o traveseiro

Malaka Hinchas é un grupo ultra que anima ao Málaga C.F, legalizado como peña e ademais apolítico, algo que non entendo moi ben porque… acaso os que se agrupan alí deixan a súa ideoloxía na porta de acceso ao campo, coma se fose unha chaqueta ou un paraugas? Non irán de fachas, pero a min o roio destes grupiños ambiguos tampouco me vai.

O caso é que esta xente sacou o pasado sábado fronte ao Zaragoza unha faixa («Roja a los árbitros») escrita… con tipografía galega!

Castelao en Málaga?

Para os non iniciados, a nosa letra é «orixinaria do estilo uncial, está baseada na letra do reino de Gallaecia. Perdurou ao longo dos séculos gravada en pedra en igrexas, catedrais ou mosteiros, e posúe unha xeometría e formas moi características». Esta tipografía recuperada hai décadas por Castelao está nos últimos tempos a poñerse de moda, e xa non só se pode ver en rótulos de tascas e cartaces e colantes de contido político e cultural, senón que até chega sorprendentemente a usarse en tifos de peñas futboleiras andaluzas.

Só falta por saber que levou a estes notas a escoller esta e non outra letra para a súa faixa. Segundo as miñas pesquisas, feitas entre as diferentes tipografías galegas existentes, todo apunta a que se trata da cualificada polo seu creador coma RITA e o motivo escollido pode que sexa que se senten 100% identificados co tipo de individuos aos que está destinada…

…e naturalmente usada tamén por nós hai tempo para render tributo a un dos grandes ídolos deste blogue: Mesut Özil.

Máis autobombo. A semana pasada, no mesmo intre que ducias de flipaos gardaban horas de cola para ver e tocar a copa do mundo no Concello da Coruña, eu, sempre contracorrente, asistín á exposición sobre Luís Suárez no Palexco do porto. Está até o día 6 de Febreiro e é moi, moi, moi recomendábel. Tan só botei en falta, ou polo menos eu non a vin, a foto do craque galego traballando, cando xa era un profesional do fútbol, na carnicería dos seus vellos.

Este domingo, no Sadar (a.k.a Reyno de Navarra) acontecerá algo moi semellante a aquela vez que dous dos vomitivos actores da penosa serie Sensación de vivir, que emitía como é lóxico Telecinco, foron convidados a principios dos noventa por Jesús Gil a facer o saque de honra nun partido do Atlético no Calderón. Creo lembrar que un era este e o outro o que se parecía a Luís Enrique Tassotti tronzouche o tabique.

Mais desta vez non coma convidados de pedra, senón como auténticos protagonistas, os futbolistas Mesut Ozil polo Madrid, e Sergio Fernández, por Osasuna, saltarán ao campo a competir un contra o outro, a pesares de que na ficción comparten equipo. Isto se lle escapa ao grande público, pero aquí estamos nós para destapar a cruda realidade: Ámbolos dous forman parte dos extras que participan coma zombies na popular serie Walking Dead, de LaSexta.

Tanto Özil coma Sergio son moi valorados polos produtores porque non necesitan practicamente maquillaxe para desempeña-lo seu papel, e isto supón un grande aforro de cartos e tempo.

Este blogue apoia a folga do 27 de Xaneiro, porque como dixo unha vez Don Arsenio Iglesias… «Home, non todo vai ser fútbol».

Pero non un, nin dous, nin tres… senón cinco!

1. O povo tunecino.
Vale que o Depor cada vez caia menos simpático (fodimos a moitos todos estes anos) e que por estes lares andemos a criticar a Lassad pola súa irregularidade, pero coño… saír á rúa con pancartas pedindo que o Real Clube Deportivo descenda a segunda, ou o que é o mesmo, que vaia dereitiño ao inferno (RCD GO TO HELL)… paréceme excesivo por parte desta xente.

Para colmo, os afeccionados dos dous equipos grandes do país, o Club Africain e Esperance Sportive, manifestáronse xuntos como hermanos, miembros de la Iglesia vamos caminando al encuentro del Señor para pedir que se eliminen as restricións ás que eran sometidos no anterior rexime e que rematen as sancións para así voltar a darse de hostias tranquilamente entre eles nos derbis.

2. O presidente do Rápido de Bouzas.
Coma se non fora bastante vergoña para o clube vigués que un futbolista seu participe no bodrio ese de «Mujeres y hombres y viceversa»… vai o seu presidente e bota á puta rúa a Humberto González, xogador do primeiro equipo e director do fútbol base, porque seica presentouse nun adestramento dos alevíns cunha chaqueta doutro equipo (Montañeiros C.F) feito que o presi cualificou de intolerábel. Ademais, tamén acusouno de intento de agresión, insultos e menosprezo. Tanto os pais coma a maioría dos técnicos do clube solidarizáronse con Humberto, o cal di bastante do presi, o tal Manuel Seoane (Seoán para o anormal que comenta dos partidos de LaSexta).

3. Os seareiros do Pirin Blagoevgrad (Bulgaria).
Decenas destes chiflados están dispostos a ofrecérense para vende-lo seu propio sangue, para que a recadación sirva para paga-la débeda de 200.000 euros do clube e así evitar o seu descenso de categoría (en Bulgaria, non coma España, os que teñan débedas vanse ao pozo). Falta por saber a como está o litro de sangue no mercado, máis que nada porque quizais Eufemiano Fuentes e Marta Domínguez estean interesados na compra.

4. Os narcos de Ciudad Juárez.

Este domingo presentáronse nun partido de afeccionados e asasinaron a balazos a sete futbolistas, entre eles un neno de once anos. Ao absurdo da acción hai que engadir a rotulación do campo de xogo e aos policías, acostumados xa a este tipo de movidas, que se poñen a debater sobre as medidas da portería.

5. O que pide un dianteiro para o Deportivo.
Bueno… a ver… non aquel afeccionado que parolando cos amigos no bar considera que (erroneamente, baixo o meu punto de vista) tódolos males do Deportivo solucionaríanse fichando un punta, senón ao parvo que o reivindica… facendo unha pintada en Riazor! Non hai motivos máis importantes en graza de deus nestes tempos (p.ex. este xoves hai folga xeral) para pintar nunha parede que solicitar un dianteiro para o teu equipo. Xa que te aburres moito e non tes máis inquedanzas nesta vida que o fútbol e o Deportivo polo menos pon un «LOTINA VAITE XA!» .

No último número publicado da revista oficial do Deportivo, entre as numerosas páxinas adicadas a guerrear con La Voz de Galicia, por suposto sen faltar a clásica foto do seu dono (Santiago Rey) privando, vén unha pequena entrevista a El Cuervo, histórico membro dos Riazor Blues. Sae fotografado xunto a un dos numerosos murais que povoan a bancada de Marathon.

Ao principio non atino a comprender que é esa mancha negra sobre a bandeira galega, e logo decátome que é a imaxe dun corvo. Unha fotomontaxe, pois no orixinal o que hai aí non é un paxaro precisamente.

Quédame a dúbida se o que pretendían dende a revista era ter un detalle co mítico El Cuervo, censura-la estreleira, ou simplemente as dúas cousas. Tendo en conta que non é a primeira vez que borran a estrela vermella desa imaxe… branco e en botella.

Á marxe disto, hai outra cousiña que me chama a atención. Nas páxinas centrais, adicadas á canteira, rematan sen explicación nin tradución algunha, cunha frase que semella escrita en latín:

«Uptat veleniamet iure et luptatis eum nulpute dolorpe raesenim vent ametum inis nullaore minim».

Coma o meu latín somentes limítase a recoñecer o típico «Si vis pacem para bellum» e ao comezo do referencial «La Familia Iskariote», prego encarecidamente que alguén, non ten porque ser un intérprete no senado, me aclare que carallo significa a cita en cuestión.

…unha nova edición de «Antes de colgar a túa foto na web, pénsao»… ESPECIAL REAL MADRID, coa participación dun fato de xente anónima do máis vergoñenta, unidos todos eles por un nexo común: a súa simpatía polo Real Madrid. E por suposto, contando co beneplácito da popular farmacéutica palentina Marta Domínguez.

«Si, dou o meu visto e prace»

(O que hai que facer para actualiza-lo blogue e manter enghanchada á escasa audiencia.)

Estiven a ver onte o partido de Copa do Deportivo en Almería, con derrota e xogo penoso por parte dos coruñeses, e Lotina, tan pancho, di que «Nos vamos satisfechos» porque o resultado non é malo. Dende logo que non, es ti bastante pior que o resultado. Mais deixando de lado un partido sen moita historia, quero salientar a presenza coma comentarista de Dixital Plus de… Gustavo López, aquel ao que o Deportivo lle cravara unha espiña e que leva anos tentando quitar.

De entrada non tiña nin paxoleira idea que era deste tío, e se sorprendeume que fose comentarista, máis aínda que estivera cubrindo un partido do Deportivo, que, como todo o mundo sabe por estes lares, é un equipo ao que odia profundamente, co cal chocaba un pouco a súa presenza. E a súa parcialidade amosouna ao longo e ancho de toda a retransmisión.

De feito, tras adiantarse o Almería, o equipo andaluz seguiu apertando e Gustaviño non perdeu a ocasión de darlles folgos dicindo case textualmente que «esperemos que el Almería sea capaz de mantener esta ventaja o incluso ampliarla». O comentarista principal do encontro tampouco se curtou un pelo e contestou que «a ver si se cumplen tus deseos».

Visto o visto, non nos queda outra que aplaudi-lo comentario dun paisano que dixo que «Gustavo, ímosche mandar aos sicarios de Cáceres, e logo nos vas chiscar un ollo«.

Outra exclusiva Marca

Na última páxina do exemplar de onte, Roberto Palomar, metendo a pata até o cóbado. O histórico día de onte tamén nos trouxo outros acontecementos de especial relevancia.

-Finou Juanito Navarro.
O certo é que a grande estrela do auténtico cine español (e non eses bodrios de Almodóvar e Bardem) elixiu un mal día para morrer, porque toda a atención mediática estaba posta na anteriormente mencionada elección do Balón de Ouro; no cesamento do fogo de ETA e no relevo na presidencia de Inditex, onde Amancio Ortega será substituído por Polilla (Paul Illa), que é como coñecen os traballadores da planta de Arteixo a Pablo Isla. E bueno, que Juanito Navarro sae aquí porque coma moitos saberedes, foi un par de veces candidato a presidir o Real Madrid, cousa que por desgraza non aconteceu, porque penso que o clube branco sería menos putiferio e moito máis divertido con el de dirixente, pois de seguro que poría coma directivos a xente da súa confianza, aos Pajares, Esteso, Quique Camoiras ou Fedra Lorente.

-Novo show Mourinho.
O notas este segue tomando á xente polo pito do sereno e di que foi saudar ao puto porreiro do seu fillo en lugar de recoñecer que foi putear aos que se atopaban no banco do Vilarreal. Non menos penosa a actitude dos futbolistas castellonencos, tan só Cani foi o único que se atreveu a amagar con darlle unha hostia, o malo que as formas non son as máis axeitadas: ou lle rompes a cabeza ou ficas quedo, o resto é face-lo parvo: «un movimiento de abajo-arriba propio de un inocente partido de petanca en el parque público de un pueblo castellano».

-A incoherencia de Quique Sánchez Flores.
O adestrador do Atlético de Madrid laiase de ter que xogar, e perder, os luns (algo lamentábel pero que aceptaron os propios clubes) e á súa vez proclama todo cheo de razón que «Sería magnífico jugar los domingos a las 12″ crendo que deste xeito favorecería aos afeccionados. Si, por suposto, a aqueles que se deiten cedo os sábados, non te fode. Este homiño é parvo, algo que xa quedara de manifesto hai máis de trinta anos, concretamente en 1978.

Na revista Lecturas transcriben a conversa de Carmen Flores co doutor que a visitaba na casa: «-Doctor, ¿es grave? -Lo suyo no, señora, pero me estoy fijando en el comportamiento de su hijo y lamentablemente tengo que comunicarle que es gilipollas perdido. -¿Quiere decir que podría aficionarse al vino o a las drogas, cambiarse de sexo, opositar a guardia civil? -Peor, señora, me tiene toda la pinta que será futbolista profesional y quien sabe si entrenador. Pero es posible que a pesar de su escaso cerebro acabe teniendo suerte en el amor».

Vin en varios medios as louvanzas que recibiu Gonzalo Higuaín por aturar estoicamente e cunha exquisita educación o acoso dunha avalancha de xornalistas tras chegar o outro día ao aeroporto de Madrid, durante os, disque, oitenta metros que van dende a terminal ao seu carro.

A verdade é que vendo as imaxes, o da paciencia de Higuaín ten mérito, pois calquera no seu lugar, e sendo perseguido por ese gafapasta con peiteado tipo dirixente de Novas Xeracións do PP perguntándolle «¿te operas, te operas?» unha de dúas, ou escachaba coa risa (penso que é o caso porque se vos fixades, evita mirarlle á cara para non rirse) ou simplemente sóltalle que «Vos si que vos tenés que operar cuando te meta la grabadora por el recto, ¡pesado!».

Bola Extra: Os perigos do Twitter.
Marvin Morgan, futbolista do Aldershot Town, da cuarta división inglesa, foi suspendido de emprego e soldo polo seu clube despois de que escribira na súa conta de Twitter que «Gustaríame agradecer aos seareiros que me apuparon fóra do campo. A onde nos vai levar iso? Agardo que morran todos!»

ACTUALIZACIÓN:
Segundo nos comenta un cidadán anónimo, o activista gafapasta trátase dun tal Antón Meana, de Radiomarca, que a parte de reporteiro deportivo tamén é grande cinéfilo e crítico televisivo. Atención ao que defeca na súa conta na puta rede social esa do twitter: «La última temporada de Física o Química es mucho mejor que la del Barça de los 6 títulos». A partires de agora haberá que facerlle unha marcaxe especial, seguilo ben de perto.

E que mellor xeito de facelo que con tres persoeiros que acaparan hoxe parte da actualidade futboleira nacional e internacional.

1. Royston Drenthe.

O futbolista do Hércules cedido polo Madrid non se presentou aos adestramentos á volta das vacacións porque di que non lle pagan, e se non lle pagan, pois non traballa. Algo de lóxica semella ter, mais carece de sentido cando ten unha ficha de 2’2 millóns de euros anuais e di que non pode estar sen cobrar porque ten moitos gastos (!). Outros xogadores do infrafútbol non teñen nin para o aluguer dos pisos ou mesmo para jalar, e máis adestran igual, non coma o pallaso este. Isto non quita a subnormalidade profunda duns ultras herculanos que pintaron no muro da súa vivenda insultos acompañados dalgunha que outra cruz céltica e as siglas do Ku Klux Klan. Por que que terá que ver que Drenthe sexa un mercenario coa cor da súa pel? Actuarían de igual xeito se hai 25 anos o daquela futbolista do Hércules, o islandés Petursson, fixera o mesmo que Drenthe? A resposta é NON, pois a pel deste era moi clara e as súas trobas douradas.

2. Fran Crujeiras.

O outro día, falando de Loquillo (o dos Trogloditas), un colega dixo que tiña moita sorte de medir dous metros, que lle salvaban de recibir moitas e merecidas hostias. Penso que o, de momento, director xeral do Pontevedra e exbaloncestista profesional, tamén pode dar grazas por ter esa estatura. Onte, un grupo de afeccionados granates asaltaron as oficinas do clube para pedi-la súa dimisión e chamarlle de todo menos bonito.

3. Mikel Aramburu.
Como capitán da Real Sociedade, e xunto a sete compañeiros de equipo, apoian unha manifestación este sábado pro presos bascos. E no Celta que? O digo porque segundo lin no twitter de Snob Megalove… «Celtarras tenche máis presos ca AMI, AGIR, BRIGA, etc XUNTAS. Vigo e o submundo hooligan, eses grandes descoñecidos.»