadrados, vestiarios, sala de trofeos, futbolíns… eu que sei), senón tan só un «El mejor sitio de A Coruña para reunirse con los amigos. Especialidad en Callos y todo tipo de vinos».

Leo no imprescindíbel Todo Sobre Camisetas que foi vendida, na londinense casa de poxas Sotheby’s, unha camisola de fútbol da selección inglesa con 120 anos de antigüidade pola nada desprezábel cifra de 6.800 dólares.

Sempre gostei do coidado que teñen os ingleses para estas cousas, que conservan cousas que no momento semellan insignificantes e logo son vendidas a prezos de escándalo. Por poñer un exemplo, o Barcelona pagou hai dez anos un pastón, entroutras cousas (cachos de céspede, porterías, asentos…) por un chanzo da escalinata por onde subiron os campións da Champions do 92 no vello campo de Wembley.

Eu sempre dixen que a merda de hoxe é o ouro de mañá, algo que a miña nai tampouco entende. Por iso gardo moita miscelánea futboleira, tamén camisolas, que moitas delas, aínda que son oficiais e antigas non terán tanto valor co paso dos anos porque haberá moita xente que as conserve, mais… quen vai gardar unha xoia coma esta:

Trátase dunha horrenda camisola do Sporting Coruñés que os historiadores datan nos primeiros anos noventa do século pasado e ten coma características principais que…
-É unha camisola suplente, o que se cabe resulta máis bizarro. A titular sería branquiazul a raias verticais.
-Foi fabricada pola prestixiosa marca deportiva Líbber Sport, radicada daquela (descoñezo se aínda existe) no Polígono Industrial Calonge (Sevilla).
-O seu deseño é clásico, e entallada… para levar embutida todo aquel que vista unha talla superior á «L», claro.
-Está feita en 100% polyester, nada que ver cos tecidos eses especiais contra o suor e toda esa merda das de agora.
-O escudo do clube está serigrafiado en branco en consonancia cos detalles das mangas, e a publicidade e o número das costas en negro.
-O patrocinio corría a cargo de Marisquería Arturo Ríos, de Palavea (non confundir con Arturo Ríos a secas).
-O dorsal da camisola é o 13. Unha curiosidade se temos en conta que daquela non era número de xogador de campo, senón de porteiro suplente.

Para rematar, como vén sendo ultimamente, unha cousiña que non ten que ver co tema. Onte estaba a ver En Xogo, na G2 e o seu presentador Oscar Benito, dixo que non podían ofrecer os resumos dos partidos da Terceira División, como adoitan a facer, porque estes días «nesta casa» estiveran até arriba de traballo por mor da visita do Papa Bento a Compostela. Hai que foderse!

Un soño para moita xente que só estes foron quen de cumprir. Porque segundo sinalan diversos medios, seareiros do Glasgow Rangers mexaron por riba dos afeccionados do Valencia C.F. Os feitos aconteceron durante o partido de Champions disputado en Mestalla o pasado martes.

Vendo as imaxes da bancada onde estaban situados os seareiros do Rangers, na parte máis alta, e co anel de embaixo totalmente baleiro de xente… téñome que perguntar como carallo fixeron para que os seus mexos alcanzaran aos valencianistas situados na bancada máis baixa, a pé de campo.

P.D. A Fundación do Real Madrid entregou un premio a entre outras persoas e entidades a  Instituciones Penitenciarias del Ministerio del Interior (?).

Lotina puxo a xogar o outro día un equipo coa media de idade máis alta dos que aliñara até o de agora, e se gañou. Unha casualidade como outra calquera. Mais para os do órgano de propaganda do Clube, a falta de ideas, xa lles serviu para levala á capa do xornal de onte. E de que maneira, oiga…

Supoño que a tremenda parida (o pior de todo, o touro branquiazul) se lles ocorrería ollando a botella de brandy que de seguro teñen agochada na redacción para botarlle aos cafés ou meterlle algún que outro lingotazo a morro.

Estou pensanco que, coa mesma, cando gañemos co once máis novo igual nos deleitan cunha ilustración a modo dun bote de champú Nenuco ou algho.

Por outra banda, hoxe souben que o seleccionador español Vicente Del Bosque estreouse como asesor de Iberdrola. Paréceme moi ben, porque de seguro que a súa experiencia e sabedoría no eido das enerxías renovábeis seralles moi útil, mais agora só falta que poñan a un electricista a asesorar a Guardiola ou Mourinho.