o traveseiro

Desta vez non me estou a referir á clásica invasión de campo levada a cabo por afeccionados ao final do derradeiro partido da tempada, que pasa en practicamente en tódolos campos menos no do Betis, onde aparte de na derradeira xornada, tamén o fan nalgún que outro domingo e festas de gardar. Do que falo é da invasión do campo de Cepelo (na parroquia de Logrosa, pertencente á localidade coruñesa de Negreira), por parte duns desalmados e perigosos carballos. Estas árbores forman parte dunha carballeira centenaria que se atopa no pazo de Albariña, que limita co campo de fútbol.

Segundo o Concello, as follas e landras que caen das polas dos carballos no céspede o danan considerablemente, xa que é de herba artificial. Por este motivo o alcalde se presta "a solicitar destes veciños, como se pode facer con calqueira, que corten as ramas que saen do seu valado e invaden o espacio do terreo de xogo público". O normal nestes casos é que esta laboura sexa encomendada a marulos que non teñan nin puta idea de podar árbores e que éstas acaben morrendo, así que eu me pregunto... ¿que problema hai que nun terreo de xogo dun povo haxa follas e froitos das árbores? ¿Teñen medo os futbolistas a que unha bellota ou folla lles caia na cachola e lles produza unha fractura craneoencefálica? ¿É o céspede artificial a alfombra da casa do puto alcalde, para que haxa que mantelo limpo e empatenao? ¿Por qué no país da choiva, onde os campos de fútbol se regan sós, se fan de herba artificial, coma se estivesemos en Murcia ou Canarias? ¿Estaba o campo de fútbol aí cando se prantaron os carballos hai uns centos de anos?

Dito esto... na primeira foto obsérvase a parte exterior, coas polas dos carballos invadindo o espazo aéreo do campo nicrariense (así se chaman os habitantes de Negreira, e non negreiros ou negratas). E xusto aquí enriba, foto capturada por min mesmo do Google Earth (grande invento), onde se aprecia na parte inferior esquerda como estas árbores asasinas están a piques de engulli-lo bandeirín de córner.

chúzame

Onte o Real Madrid fixo a foto oficial do equipo de principio de tempada. Na web do clube fan a crónica de tan magno acontecemento, e repasándoa un non sabe se se trata da crónica dunha web de fútbol ou do Hola narrando un acto da familia diarReal, polo peloteo constante aos protagonistas: "Como cada año, y como viene siendo habitual, entre bromas, risas, abrazos, saludos y con Alfredo di Stéfano protagonizando las escenas más divertidas [...] Una plantilla de veinticuatro grandes futbolistas, en un escenario mágico como el Santiago Bernabéu, que ya ha quedado retratada para la posteridad".

A diferencia cunha crónica social do Hola é que neste caso en vez de destacar a típica pijada que fai ou di o primeiro dos españois, o seu fillo, ou os netos, o fan con Alfredo Di Stéfano, o presi de honor do Madrid, que o teñen coma un semideus (semi, porque o deus é Raúl) e todo o que di ou fai o magnifican, coma por exemplo: "Sólo la llegada de Alfredo di Stéfano puso en pie a los futbolistas. El Presidente de Honor del Real Madrid es una figura muy querida entre toda la plantilla y focalizó, una vez más, los abrazos y las risas de los que le rodeaban: 'Yo cada año estoy mejor, pero ustedes ya van haciéndose mayores', bromeaba el astro argentino". Para os do Marca non foi unha broma, senón un "recado de Di Stéfano a la plantilla".

Máis frases 100% empalagosas: "Era difícil que en tan buen ambiente las caras no fueran sonrientes. Durante la espera, elocuentes comentarios se podían escuchar: los 'péinate bien' o los irónicos '¡guapo!' se lanzaban entre los jugadores. Metzelder volvía a destacar en la fila más alta de la imagen y él mismo bromeaba: 'Lo mismo no sale mi cabeza'. Mientras los más bajitos optaban por ponerse de puntillas, todos se cuadraban militarmente para conseguir la mejor pose".

Pero aínda que pareza que este é un acto exclusivo do Real Madrid non é así. Todos, absolutamente tódolos equipos do mundo fan fotos oficiais das súas plantiñas, incluidos os equipos máis modestos, onde tamén se dan anécdotas divertidas. Así, se no Real Madrid pasan cousas como que "…de nuevo foto de familia con Di Stéfano en el centro pidiendo le dejaran salir con su bastón" pero non lle deixan, neste equipo alemán que non teño nin idea como se chama pero que ten unha cor de camisola bastante escatolóxica, tamén hai un graciosiño. Como non lle deixan sair na foto co bastón, pois o saca de debaixo do pantalón (fila de abaixo, segundo pola dereita). Se pinchades na imaxe o poderedes ver en grande (a imaxe e a minga).

Por certo, segundo os datos da foto, esta foi tomada o 27 de Xullo do 2008 ás 15:07 cunha cámara NIKON D50. Quero salientar esto porque na web do Madrid din que "desde el Club se quiere agradecer a Canon su colaboración prestando la cámara EOS Mark III Ds y un objetivo de 50 milímetros". Ou sexa, que o clube que se ía gastar oitenta millóns en Cristiano Ronaldo non ten cartos para mercar unha cámara, a ten que pedir prestada.

chúzame

Que nos días de fútbol os coches se estacionen enriba das beirarrúas é máis vello que Matusalem, e coa total permisividade da policia local, pois non hai axentes nin grúas suficientes para poñer multas e levarse a tantos coches. En Barcelona os infractores se contan por centos, así que o Concello barcelonés tomou a medida de poñer blocos de formigón nos arredores do Camp Nou para evitar que os carros aparquen na beirarrúa. Paréceme ben, mais non así a esaxerada explicación que deu o Concelleiro de Mobilidade, Francesc Narváez, para xustificar esa medida: "A xente non podía ir ao campo saltando sobre os coches".

¿E por que non? Na República Checa o fan con bastante asiduidade os días de partido e ninguén se rasga as vestiduras. Ao contrario, se en Barcelona fixesen como os checos ten por seguro que ninguén se desprazaba ao campo no seu carro, senón en transporte público ou a calcetín.

chúzame

Para os que teñan pensado ir de compras mellor que o deixen para outro día, porque hoxe comeza oficialmente o curso académico e como é costume na tarde do primeiro día de colexio, os centros comerciais estarán infestados de cativos coas súas respectivas nais e avoas mercando o material escolar. Os corticoles por alí, os uniformes por acolá, o lapis do número dous, o caderno de dobre pauta coa marxe á esquerda, os rotus Carioca, os Plastidecor, os forros dos libros de texto... Unha actividade nada recomendábel para todo aquel ou aquela que padeza de ansiedade ou estrés.

E ao igual que comeza o curso académico tamén as actividades extraescolares (todo sexa para manter aos fillos fóra da casa) e entre elas, a máis popular e á que se apunta todo cristo, con permiso do judo: o fútbol. Estas clases de iniciación ao deporte rei resultan moito máis interesantes e didácticas que a polémica Educación para a Cidadanía, e por suposto, que Relixión Católica.

chúzame

Onte se pechou o mercado de fichaxes, así que os que non conseguiron fichar a quen desexaban ou os que se teñen que quedar cos descartes porque non puideron darlles saída que se fodan, polo menos até decembro, que é cando se volve a abri-lo prazo. Non vou a poñerme a analizar tódolas fichaxes, tan só dúas que se produciron onte; unha exportación, Robinho do Madrid ao Manchester City; e unha importación, Luque do Ajax de Amsterdam ao Málaga.

Robinho.
Penso que un gran negocio para o Madrid vender a un futbolista tremendamente sobrevalorado e ademais parvo perdido (disque chorou e pregou por deus e pola virxe para que o deixaran marchar). Máis de corenta kilos ingresará o Madrid, por eso non entendo moi ben o mosqueo dos madridistas. Serva coma exemplo este comentario dun deles no Sport. Ía dicer que non puxen nin quitei nin unha coma, pero non fai falla, porque no comentario non hai nin unha puta coma, nin punto tampouco, á marxe dos evidentes fallos ortográficos. Me rearfirmo no que comentei noutro post: o sistema educativo español non funciona.

"robinho hijo de una guarra te sacamos de la puta fabela y nos lo agradeces asi pudrete es el puto equipo de mierda ese donde no te vas a comer ni un rosco y te vas a empapar hasta los cojones haciendo tus putas bicicletas bajo la lluvia mientras los hooligans borrachos te escupen lo malo que eres cabronazo calderon eres un esperpento que vas a hacer con los 40 kilos del puto cabron ese ponerle las tetas a la puta de tu mujer o hacerte un chalet en marbella te as reido de todo el madridismo esto jamas te lo perdonaremos"

Albert Luque.
O catalán volve ao Málaga, equipo onde xa xogara hai anos. Este tío cada vez que chega a un equipo sempre di o mesmo. Cando fichou polo Depor procedente do Mallorca dixo que chegaba á Coruña a un grande e para gañar títulos. Cando soaba unha suposta interese do Atlético pois que era un gran clube, que tiña unha gran afección e que a todo o mundo lle prestaría xogar alí. Cando o Barça preguntou por el pois que sempre foi culé, que xogou na súa canteira e que sería un soño voltar ao Camp Nou. Finalmente fichou polo Newcastle e claro, o fútbol inglés é a rehostia, o Newcastle ten unha afección e un campo extraordinarios e bla, bla, bla. No Ajax, tres cuartos do mesmo, grande de Europa e demais brasa. Agora chega ao Málaga e di que "Si salía del Ajax era para jugar en España, y les dije que Málaga o ninguna (opción), y al final lo que queríamos se ha conseguido". Non cho cres nin ti, porque se se presenta outro equipo que che poña máis pasta, aínda que sexa de Pakistan, te vas para alí á pata coxa se é preciso.

Na foto sae rodeado do seu pai (abaixo á esquerda) e dun público enfervorizado, unha señora cun orixinal atuendo (esquerda) que viña do Carrefour e viu ás portas de La Rosaleda abertas e entrou a ver se daban algo, e tres rapaces que se saltaron a pasantía para ver se pillaban un balón polo morro, como é habitual neste tipo de actos.

chúzame

Hoxe comeza o campionato de liga 2008-2009 para o Real Madrid, Atlético, Valencia, Sevilla, Espanyol... e tamén para o Malpartida, Trujillo, Gran Maestre, Sagrada Cena... Os primeiros competirán na Primeira División e os segundos na Rexional Preferente estremeña, quinta división do fútbol español no que, aparte deses equipos, tamén haberá un derbi de Almendralexo entre o C.F Extremadura e o Extremadura U.D.

O primeiro é un clube que hai uns poucos anos estaba en primeira e que foi baixando de categoría pouco a pouco acuciado polos problemas económicos causados por unha lamentábel xestión do seu presidente, Pedro Nieto, o mesmo que os levou a primeira por certo. O segundo foi fundado hai un ano por un grupo de seareiros do primeiro (coa inestimábel colaboración do alcalde de turno), que en vez de loitar pola supervivencia do clube, crearon outro roubándolle ao orixinal o escudo, as cores, o campo, os xogadores...

En total máis de mil afeccionados do C.F Extremadura se pasaron ao outro e tendo a cara de dicer que o seu caso é coma o do Sestao River Club ou o Mérida U.D. Deso nada monada, o River se creou porque o Sestao Sport Club desapareceu, o mesmo que o C.P. Mérida, ao igual que hai anos pasou o mesmo co Burgos ou Málaga, esas cidades se quedaron sen equipos e os afeccionados ao fútbol se tiveron que facer dun novo clube refundado. O voso, en troques, é unha vergoña e unha traizón como a que fixeron en Logroño e Oviedo, por exemplo.

O caso é que namentres o C.F Extremadura competirá enfermo de morte e apoiado por catro gatos, o U.D o fará con mil julais abonados, un orzamento duns 120.000 euros e cunha plantiña formada por ex-xogadores de Terceira e Segunda B, e cun obrigado obxectivo que é o ascenso. Eu só agardo que non o consigan, e que se metan o gran batacazo, como no seu momento o Oviedo Astur, Granada 74, Recreación de Logroño (agora Logroñés C.F) e demais merdas. De momento, parten en desventaxa, o adestra un tal Pepe Bizcocho, ¿a onde vai con ese nome?

chúzame

-Ben considerado.

Ou neste caso, considerada, Gemma Mengual. A catalana gañou a medalla de prata en dúos e onte outra máis por equipos de natación sincronizada. Aparte de ser moi xeitosa e simpática (polo que se lle ve nas entrevistas) é futboleira, e ademais, do Espanyol. Non é que teña excesiva importancia este dato, pero para min ten o seu mérito ser de Barcelona e non ser do Barça, ademais de exercer de perica: sempre pousa coa camisola do equipo, e, todo hai que dicilo, ten cara de periquito.

-Mal considerado.

David Cal. O piragüista galego tamén se trae dúas medallas de prata de Pekín, pero a diferencia de Mengual, este saíu todo serio no podio, como se non valorara a medalla de prata. Esta claro que o seu obxectivo eran os ouros, pero tío, subcampión nuns xogos olímpicos non está nada mal. É natural de Cangas do Morrazo, así que sendo futboleiro como é o normal sería que fose do Alondras CF, ou cando menos, do Pontevedra, que para iso é onde lle prestan as instalacións e onde adestra. Nada máis lonxe da realidade, ninguén é perfecto e David Cal é do Real Madrid, vaia por deus. Nunha entrevista para a web do Madrid, entre outras cousas dixo o seguinte: "Ogallá houbera un Real Madrid en piragüismo, sería unha sorte". Quita, quita, o que nos faltaba.

chúzame

...que Hristo Stoichkov saca libro.

O exfutbolista, natural de Bulgaria e afincado en Barcelona, presentou en México (?) a súa biografía titulada "EL 8CHO". Lémbrame a un ultramarinos que había no meu barrio, xa hai tempo que fechou, que se chamaba igual, El 8cho, e que abría as 24 horas. Nunha ocasión, ía eu pola rúa de madrugada e me ven un quinqui e me pregunta: "Neno! ¿Sabes onde queda por aquí unha tenda que se chama El Diez, El Once, El Doce ou algo así? Te pasas uns cantos números, é El Ocho", respondinlle. Dita esta parida (100% real) imos co libro de Stoichkov. Esta é a sipnose, en versión orixinal:

"Estás a punto de leer sobre la vida de un conquistador, un hombre que supero todos los obstáculos para hacer realidad su sueño: ganar. Hristo Stoichkov nos cuenta su vida, desde sus primeros años, hasta su última aventura como entrenador; llevándonos desde Sofía hasta Barcelona, desde Parma hasta el desierto de Arabia Saudita, pasando por la inolvidable final de su Copa de Europa en Wembley, sus andanzas en Japón, sus hazañas en la Copa del Mundo y sus desventuras en la Eurocopa. Este libro está escrito con tinta ardiente; cada una de sus páginas contiene el explosivo temperamento del competidor búlgaro; en cada capítulo puede escucharse, si abres el corazón y pones mucha atención, el rugido del león". ¡Grrrrrrrrrr!

Entre os colaboradores do libro, atopamos testimonios de ilustres persoeiros do mundo do fútbol, como Johan Cruyff, Maradona, Valdano, Romario, Hugo Sánchez... ex-árbitros españois que o sufriron, como Ansuátegui Roca, Urizar Azpitarte, Díaz Vega..., e (atentos todas) Arantxa Sánchez Vicario (?). Entre os colaboradores non se atopa ningún xornalista búlgaro, como aquel que, preguntado por El Correo Gallego sobor a fichaxe de Hristo polo Celta, declarou:

"No sabe llevar a un equipo, hace un juego mediocre y no aprovecha los buenos jugadores que tiene. Como jugador fue impresionante, como seleccionador, un desastre. Le deseo lo mejor al Celta, pero va a necesitar casi un milagro".

O máis seguro é que a biografía pasará por encima ou a toda mecha polo episodio Celta, a non ser que sexa para comentar que o clube vigués ten o record de vender camisolas co seu nome, alomenos iso din os rumorosos. A foto é de hai un ano, cando recibiu como se aprecia con "gran entusiasmo" o carnet de socio celtista. Tampouco creo que na biografía fale dos seus problemas cos coches no seu fugaz paso por Vigo. Disque se paseaba e mal aparcaba pola cidade nun Cadillac SRX xentileza do concesionario vigués da marca, con tódolos extras, coste cero para Hristo e co seguro a cargo da empresa. Cando se cansou do Cadillac lles encargou un Hummer duns 100.000 euros, conseguindo por tratarse del, un desconto do 30%. O caso é que llo mandaron dos Estados Unidos, e cando chegou o carro a Vigo, Stoichkov foi cesado no Celta. Lles dixo aos do concesionario que o acordo verbal seguía en pé, e que se tal llo mandaran a Barcelona. Máis tarde, os da empresa o volveron a chamar para ultima-los detalles da compra e o búlgaro non lles colleu máis o teléfono, si o seu representante, que lles dixo que o seu representado xa non quería o Hummer. Se descoñece o que pasou co carro, cecais a día de hoxe aínda estea morto de risa no concesionario.

chúzame