Patada a seguir

25 de Maio do 2013 perpetrado por o traveseiro

Dani Mella, futebolista do Ñublense B, da Segunda Divisão de Chile, foi expulso durante o jogo perante o Puerto Montt (3-0) e com o cabreo pegou-lhe uma patada ao banco de suplentes partindo a tibia e o peroné. Uma lesão sem dúvida muito manuelpabliana.

E aproveitando que nesta jornada celebramos o Dia do Orgulho Lusista e Reintegrata (e friki!) queremos lembrar-lhe ao díscolo Nelson Oliveira que nem na Corunha, nem muito menos na Galiza, odiamos aos portugueses (se houvesse uma dúcia de austriacos de férias no Depor também se diria «Menos austriacos e mais corunheses») e aconselhar-lhe que faça coma Dani Mella, em troques mandar calar aos seus próprios adeptos, pegar-lhe uma patada a uma pedra e tronzarse a perna.

Porque a próxima vez que tenha um gesto irrespectuoso com a gente pode que sejamos nós os que lhe escachemos a perna e, ja de passo, os ósos próprios do nariz.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | Comenta, non sexas rata »

O Aspas máis onanista

10 de Maio do 2013 perpetrado por o traveseiro

Retomamos a actividade no blogue co clásico erro do tradutor automático de La Voz, que hai semanas, nas verbas de Iago Aspas tentando pedir desculpas polas súas idas de pinza… poñen «FÓILLEME» en troques «fóiseme», dando lugar a que semelle que Aspas se folle a si mesmo, mesturado todo coas palabras MANS e APELACIÓN

En fin que a nosa mente sucia lévanos a maxinar ao dianteiro céltico declarando publicamente a súa condición de onanista e a lembrarnos ollando para o seu careto de Paco, aquel mono de Redondela que gostaba de facerse pallas diante do público até o día que violou a unha pobre pomba que pasaba por alí e tivo que ser enviado por Leri (un día habería que falar longo e tendido do individuo este) a Vigozoo a sacia-lo seu apetito sexual e nisto que… Bueno, mellor premede nesta ligazón que explica con todo luxo de detalles a historia do mono Paco e o seu mentor Leri.

Outras brevidades…

- Leo hoxe unha entrevista en exclusiva dende o cárcere ao carballés Japito, o condutor temerario máis veces condenado de todo o Estado e iso que nunca se sacou o carné de conducir. Este mongol que parece que nunca matou unha mosca di que se divertía cos seus amigos montando e desmontando carros e xogando ao fútbol, a outra das súas paixóns. Preguntado por cal era o seu equipo di que «Sempre fun do Real Madrid». Sobran comentarios.

- Antonio Felices, presidente do Orihuela: «Dimos a baixa a algúns futbolistas porque chegaban borrachos a adestrar». Iso pasa nunha categoría semiprofesional coma a Segunda B… pero máis abaixo non é que cheguen con melopea a adestrar, senón a xogar, e de reenganche.

- Paul Slane, gilipollas (ou non, depende como se mire) do ano e ex-xogador do Celtic Glasgow, que o despediu indemnizándoo cuns 12.000 euros, cartos que ía destinar a operarse da cadeira. Pero Slane decidiu investilos mellor en putas e alcol, saíndo de noite por Amsterdam e gastando até a derradeira libra.

- Un porteiro sube a rematar un córner e regresa en moto á súa portería (o vídeo aquí). Para cando unha moto que recolla ao deportivista Nelson Oliveira para que o achegue a área contraria para presiona-la saída do balón?

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | 1 Grandísima aportación »

Exorcismo Depor-Real Madrid

21 de Febreiro do 2013 perpetrado por o traveseiro

O vindeiro sábado 23 entre as 15:00 e as 18:00 o deportivismo está convidado a unha gran queimada espanta meigallos na tenda Nicetrip de Monte Alto. (Premer para ver cartaz a tamaño orixinal).

O amigo Antón Lezcano, organizador desta iniciativa, insiste en que «quen non teña fe na salvación que non veña». Como nolo tomemos á tremenda pode que alí non se presente nin o gato, pero bueno, basta para que haxa garimbas de balde e festa para que fagamos un esforzo e acudamos en masa.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | 2 Grandísimas aportacións »

Trastorno bipolar

27 de Novembro do 2012 perpetrado por o traveseiro

Debe ser un programa do governo para redistribui-la loucura ou algho, mais en tódolos bares e tascas hai un pavo destes, bipolar, que falan e semella que só pensan no sexo e no Real Madrid. Todos coñecemos algún. A ilustración é obra do artista e futboleiro granadino Juarma, xa nomeado aquí varias veces.

A marxe disto, tres cousiñas de máxima actualidade do noso fútbol.

- Oscar Díaz, un dos xogadores revelación do Lugo este ano, falando dos seus antigos patróns: «Estoy intentando arreglar con los sinvergüenzas del Girona. Me deben dinero. Son unos putos ‘jetas’. Me están toreando y desde que he llegado allí no he cobrado un duro». Unha frase mil veces escoitada nos corredores do Servicio de Mediación, Arbitraxe e Conciliación da Consellaría de Traballo pero pouco común no Marca.

- Os futbolistas do Verín CF pousan espidos para un calendario coa fin de recadar fondos para salva-lo equipo, e disque o povo gostou da idea. Eses afeccionados serán os mesmos que hai anos, en troques seguir ao Verín, cruzaban a raia, concretamente á veciña Chaves, cando ese clube militaba na primeira división de Portugal para seguir futebol de nivel.

- Danny Fallon, futbolista irlandés, xogará no Meirás CF, da Primeira Autonómica. Terá experiencia na primeira división irlandesa e todo o que queira, mais con ese apelido…

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | 3 Grandísimas aportacións »

Día de loita contra a violencia de xénero

25 de Novembro do 2012 perpetrado por o traveseiro

Hoxe, 25 de Novembro, celébrase o Día Internacional contra a violencia de xénero, ou sexa, contra a muller, para que enganarnos. Se todas fosen como estas do Hammarby IF sueco quizais non habería que lamentar milleiros de agresións e mortes cada ano.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | 3 Grandísimas aportacións »

Susaeta militarra

15 de Novembro do 2012 perpetrado por o traveseiro

Markel Susaeta, futbolista do Athletic Club de Bilbao e debutante na selección española: «Representamos a… a una cosa, que bueno, tenemos que darlo todo y respetar bajo todos los conceptos».

Aplaudimos totalmente ese novo alcume para La Roja proposto por Susaeta co beneplácito de John Carpenter, mais seguimos sen entender como un futbolista profesional, por moita presión social que teña, non é quen de negarse a competir para algo polo que non se sente representado. Menos mal que sempre haberá xente con algo de dignidade.

Cartaz tirado do imprescindíbel Palabra de Futbolista.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | 8 Grandísimas aportacións »

Viva a Costa da Morte!

17 de Outubro do 2012 perpetrado por o traveseiro

Agora que están a piques de cumprirse dez anos da catástrofe do petroleiro Prestige, e que se está a celebrar estes días na Coruña o macroxuízo do devandito… déixovos a transcripción literal da alocución do historiador e museólogo Felipe Senén no partido de homenaxe aos afectados pola marea negra, disputado o 17 de Decembro de 2002 en Riazor.

«GALEGOS E GALEGAS. AMIGAS E AMIGOS DE GALICIA. GALICIA MARIÑEIRA. Vaian estas palabras de ánimo, este encontro solidario, como permanente homenaxe a todas nosas xentes do mar, tamén para os voluntarios que meten as máns e recollen mareas de chapapote: os galegos saberemos agradecer ó cento por un.

A vida das persoas, a historia, escríbese con dramas acaidos por diferentes causas… e dos que aínda non soupemos aprender todo para non seguir na condena de repetilos. Galicia, que emproa ó océano, debera ensinar moito ó mundo na aventura do mar. Que o berro do “nunca máis” e o esforzo solidario, alonxe destes confíns as esperpénticas negras sombras, o humor negro, o futuro negro e os loitos de fuel que novamente chegaron polos mellores camiños de futuro que sempre tivo Galicia, o mar. Valia o sabio exemplo da tradición: a Fisterra da Costa da Morte, despois da Paixón sabe celebrar como festa maior a Pascua Florida.

En Fisterra morre o sol que renace na alborada. A lección de ver a inmensa, brava e suave beleza da nosa beiramar céltica enchapapoteada, lévanos a valorar máis a súa grandeza e tamén a súa fraxilidade. A educación, planificación e prevención constante deben estar na teoría e na práctica de todos nós, especialmente nos que asumen responsabilidades políticas. Gracias pois ás xentes do mar, ás tradicionais cofrarías de pescadores, as que dende o inicio se decataron da magnitude deste drama e vixiantes seguen coas máns na obra rexeneradora de limpar costas e conciencias.

Homenaxe e xustiza para elas. Gracias ás brigadas de voluntarios chegados de todo mundo que somellaba tan lonxano, pero tan perto. Sabemos que voltarán despois. A Galicia agarda sempre por vos. Gracias pola vosa inesquecible lección. Gracias a cantos estades aquí, neste estadio de Riazor, irmán do Atlántico, rectángulo de encontro para diferentes bandeiras, idiomas, xeitos de entender, sentir e xeitos de xogar; espacio de victorias e derrotas, de ledicias e tristuras que son refrexo menor da mesma vida. Gracias por comprender que todo xesto solidario coas xentes traballadores do mar, vale e suma.

Gracias ó noso Deportivo, gracias xogadores da Costa da Morte por vir de lonxe e estar con nós. Voso esforzo curtido, feito entre as victorias e as derrotas é o mellor exemplo. Tempo pois, para trascender máis alá das palabras: tempo para poñer os pes nas praias, no problema; as mans no chapapote… pero tamén nos mercados, nas prazas de abastos, nos postos de productos do noso mar. Tempo para saborear os froitos das rías. Así -proxectando os sentidos- comprendemos, queremos e defendemos canto de bo pode Galicia ofrecer ó mundo.

Que, máis alá da praga do alcatrán, a referencia a Galicia siga sendo o Pórtico da Groria, as Murallas de Lugo, a Torre de Hércules, o Tegra, Fisterra, Teixido e Bares, as Ribeiras Sacras, os ribeiros, as serras, a beleza das rías… a xente boa e xenerosa, os sabores do mar e da terra cociñados con tradición, o humor, a moda, os nosos grandes deportistas, equipos e xogadores, a nosa ansia traballadora… Veleiquí, entre todos vós, refrexo da Galicia digna, positiva, solidaria e sempre esperanzada que sabe compartir:

ADIANTE!
VIVA A COSTA DA MORTE
VIVAN AS XENTES DO MAR, RÍAS ALTAS E BAIXAS, VECIÑOS DE PORTUGAL E O CANTÁBRICO
VIVA TODA A GALICIA MARIÑEIRA
ADIANTE SEMPRE!!
VIVA SEMPRE A COSTA DA MORTE!»

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | 1 Grandísima aportación »

Traballos extras

2 de Outubro do 2012 perpetrado por o traveseiro

Gostamos dos métodos de traballo extras infrinxidos polos técnicos do Deportivo aos seus futbolistas. Neste caso o agraciado é o defensa portugués Roderick, que, para máis inri, ten faciana de equino… por suposto sen chegar aos límites de Sergio «Carapony» Ramos. Precisamente esta mañá fedellando no dial escoitei a Fedeguico Jiménez Losnazis dicer de Ramos que «este chico es tonto, pero tonto de capirote!». Coincidiriamos plenamente se non fose porque o diga este tío, que a parte de ser mongol, tamén o parece.

A marxe disto, outras tres breves paridas de fútbol galego, para ir rompendo o xeo despois de bastantes días sen actualizar (estaba entretido con outras chorradas):

- Javier Aneiros, presidente do O Val, da Preferente Norte, tentará por tódolos medios que o árbitro lucense Oscar Montesinos non volte pitar ao seu clube: «Imos enviar un escrito á Federación Galega e ao Colexio de Árbitros para que non nos volte arbitrar. Cada vez que nos pita fainos unha desfeita. O domingo botounos a dous xogadores e ao treinador. Cando a xente lle protestou votouse a man aos xenitais. Non temos imaxes pero viuno toda a bancada». Uns xenitais que teñen que ser grandes coma sandías. Se este arbitrucho atrévese a facer iso neses categorías, que por menos mállante a paraguazos… que podería chegar a facer na Primeira División? Como mínimo chamarlles fillos de puta a berros aos afeccionados.

- Un futbolista do Portazgo foi condenado a sete meses de cárcere e a pagar 264 euros por día de curación e 662’77 euros pola cicatriz de dous centímetros no beizo, a un xogador do Oza Xuvenil tras propinarlle un testarazo nun lance do xogo disputado no campo de Abegondo. Asísteme a dúbida de como carallo se miden a contía das indemnizacións; como pode tardar tanto en celebrarse un xuízo deste tipo (os feitos acaeceron hai seis anos); e se o agredido é fillo dun do Sindicato Unificado da Policía ou algho vendo o desorbitado castigo.

- Segundo lin nunha entrevista recente, a fichaxe estrela do Celta este ano, o coreano-capitalista Park Chu-Young, xa di algunhas cousiñas en castelán, concretamente «buenos días, hola amigo, jamón». Non nos estraña nadiña vendo a súa procedencia e o apixotamento xeral dos futbolistas actuais. Noutros tempos a estas alturas xa diría «carallo, coño, hijoputa…» Agardemos que se tanto gosta do xamón que polo menos llo dean de porco celta, como non podía ser doutro xeito.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | 6 Grandísimas aportacións »

Tensión no centro cívico

13 de Agosto do 2012 perpetrado por o traveseiro

Parte da crónica dos feitos acaecidos na previa dun xogo amigábel (?) entre Osasuna e Zaragoza en Tafalla: «Tal e como relataron algúns dos presentes, voaron cinceiros e houbo algúns golpes, cos anciáns correndo a estancias máis seguras para evitar ser alcanzados. Unha das empregadas do centro apresurouse en baixar a persiana da entrada para evitar males maiores, ata que chegaron os axentes da Policía Foral e controlaron a situación».

Salientar que voaran os cinceiros (pódese fumar nos centros cívicos?) e non outro tipo de obxectos máis ou menos contundentes como as fichas de dominó e os tacatás. Na imaxe tirada das cámaras de seguridade, os Ligallo, que non os vellos, fuxindo dos osasunistas.

E se vos sorprende que as pelexas entre ultras se trasladaran até guetos de vellos é porque non estamos en latinoamérica. Así, na cidade colombiana de Cali houbo un morto e tres feridos durante unha liorta entre seareiros do Deportivo e América… nunha funeraria! Segundo unha empregada do tanatorio «empezaron a tirar paus e pedras e a romper os vidros da carroza. En fronte estaban velando un mozo que si era afeccionado do Cali e habían outros mozos. Eles empezaron a atacar aos que chegaron no jeep e oíronse algúns disparos». Para que logo digan que nós non respectamos aos mortos cando vacilamos con Juanito.

OFF TOPIC
«ESPAÑA NECESITA TU AYUDA!!!!ANDALUCÍA invadida por PORTUGAL!!!! ASTURIAS Y NAVARRA por EEU!!!!! ÚNETE al mayor simulador geopolitico-militar,Podras ser Presidente, periodista, empresario o el mejor guerrero. PERFECTO para pasar los ratos muertoS delante del ordenador, y podras hacer cientos de amistades!!! Por supuesto podras juga de forma totalmente GRATUITA!!! AYÚDANOS!!!!»

Comentario que aparece cada dous por tres nas novas publicadas na edición dixital do Marca. Seica censuran todo tipo de comentarios pero esa castronada non. Curioso cando menos.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | 2 Grandísimas aportacións »

As Medallas Castelao

26 de Xullo do 2012 perpetrado por o traveseiro

O pasado día 28 de xuño foron entregadas en Compostela as Medallas Castelao, que dende 1984 outorga a Xunta para «homenaxear a aquelas persoas ou institucións que desenvolveran, dentro ou fóra de Galiza, unha obra artística, literaria, cultural, científica ou en calquera outra liña que o faga merecedor desta distinción». Botándolle unha ollada á listaxem de premiados concordo co que cada ano van a pior, e que, no eido futbolístico, que é do que vai isto, foron recoñecidos até hoxe Luis Suárez (1989) e Amancio Amaro (2001). E digo até o de agora porque nesta edición foron condecorados así, de súpeto, a dous persoeiros: Arsenio Iglesias e Michel Salgado.

Logo falaremos deles, mais antes de nada, unha dúbida. Sabemos se Castelao gostaba do fútbol? E se tiña algún tipo de afinidade por algún clube? Nin puta idea. Só, a bote pronto, acho tres detalles, bastante peregrinos ademais, que o relacionan con este deporte.

1. Foi soterrado, tralo seu pasamento en xaneiro de 1950, no famoso cemiterio da Chacarita, en Bos Aires. Este camposanto dá nome ao equipo Chacarita Juniors, alcumado coma «Los Funebreros» e polo que teño predilección (e a súa camisola). Fundouse coma o Deportivo e a Estrella Galicia, no ano 1906, e por riba un 1º de Maio nun local dunha sección do partido socialista.

2. O novo emblema de Galiza ideado por Castelao en 1937 foi redeseñado a mediados dos noventa polo debuxante Miguelanxo Prado, aparecendo por primeira vez na desaparecida revista Bravú no primeiro número, adicado á selección galega. Substitúe o «Denantes mortos que escravos» por «…que goleados» e a fouce e a estrela vermella por un balón setenteiro.

3. Na súa faceta coma debuxante e caricaturista, retratou nos primeiros anos vinte a un xove futbolista do Eiriña de Pontevedra, Fernando Fariña.

Fariña foi un dos grandes futbolistas galegos da historia. Practicamente fixo toda a súa carreira no Deportivo (onde foi capitán e un dos primeiros xogadores en ter ficha profesional), agás nos seus comezos e tamén durante unha xira que fixo co Celta por Sudámerica en 1928. Fíxose famoso porque sempre competía cunha boina encasquetada na cabeza. Seica mercábaa de talla pequena, mollábaa e poñíaa na cachola, e cando secaba era imposíbel que se lle saíra en ningún lance do xogo.

Tras retirarse, exerceu de mestre en Porto do Son e máis tarde nunha escola en Cobas, onde din que inculcaba aos rapaces novos valores como a tolerancia, a xenerosidade e a liberdade de expresión. No relativo ao fútbol, seguiu como adestrador, preparando, ademais de Deportivo, ao Rácing e Arsenal de Ferrol, a este último durante 21 tempadas. Salientar que, coma nós, odiaba o fútbol negocio, nunca cobrou por adestrar, e segundo dicía nas entrevistas «do fútbol nada quero, agás ver o froito do traballo feito».

Despois desta ida de pinza, imos cos agasallados futboleiros deste ano.

Miguel Ángel Salgado Fernández.
Que tempos aqueles no blogue en que o de As Neves era puteado un día si e outro tamén. Imposíbel esquecer aquela vez que atopei de miragre a delirante web do seu club de fans (localizado en Tarragona!). O mellor de todo foi que tralo post sobre o devandito clube as administradoras puxéronse en contacto connosco ofrecéndose para que lles fixeramos unha entrevista. Ledes ben… nós a elas!

Pois iso, que o tiñamos un tanto esquecido. Até agora, porque grazas á concesión da Medalla Castelao, volve ao Traveseiro. Malulo, como era coñecido por moitos madridistas por estar casado con Malula, filla do mafioso, corrupto e facha expresidente do Madrid, Lorenzo Sanz. Esta é a transcripción literal do seu discurso, adicado na súa práctica totalidade a familiares, amigos e ao finado escritor Carlos Casares. Salientar tamén que utiliza a forma «Galiza» para denominar ao país, moi pouco utilizada polo famoseo patrio.

«Bueno, vamos alá, hehehe. Excelentísimo presidente de… señor presidente da Xunta de Galicia, excelentísimo chanceler, queridos compañeiros galardoados, autoridades e representacións, señores e señoras, en primeiro lugar quero dar as grazas a aqueles que me… que me consideraron merecedor dunha das máis importantes distincións de Galiza. Síntome realmente orgulloso porque recibir esta medalla significa o máis grande, que é o recoñecemento do teu povo e a túa xente. Non podo deixar de pensar na felicidade que tería o meu antigo profesor de literatura e magnífico escritor Carlos Casares vendo recibir este premio. Meus pensamentos son para el.

Como non, aquí están… están comigo as persoas máis importantes da miña vida, a miña muller, os meus fillos, os meus irmáns, os meus sobriños e un amigo que leva coidándome moitos anos, xa sabe quen é, e que o considero parte da miña familia. Está alí ao fondo. A todos eles quero dedicarlles esta medalla, porque merecen ser unha parte dela. E quero darlles as grazas por aguantarme cada día nos momentos bos e malos que tra… que trae esta vida. Pero por enriba de todo, quero dedicar esta medalla aos verdadeiros gañadores e merecedores dela, os meus pais. A eles debo todo o que teño e ser como son. Eles son os responsables de forxar o meu carácter galego e loitador. Con pouco máis de vinte anos e sen ape… e sen apenas ler e escribir emigran a Brasil cando non había traballo en Galiza para sacar adiante a dous fillos. Voltan a Galiza case vinte anos despois e teñen que seguir traballando aínda máis duro para sacar adiante un erro nacido en mil novecentos setenta e cinco. Un erro real, hehehe. Ese erro, que está aquí agora mesmo recibindo este premio, non ten palabras para agradecer ese esforzo e cariño de pais, os que xa non podo agradecer en persoa.

Por último, quero dicir que recibir esta dist… distinción a tan corta idade supón unha responsabilidade aínda maior para seguir traballando e deixando o nome de Galiza e Castelao no máis alto. E noraboa a tódolos compañeiros galardoados e moitas grazas».

Arsenio Iglesias Pardo.
A diferencia de Salgado, Arsenio non tivo a penas lugar no blogue, tan só algunha que outra vez no que nomeamos algunha das súas célebres frases como a pronunciada nos tempos do Super Depor… «mecagüen dios, tanto super e tanta hostia!» e que non nos cansaremos de dicer que deberá figurar con letras de ouro nunha suposta camisola de conmemoración dos 25 anos (p.ex.) da formación daquel equipo.

No seu discurso, moi breve, un Arsenio visiblemente emocionado, fai referencia a un dos contos de Castelao recopilados en Cousas e máis á coñecida frase pronunciada por un dos grandes blufs fichados polo Deportivo na época prelendoriana, o peruano William Huapaya. Velaí vai pois o seu discurso, tamén literal.

«Moitas gracias señor presidente. Bos días a todos os presentes. Desde o momento en que me comunicaron que eu era un dos premiados e que terei que falar nun auditorio tan distinguido, acordeime dun dos contos de Castelao: ‘O barbeiro de sábado’. Recordei o barbeiro de sábado… amaba os libros que el non entendía, e gustaba lelos enteiros. Coa testa pousada nas mans ao xeito dun pensador, dicía ‘estou profundando, e non podo profundar máis porque non sei latín’. Eu tamén empecei a profundar, pois non me aclaraba moito, e tampouco sei latín. Con este pensamento que me perturbaba un pouco acordeime dun xogador que estuvo comigo no Deportivo, un xogador estranxeiro, que cando o vía un pouco agitado eu preguntáballe ‘¿Cómo se encuentra hombre?’ El dicíame ‘muy exigido’. Eu tamén me atopo ahora muy exigido, y solamente quero dicirlle muchas gracias señor presidente y muchas gracias a todos ustedes».

Aclarar que a imaxe de Arsenio corresponde ao deseño dunha camisola creada pola peña deportivista Os Curriolos, baseada na letra do tema «Oda a Arsenio» dos Diplómaticos, e á venda por oito pavos en A Cova Céltica (Coruña).

Ao fío disto, comentar o patético que resulta o xornal zómbico El Ideal Gallego, que acompaña como imaxe á nova da felicitación do Deportivo a Arsenio unha no que aparece o homenaxeado durante un adestramento co Real Madrid. Pero iso non é o pior, senón que vai ataviado cun horrible chándal Kelme… que me cago en diola! Claro, que a escollida destoutra vez, con chándal Rox con motivos mariños tampouco é para enmarcar. Malditos noventa.

Para rematar, premede aquí se queredes ollar ao completo toda a entrega de medallas. Dura algo máis de cincuenta minutos. A partires do minuto 14:00 podemos ver a Arsenio e no 31:40 a Míchel, e para botaros a durmir, no minuto 36:00, o discurso de Feijoo.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Arquivado en Actualidade | 12 Grandísimas aportacións »

« Entradas Anteriores

Apoiamos a Isaac Díaz Pardo