o traveseiro

Na revista El Jueves teñen unha sección chamada La pregunta de la semana, e no número do 7 a 13 de Maio expoñen unha que me levo facendo eu dende hai trinta anos: "Presidentes de fútbol, ¿de dónde coño los sacan?". Como me paso polo forro o rollo ese de que "queda prohibida la reproducción total o parcial de textos y dibujos", copio o prólogo do autor das viñetas, Pedro Vera, e un par das mesmas: "la verdad es que si el pardillo de David Lynch se viniera para España se iba a enterar de lo que son personajes extraños e inquietantes de verdad. Sin ir más lejos. Un breve repaso al gremio de los presidentes de clubs de fútbol es suficiente para acojonar a David Cronenberg y Stephen King juntos".

E tan breve, pois tan só disecciona a sete dirixentes locais (Lopera, Gaspart, Del Nido, Lendoiro, Ruiz Mateos, Caneda e Gil) máis un oitavo estranxeiro (Berlusconi, do Milan) para amosar que en tódalas partes se cocen fabas. As viñetas que poño corresponden aos representantes galegos desta particular galería de monstros, Caneda e Lendoiro. Non estou do todo dacordo co que pon do presidente do Deportivo. É certo que ten algo de parecido co Drácula de Barrio Sésamo, que tamén lle gustan os números e chupa-lo sangue dos socios, pero o verdadeiro parecido de Lendoiro non é con Drácula, senón con Jaimito (Álvaro Vitali). Ás probas me "repito", que diría o propio Caneda.

No que atinxe a Caneda, o seu parecido sería con El Sacamantecas, pero sen barba, polo castrón que é e porque tamén lle presta o sangue dos socios compostelanistas.

chuzame

Lars von Trier, un recoñecido e polémico director de cine danés, rodará proximamente Antichrist, unha peli de terror psicolóxico que contará con tan só dous protagonistas, un home e unha muller. O espectador deberá adiviñar quen dos dous é o anticristo. Eu non teño dúbidas, non no film, que loxicamente aínda non vin, senón na vida real. O anticristo é nada máis e nada menos que o fillo de Dani Güiza e Nuria Bermúdez, nado o pasado mes de decembro.

¿En que baseo tamaña estupidez? Pois en que se Deus escolleu á Virxe María coma nai do seu fillo e a San Xosé coma pai, o demo tivo que escoller o peor da casa. E no mundo futboleiro a peor parella posíbel é sen dúbida a formada polo actual xogador do Mallorca e o zorrón de Nuria Ber.

- Dani Güiza
Este sería o suposto pai do anticristo. Futbolista xerezano, con pinta de peamoano, moitas cualidades para xogar ao fútbol pero con poucas neuronas (foi o autor da célebre frase "si me pongo la camiseta de España me muero", mais non caiu esa breva) e pouco gusto, pois por algo está con quen está. Hai pouco, recibiu estas louvanzas do presidente do Xetafe, equipo no que militou até hai pouco:

"Yo le saqué de las tinieblas (frase reveladora), lo que yo y Schuster hemos tenido que aguantar no lo sabe nadie. Conducía y no tenía carné y me ha metido en más de un problema. Me he tenido que levantar en más de una ocasión a las 4 de la mañana porque sabía que se le olvidaba volver. A Schuster hay que hacerle un monumento por lo que ha aguantado".

- Nuria Bermúdez
A nai do anticristo. Fíxose famosa por saír en Crónicas Marcianas contando detalladamente as súas aventuras sexuais co famoso avogado Rodríguez Menéndez, inquilino do cárcere de Teixeiro, co ex-xenro de Rocío Jurado, etc., etc... Ten unha grande relación co mundo do fútbol por tres motivos.
O primeiro porque alardeaba de que se deitou con media plantiña do Real Madrid, incluído David Beckham, con Cristiano Ronaldo e con algún máis. O segundo porque se lle deu por saca-lo título de axente FIFA de xogadores, supoño que conseguido a base de chupar pollas pasarse todo o día estudiando e vendo fútbol.

Nunha entrevista en televisión un lle dixo que "Con este traje que llevas, te aseguro más de un 80% de éxito contratando a jugadores", ao que ela respostou "Como este, los tengo de todos los colores".
Tamén comentou que "soy agente FIFA de lunes a viernes. Los fines de semana me dedico a la música" (as mundialmente coñecidas The Spanish Girls). Pero sen dúbida a mellor perla que soltou foi "Los jugadores ponen su futuro en mis manos, y yo mi prestigio en sus pies." O terceiro loxicamente porque é a compañeira sentimental e representante dun cotizado futbolista internacional do que se di que podería fichar por un grande. Hai mentes perversas que xa se imaxinan como sería unha negociación desta señora con Txiki Begiristain ou Lendoiro.

chuzame

O outro día a miña sobriña de cinco anos díxome que a que non sabía o que era un dente de león. Como supuña que non se refería a unha peza dental dese gran felino, pedinlle que mo dixera. Polo visto trátase desa planta cuxa flor é coma unhas pelusiñas e que cando a sopras saen voando. Non tiña nin idea, agora xa o sei.

Iso recordoume que tiña esta foto gardada e que este é un bo momento para publica-la. Trátase dun home con cabeza de león soprando un dente de león. Ese home é nada máis e nada menos que Leonardo Cuéllar, futbolista mexicano dos anos setenta. Xa falei del neste sitio orixinado por un asunto de bigotes e pelambreiras. Daquela comentara que cando Leonardo (O León da Metro) se rapou a cachola "entre a cabeleira atoparon tres balóns que se perderan en varios partidos, unha tarxeta amarela, un par de botellíns de auga, unha luva de porteiro e un cono de adestramentos." Co paso dos anos se soubo que, aparte de todo iso, levaba tamén dous fardos de marihuana e catro cartóns de tabaco rubio americano.

chuzame

Leo no Sport que a nai de Fabio Capello declarou que o seu fillo "Sempre foi moi fiel. Lembro que cando eu chegaba do traballo el sempre viña correndo a darme unha aperta." Xa se sabe como son as nais, os seus fillos son os máis riquiños, intelixentes e... fieis (?). Lle faltou engadir que lle encantaban as pelis de Tarzán.

Tamén dixo que o seu fillo "é como unha mimosa". En vista de que Capello non é unha muller, e que mimosa aparte de afeccionado ás caricias tamén é aquela persoa vergonzosa ( e como se aprecia na foto de arriba, pudor, o xusto)... deducimos que co de mimosa se referirá ao "xénero de plantas exóticas, da familia das Mimosáceas, que comprende moitas especies, algunhas delas notábeis polos movementos de contracción que experimentan as súas follas cando se lle toca ou axita".

Momento en que a mimosa procede a move-las follas no momento en que se lle está a axitar e tocar os collóns.

chuzame

Aconteceu en Berlín durante o pasado Mundial de Alemaña. Dous xóvenes tiveron a ocurrencia de reencher de cemento nove balóns de fútbol e distribuílos por toda a cidade xunto cunha nota que poñía: "¿Podes chutalos?" Moitos viandantes aceptaron o reto de darlle unha patada a eses esféricos que pesaban arredor de 15 quilos, cas conseguintes lesións. Máis dun se tivo que levar os ósos do pé nunha bolsa de plástico.

Pois polo que se ve, esa moda de reencher balóns con formigón non se perde. Neste caso non é por foder os pés dos viandantes, senón a vista. Se viu nunha finca privada na localidade coruñesa de Curtis. O propietario se quixo saír da norma de corona-las columnas do peche das fincas con bolas de cemento, e el, que é moi futboleiro, optou por sustituílas por balóns de fútbol pintado cas cores dos seus equipos favoritos. Só falta que veña o típico mongolo e se lle dea por remata-los ca testa.

chuzame

Foi noticia hai uns meses o numeriño que montou un avogado turco por mor dunha camisola do Inter que consideraba ofensiva para o Islam, pedindo que lles quitasen os tres puntos para darllos ao seu equipo, o Fenerbahçe. Este equipo enfrontouse nos octavos da Champions ao Sevilla, que ten (tiña, xa) como camisola oficial desta competición o adefesio da foto.

Vendo os antecedentes penso que deberían evitar xogar con ela, que aínda por riba é peor que a do Inter. Porque vale que a cor non sexa exactamente vermello, pero vista así é claramente unha cruz desa cor, e máis gorda aínda que a dos italianos. Para colmo, a publicidade é dunha casa de apostas, e lembremos que o Islam prohibe o xogo e as apostas.

Pero é que ademais,  se dicides os tres números rápido (8-8-8) acabas nomeando ao que se coñece popularmente como o órgano de micción e reproducción feminino, e xa sabedes como son os islamistas para estes rollos. Un modelo de camisola que dende logo non sería  record de vendas nos países árabes... e dos que non son árabes (ver detalle do pescozo).

chuzame

Desa guisa se apresentou a xogar onte a Real Sociedade en Castellón. A min esa mestura cores persoalmente non me gusta pero hai equipos que a elixiron para os seus uniformes, e os respeito. De entrada véñenme á mente o Norwich City inglés e o francés do Nantes, por exemplo.

O que xa non me parece de recibo é que a Real saia a xogar con esas cores que non lle pegan nin con cola, e os motivos aínda por riba son de risa. Segundo o novo presidente da Real, Iñaki Badiola (atención a este tío que vai dar moito que falar), se creou ese uniforme porque "nuestras tres equipaciones coinciden con las del Castellón". Esto xa é inconcebíbel, ¿non teñen ningunha equipación por exemplo vermella?. Lembro nos oitenta que non había estes problemas a pesares de que os equipos só tiñan unha camisola suplente. Sen embargo agora, as marcas deportivas só queren montarse no dólar a base de crear horteiradas para despois vender a seareiros que llas merquen. Neste caso para enganchar á xente din que está baseada no San Sebastian Recreation Tennis Club, de 1903 (?).

O propio Badiola se descobre cando di que "tenemos un contrato con Astore que vamos a respetar; pero todos los patrocinadores nos han dado cierta flexibilidad para el mercado asiático y algunos amistosos. Con Astore también estamos trabajando para intentar ayudarles a que accedan a precios asiáticos, porque tenemos muy buena relación".

Ou sexa que o verdadeiro motivo é mercantil, non de coincidencias co Castellón. Esta situación me lembra ao tema dos Betagarri: "Sé que nadie entiende lo que digo, sé que nadie es verde ni amarillo, sé que lo difícil es sencillo, dime tú qué puedo hacer contigo". Ao final van ten que troca-lo nome da Erreala de Txuri-Urdin por Oria-Berdea (ou como se diga).

chuzame

Por ámbolos dous casos, por suposto. Hai uns días comentabamos o tópico de que detrás dun futbolista feo con pasta sempre hai unha muller cachonda. Franck Ribery e acompañante nos desmontan esa teoría, ou, cando menos, son a excepción que confirma a regla. O francés, actual xogador do Bayern de Munich, é posibelmente o xogador máis feo do planeta.

Na súa defensa dicir que cando era un meniño tivo un accidente de coche que o fixo sair despedido polo parabrisas, e quedou así, con ese careto. Pero... ¿e ela? pois non che sei, pero dendelogo que fan boa parella.

A foto xa ten tempo, e foi tirada cando Ribery xogaba no Galatasaray de Estambul, e a saquei de A Contrapié, que se vexa ben clariño, para que logo non me anden a "piar".

chuzame