o traveseiro

 

Ou o que é o mesmo, O RETONNO DE SERGIO KRESIC. A primeira vez que oín falar del foi hai vinte anos, cando adestraba ao Real Burgos en Segunda División e o seu nome de guerra non era Sergio Kresic, senón Sergije Kresic-Juric, ou Sergei, a secas. Logo tiveron a ben poñer en práctica ese costume tan español de nacionaliza-los nomes estranxeiros e chamarlle Sergio. Non o podo afirmar ao 100% pero apostaría o que fose a que o primeiro en chamarlle así foi o mítico xornalista deportivo José María García, moi dado a iso, como por exemplo dirixirse a Schuster coma Bernardo ou a Futre coma Pablo (Bernd e Paulo).

Ben, pois pensaba que Kresic xa se xubilara dos banquiños despois da tira de anos adestrando por estes lares: Burgos, Valladolid, Mérida, Marbiella (onde residía), Betis, Murcia, Mallorca, Las Palmas e Huelva. Non por esa orde exacta pero si a eses equipos. E agora, tras adestrar aos croatas do Hajduk Split, volve para dirixir en Primeira ao Numancia. Veremos a ver o que dura en Soria.

Por outra banda, a foto que acompaña non é exactamente de Kresic. No seu lugar prefiro poñer un bonito fotograma dunha comedia futboleira en que o protagonista (o actor John Cleese) ten un enorme parecido co propio Kresic.

chuzame -

Comentaba hai unhas semanas como a estas alturas da tempada os equipos que non cumpren os obxectivos empezan a sacar de quicio aos seus seareiros até o punto de éstes montar cristos nos adestramentos e pre, durante e post partidos.

Vale, pois o final de liga tamén fai que moitos dirixentes tomen medidas desesperadas para conquerir que os seus equipos cumpran os obxectivos. Os máis listos (e fillos de puta) optan por tirar de cartos para primar a árbitros equipos contrarios, mais sen da-la cara, loxicamente. E logo están aos que non lles dá vergoña mostrar publicamente a súa subnormalidade profunda acudindo a igrexas a pregar e pelotear a santos, cristos e virxes. Por dentro cada un pode ter as súas crenzas e encomendarse a quen queira, pero hai que ter un pouco de dignidade para non face-lo público, coma cando, durante a crise do Prestige, Fraga declarou que sairiamos desta porque contamos coa axuda do Apostol Santiago (?).

Ven, pois Francisco Pernía (foto superior), presidente do Rácing de Santander, é un exemplo deste tipo de dirixentes. Onte, festividade da Virxe do Mar, dixo que "He pedido de sentimiento y lo he escrito en la bufanda que hemos entregado, que nos clasifiquemos para la UEFA. Lo vamos a conseguir con los jugadores, pero será más fácil con la ayuda de la Virgen del Mar".

Si claro, e o do Osasuna (que xoga co Rácing) llo pedirá a San Fermín, que ao mellor ten máis enchufe con Yahvé. Iso sempre que non interveña a Virxe do Pilar polas pregarias dos zaragocistas, pois nese caso o Osasuna non ten nada que facer, porque esa señora é patrona da Garda Civil e non se anda con coñas, nunca lle fixeron gracia esos cánticos do Sadar de que se a van follar. De feito, o articulista este que escribiu nun xornal basco que "tomo también en mis manos, como si de papel higiénico se tratara, el calendario hispano cristiano y acaricio mi esfínter con él, después de haberme cagado en la virgen"… non sei se é da Real Sociedade, pero como sexa así que se vaia esquecendo do ascenso.

Finalmente, se o Rácing consegue clasificarse para a UEFA acudirá todo o equipo a darlle as gracias á virxe (coma o Betis na foto inferior), pero se non o consegue tampouco renegarán dela e romperán as súas imaxes... que va! o ano que ven voltarán a pregarlle novamente polo obxectivo que sexa. Pasa como co Celta, que van antes de escomeza-la tempada a pedirlle sorte ao Cristo da Vitoria (curioso nome para ser o patrono do Celta) e mira como lles vai.

chuzame -

Hoxe é o 1º de Maio, día do internacionalismo proletario e tamén coñecido como día do traballador ou festa do traballo (?). Podería desafogarme soltando cafradas sobor as miñas experiencias persoais no eido laboral, e aproveita-lo anonimato para poñer a parir ao meu xefe. Total, el non sabe da existencia deste sitio nin por suposto de que o blogueiro que o leva e ese estúpido traballador que traga con todo. Eso pensa el, que son un panoli, non sabe que me fago o longui e calquer día que me canse de atura-lo se vai cagar pola pata abaixo.

Pois iso, que este día tan especial en que todo o mundo se lembra dos traballadores explotados, mal pagados e que traballan en condicións precarias... eu teño que tronzar unha lanza a favor dos futbolistas profesionais de primeira división, tristemente denostados, para iso este é un blog de fútbol, ¿ou non? Estes son os grandes problemas laborais aos que se enfrontan os nosos ídolos:

Salarios indignos.
Non hai equiparación nos salarios. Hai futbolistas que cobran un pastón por correr polo campo sen sentido e meter algún que outro gol, e outros facendo exactamente o mesmo cobran moitísimos millóns menos. Millóns, en todo caso.

Incompatibilidade de horarios.
Teñen que traballar moitos domingos, algunhas veces viaxando fóra, polo que é compricado compaxinar iso ca vida familiar. En moitas ocasións teñen que coller varios avións, viaxar en incómodos buses até os aeroportos, agardar neles polo voo, cear de bocadillo... un suplicio, por deus!!

Accidentes laborais.
Se expoñen a diario a receber balonazos e patadas. Sofren lesións musculares, rotura de ósos, perda de pezas dentais, agresións por parte de compañeiros e afeccionados...

Acoso laboral.
Compañeiros que non che falan e piden a xornalistas que presionen para que te quiten da titularidade, presidentes que che obrigan a irte a outro equipo, adestrador que che humilla e ridiculiza en público ante os outros compañeiros e medios de comunicación (p.ex. Irureta a Tristán: "pareces un motor de dous tempos"), te lesionas e che obrigan a operarte noutra cidade, e un longo etc.

Condicións de traballo precarias.
Moitas veces son obrigados a adestrar chovendo e a baixas temperaturas, só provistos de chuvasqueiros, chandals e nalgúns casos en pantalón curto. Os jacuzzis son moi pequenos, non caben todos á vez e hai que meterse por quendas. Os que están agardando poden coller frío, ou o que é peor, teñen que someterse a doorosos masaxes por parte de salvaxes fisioterapeutas.

Durante os partidos son insultados e vexados eles e os seus familiares. Tamén sofren a esaxeración na imposición da uniformidade, obrigando aos futbolistas a que non vaian de chanclas e camisolas de tirantes as roldas de prensa, nin xogar con pendentes e aneis.

Enfermidades profesionais.
Calvicie por darlle tantas veces ao balón de cabeza, jet lag, estrés, ego, ludopatía, alcoholismo, medo a non saber o que vai ser da túa vida unha vez deixes o fútbol...

Para finalizar, breve explicación das fotos que acompañan a esta entrada:
Foto 1: Os futbolistas do Levante de reinvindicacións. Segundo o seu capitán, algúns están en números vermellos, pedindo cartos a familiares e amigos e incluso tiveron que vende-los carros.

Foto 2: O famoso Motín do Hesperia, hai vinte anos. Os xogadores do Barcelona fan unha revolución e piden a dimisión do presidente, algo que só lle corresponde facer aos socios. ¿A quen se lle ocorre? Como é lóxico, practicamente todos á puta rúa.

Foto 3: O xogador checo da Fiorentina, Ujfalusi, amosando que a vida dos xogadores profesionais non é todo o boa que se cre. Aquí o vemos xunto a súa señora, sen cartos para roupa e malvivindo entre cartóns do Ikea.

chuzame -

Hoxe estará no programa de TVE o seleccionador español, Luis Aragonés. Unha edición diferente ás demais porque nas anteriores os protagonistas eran políticos que estaban en contacto co público. Neste caso, o máis probábel é que Luís Aragonés estea metido nunha mampara de cristal para protexer aos cidadáns da súa agresividade.

Polo visto os cidadáns que lle fagan as preguntas foron seleccionados coma afeccionados ao fútbol, algo importante, porque logo pasa como esas enquisas futboleiras que fan pola rúa a persoas que non teñen nin idea do tema e, sen embargo, contestan igualmente.

Serva como exemplo aquela vez que na Coruña había un debate sobre quen debía ser o capitán do Deportivo trala retirada de Fran e Mauro Silva, e (non sei se en Telecoruña ou Localia) preguntaban aos viandantes a quen poñerían eles o brazalete. Nunha destas, unha señora respostou que A MORIENTES! Isto debería servir para que antes de facer a pregunta en si, aclararlles á xente que a enquisa é de fútbol, e si non saben, pois que sigan andando e non nos fagan perde-lo tempo.

Supoño que a maioría das cuestións xirarán en torno á Eurocopa e de seguro que algunha sobre Raúl caerá. Por iso quero deixar dez preguntas alternativas que se lle deberían facer para deixa-lo descolocado ou, cando menos, poñe-lo de mala hostia. Polo de pronto esta semana pasada deixou prantados a uns universitarios madrileños aos que ía dar unha conferencia, algo que denota que non está cómodo nestas situacións.

Velaí van: Señor Aragonés...

1. ¿Sabe vostede canto custa un vaso de viño clarete?
2. ¿Por qué cando fala de vostede mesmo o fai en terceira persoa?
3. ¿Se considera vostede o español máis cabreado do mundo trala morte de Fernando Fernán Gómez e Paco Umbral?
4. ¿Que clase de pegamento usa para suxeita-la dentadura postiza?
5. ¿Como leva o de apelidarse Aragonés e non adestrar nunca ao Zaragoza?
6. ¿Comparte afeccións cos Porretas se temos en conta que tanto vostede como eles son de Hortaleza?
7. ¿Como é a súa hixiene diaria, se é que a fai?
8. ¿Nos podería explicar sen facer xestos a diferencia entre unha peineta en un corte de mangas?
9. ¿Lle suministra a súa filla farmacéutica as substancias psicotrópicas ou ten de man a Eufemiano Fuentes?
10. ¿Carne ou peixe?

chuzame -

O Deportivo empatou o sábado co Xetafe na casa, corta a racha de victorias, os resultados non acompañan e aínda por riba estamos outra vez en postos de descenso. Sen embargo, o adestrador, Miguel Angel Lotina, declarou que "Con el empate me voy más contento que unas castañuelas". ¿Que se puido perder? é certo, e vale, sumas un puntiño que lle sacas ao Murcia, pero de aí a irse contento como unhas castañuelas...

Pero o rollo xa non é iso. O tema é que Lotina se vai contento pero os que non o coñezan pensarán que lles está tomando o pelo, porque non fai ningún aceno que demostre que está feliz. Namentres di iso ten o mesmo careto de triste que antes do partido. A mesma faciana que se o Depor gañara o partido 7-0 (o Valladolid son uns cheíñas), o mesmo que hai unha semana despois de vencer ao Betis, igualiño que hai un mes, dous, tres... que antes de facerse cargo do Depor, despois de gaña-la Copa co Espanyol e salvarse do descenso no último minuto con ese equipo.

Lotina semella ser un puto amargado porque sempre ten cara de amargado, así de sinxelo. Estas afirmacións quedan reflectidas perfectamente nesa tira cómica de Santi Orúe no xornal Público.

chuzame -

O pasado 31 de Xaneiro pechouse o prazo para inscribir xogadores na liga española. O Deportivo, unha vez máis, non conseguiu fichar a ese dianteiro goleador que tanto anceiaba Lotina e a parroquia deportivista dende fai... nin se sabe. Pero dá igual, a xente non se mosqueou porque a única fichaxe, aínda que non sexa dianteiro, foi nin máis nin menos que a de Christian Wilhelmsson, un extremo dereito sueco apodado "O Chip".

Seguro que o xogador pasaría inadvertido se non fose porque a súa moza é Oksana Andersson, unha modelo e cantante de orixe ruso. Na Coruña, e parte do extranxeiro, non se fala doutra cousa (me sorprendeu até leer sobor este tema nun portal arxentino), xa sexa en xornais deportivos coma de información xeral. Hai unha especie de síndrome que fai que todo cristo fale desta parella, tanto eles como elas, que consideran ao tipo o Beckham de Riazor. En canto a nós... pois a verdade é que isto xa semella unha peli casposa de Alfredo Landa e José Luis López Vázquez, unha obsesión case enfermiza coa sueca, importando máis cando chega á Coruña esta rapaza que cando debuta Wilhelmsson.

Vos preguntaredes por que carallo non acompaño esta entrada cunha foto da feliz parella, e a poder ser con pouca roupa. Pois porque, como apuntei antes, falan do temiña en tódalas webs, blogues e foros de deportes, con ligazóns a fotos deles ou mesmo á propia web de Oksana. Así que se os queredes ver, poñédevos a traballar. No seu lugar prefiro colgar esta imaxe que corresponde a unha película que dá nome a este post, "El síndrome de Svensson". O fotograma é ademais moi futboleiro, o protagonista do film (Alejandro Garrido) porta unha camisola da selección de Suecia, e ela (María Almudever) unha minúscula retro-futboleira. Esta rapaza aínda por riba interpreta a unha guitarrista dun grupo de pop chamado... "Los Balones".

chuzame -

Este magnífico tifo o fixeron os Riazor Blues á saída do Deportivo ao campo no partido fronte ao Atlético de Madrid, hai tres semanas. A tea mostra a famosa fotografía feita en Maio de 1965, e representa a histórica "man pantasma" que Cassius Clay (daquela xa Muhammed Alí) lle arreou a Sonny Liston, tumbandoo no primeiro asalto. A mensaxe do tifo, "Golpear ata vencer", pretende dar folgos aos xogadores para que se deixen o pel no campo e loiten cada balón, golpe a golpe para así poder vencer. E tamén é unha manifestación artística... arte nas bancadas.

Mais hai unineuronais que non o entenden así. Nese encontro, e namentres se mostraba ese bandeirón, Gustavo Munúa, porteiro do Depor, se achegaba a esa portería. E claro, a imaxe e a mensaxe lle entraron polos ollos tan adentro que quedou abducido, de tal xeito que catro días máis tarde se topa con Aouate e sen (supostamente) mediar palabra, lle zosca unha hostia na cara, deixándolle un ollo á virulé e oito puntos de sutura (que ben nos viñan eses puntos).

Aparte de que consideren ao Depor o equipo máis surrealista do ano por diante do Valencia, as consecuencias disto foron: ámbolos dous xogadores foron apartados do equipo, xogando a partires dese momento Fabricio, do filial. Ademais, un xuíz de Betanzos, ollo avizor, citounos a declarar e sentenciou ao uruguaio a seis meses de cárcere, que non cumprirá, pero terá que pagar unha multa de 3600 euros.

chuzame -

Non sabemos se Mateja Kezman (xogador serbio do Fenerbahce) recibiu un forte balonazo na cabeza, se se caeu da cama e bateu ca mesiña de noite ou, simplemente, cavilando no que fará cando deixe o fútbol caeu da burra escoitando aos Def Con Dos e a canción "Trabajando para Dios":

Buscando curro debajo de las piedras,
cansado de llamar a todas las puertas,
harto de citas con tipos casposos
que pasan de ti como de un leproso.
Y acudes a todos los anuncios,
rellenas formularios absurdos,
dejas tus datos, nadie te llama
y acumulas palmadas en la espalda.
Y en casa la misma charla:
"Vago, haragán", grita la vieja,
"Ésto no es ningún balneario.
A ver si te ganas ya los garbanzos".

Hasta que un día que estás en casa
mirando en la ventana a la gente que pasa,
te fijas, atentamente,
en las monjas guarras del convento de enfrente,
lo bien que viven, lo bien que se lo pasan
haciendo que hacen sin dar un palo al agua.
Y, ¡albricias!, se enciende la bombilla:
esta empresa no estaba en mi lista.
Qué torpe he sido, ahora caigo,
en la Iglesia nunca hay paro.
He visto la luz, ¡hip, hip, hurra!
Mi futuro está en ser un cura.

Ora pro nobis, ¡yeah!
Ora pro nobis, ¡yeah, yeah!

Y me chupo muchos años de seminario,
comiendo, durmiendo y rezando.
Me aprendo al dedillo los Santos Evangelios,
canto, medito y a veces me la pelo.
Hasta que me examinan y apruebo sacerdote,
me dan un alzacuello, un uniforme,
paga extra, un mes de vacaciones,
mi parroquia, mi cáliz y mis cuatro pobres.

Trabajando, trabajando para Dios.
Ahora las hostias las doy yo.

Y a currar como un loco para una gran empresa
multinacional que nunca quiebra.
Reparto bendiciones, desvirgo monaguillos,
sobo ancianas y me guardo los cepillos.
Un solo patrón, un solo sindicato,
director general: el Espíritu Santo.
Así que si no quieres seguir parado
aprende a ganarte la vida rezando.

Ora pro nobis, ¡yeah!
Ora pro nobis, ¡yeah, yeah!
Trabajando, trabajando para Dios.
Ahora las hostias las doy yo.

 

---

Igual foi un pouco de todo, pero o caso é que Kezman xa sabe o camiño que vai segui-la súa vida, como así o recoñece el nestas declaracións, asegurando incluso que pasou a noite de Fin de Ano rezando co ex-xogador do Zaragoza e da selección española, Juan Señor, e que está para servi-lo. "Antes, visitando mosteiros, sentía mágoa polos monxes, mais agora envexo o seu estilo de vida. É o máximo ao servizo ao SEÑOR. Pasei o Nadal e a noite de Fin de Ano só con SEÑOR, rezando."Señor sempre foi un ídolo para os zaragocistas, pero Kezman vai máis lonxe aínda e o compara co propio Deus: "Tento pasa-lo maior tempo posíbel pensando en Deus e visito mosteiros sempre que podo. Estou agradecido a Deus por permitirme coñece-la fe e estar en compaña da xente que o serve a El."

chuzame -