o traveseiro

Uli Hoeness, manager do Bayern de Munich, seguindo o adestramento do seu equipo o outro día en Dubai. Semella que nos Emiratos Árabes Unidos teñen de todo menos banquiños con asentos Recaro ou con butacas de plástico. Por non ter nin sequera teñen as típicas cadeiras de xardín, nin das pregabeis de madeira. O solucionan baixando ao campo unhas do comedor ou do salón de té e a tomar polo cu.

chúzame

A pregunta non é que carallo fago eu outra vez ás dúas e media da mañá vendo a tele e en concreto a reposición da serie Compañeros. A min déixenme tranquilo e céntrense na imaxe.

Ese rapaz era o simpático e traste Guille na serie de televisión Farmacia de guardia, botado a perder como adolescente en Compañeros e posteriormente na continuación da serie no cine, No te fallaré ("Nunca vos follarei", que diría o presidente da Xunta). A cousa é digna de estudio, ¿por qué nas series españolas os nenos que actúan son riquiños e cando se van facendo maiores e interpretando outros papeis máis acordes coa súa idade empezan a dar noxo? Sirvan coma exemplo este caso, o de Chechu (pronunciar como o avó da serie) de Médico de familia que parece que ten a cara como a medio facer, ou, ultimamente, Carlitos Alcántara, de Cuéntame.

Coas nenas pasa exactamente o contrario, conforme van medrando melloran notablemente as súas dotes artísticas e, sobretodo, físicas. Por exemplo, fixeime que en Compañeros sae unha cativa, Clara Lago, que a día de hoxe segue coma actriz de cine e televisión e está de moi bo ver. "De niña a mujer", que cantaba Julio Iglesias Agosto Catedrales.

Ben, imos ao que nos interesa, borremos a Koeman desta imaxe e fixémonos nas bufandas que penduran da parede de detrás. Isto non entra na cabeza de ninguén. Se pode ser dun equipo e ser simpatizante doutro ou varios, e por suposto, te-las súas bufandas. Mais se es do Betis, non che pode simpatizar o Sevilla; se es da Juve non che pode simpatizar o Milan, e moito menos o Inter, e así sucesivamente. Os que fixeron os decorados tiñan un bo colacao mental ou nin puta idea de socioloxía futbolística.

Observamos tamén que as bufandas mercáronnas nun mercadiño, porque as dos equipos italianos non son oficiais. Os escudos son coma os do videoxogo do Pro Evolution Soccer, non os verdadeiros. Por certo, a rapaza coa que está a falar nesta secuencia tampouco ten detrás un Picasso precisamente. Hai un estante con trofeos e, atención, un póster de Roberto Carlos e outro de... ¡Emilio Butragueño!

chúzame

Ola, chámome Francis Lorenzo, e me coñecerán porque teño unha cabeza de considerábeis proporcións e pola miña faceta coma actor en teleseries bastante penosas pero de éxito coma Canguros, Mis adorables vecinos, Médico de familia ou Compañeros, felizmente desaparecidas. Precisamente esta última a está a emitir de novo a canle de televisión infantil e xuvenil Nickelodeon. Eu interpreto o papel de Alfredo, un profesor de Física que fóra das clases adestra ao equipo de baloncesto do instituto.

O outro día estaba adestrando aos rapaces e un pirado que estaba facendo zapping ás dúas da mañá capturou esta imaxe miña vestido cunha camisola do Pontevedra C.F e cun suadoiro do mesmo equipo atado ao pescozo. E a moita honra, porque eu non son coma o Mariano Rajoy ese, eu presumo de granate.

Non me lembro moi ben, porque xa pasaron oito anos polo menos, pero coido que esa equipación me a dera polo morro o meu irmán Gerardo Lorenzo, que naquelas datas presidía o Pontevedra. Moito nos riamos del nas comidas familiares por mor daquelas imaxes que puxeran na TVG del no vello Pasarón. O Pontevedra pasaba por unha mala racha deportiva e Gerardo, en vez de ve-lo fútbol no palco o vía só, nun dos vellos fondos, que estaba pechado para o público, sentado sobre o cemento da outrora bancada de pé.

Logo deixou a presidencia do clube nas mans de Saturnino Mirón (a súa empresa patrocinaba ao Pontevedra) para enroiarse coa primeira moza do Príncipe Felipe, Isabel Sartorius. Unha mágoa que Gerardete non me fixera cuñado desa bela aristócrata, pero romperon, que se lle vai facer. O terceiro irmán en discordia é José Manuel Lorenzo, que, coma nós, tamén ten os ollos achinados e unha voluminosa fronte. Fixo estudios de enxeñería nuclear non grazas, e logo meteuse a productor de cine e televisión. Ten máis cartos que un toureiro.

Post adicado a outro granate de pro, Breogain, que vai ser pai dentro de pouco.

chúzame

Os xogadores do CD Leganés, da Segunda B, sairon o outro día ao campo no partido fronte ao Mérida (1-2) cunha faixa na que pedían axuda porque levan non sei cantos meses sen cobrar. Nótase que non teñen experiencia neste eido, porque como todo o mundo sabe polo que ve na rúa, para pedir esmola e que cha dean, tes que dar mágoa. Para conseguilo, os do Leganés nun primeiro lugar teñen que sair cos uniformes rechamandeiros e as botas feitas unha merda; e despois que a mensaxe conteña clásicos dos esmoleiros coma que "teño fame..., teño seis fillos..., a miña muller está no paro..., o meu pai está tullido..., miña nai está encamada..." Sería importante poñer que o que lles deas non será investido en viño, ou no caso dos futbolistas, en cubatas.

Tamén se pode incluir o habitual de que "máis triste que pedir é roubar", que incluimos neste exemplo, por suposto escrito con mala letra e faltas de ortografía, para dar máis peniña. Un texto por certo que non o escribín a man alzada, esa fonte de letra existe, e se chama skeetch.

chúzame

-Queixumes dos pinos.

No campo de O Carral, en San Salvador de Sofán-Carballo-A Coruña, andan a balonazos cos pobres piñeiros que rodean o terreo de xogo. Este feo costume semella que ven de lonxe, porque ese balón ten toda pinta de tratarse do antigo, é mítico, Adidas Tango de finais dos setenta.

-Mercadotecnia de aí ao lado.

Hai clubes que fan todo o posíbel por espallarse noutros mercados vendendo productos propios en Asia ou Estados Unidos, por exemplo. No Deportivo se conforman con introducirse no puxante mercado oleirense (concello limítrofe coa cidade herculina) vendendo camisolas na tenda oficial con ese deseño. O raro do asunto é que respecten o topónimo oficial de Oleiros e non o de A Coruña. Para iso que poñan Alfareros-La Coruña-15179, ou xa que se van de internacionais co de sport beach, que poñan Potters en lugar de Oleiros.

-Este bus moito che tarda.

O C.D.Sigrás, da parroquia do mesmo nome, concello de Cambre (A Coruña), ten colocada unha marquesina de bus urbano nun dos fondos do seu campo. Se temos en conta que ese moble pertence ao Concello de A Coruña, e que os buses urbanos de alí non saen apenas fóra dos límites do municipio... xa poden agardar polo bus.

chúzame

Podo entender que haxa xente que relacione de Diego Tristán co Deportivo, porque foi nese equipo onde quedou pichichi e onde pasou os seus mellores anos coma futbolista (dous escasos anos). Tamén podo entender que haxa directores deportivos invidentes de equipos que van dende a Segunda B até Chipre que o quixeran fichar este verán a pesares de que está máis acabado cas maracas de Antonio Machín e que nos derradeiros anos marca unha media de un goliño por tempada... pensándose que aínda é o Tristán do Depor.

O que xa non entendo é que remate asinando por un equipo de media táboa da potente liga inglesa (o West Ham) e que o propio clube o considere aínda futbolista do Depor. Alomenos é do que se desprende da captura da súa web oficial, que visitei onte para saber como lle vai ao noso heroe. Na mesma poñen a Tristán en plantiña como cedido polo Deportivo, cando finalizou a súa relación contractual cos coruñeses hai máis de dous anos. Incríbel pero certo.

Por outra banda a explicación do por que o West Ham se fixo cos seus servizos pode estar nun asunto de merchandising. Así coma o Milan vai fichar a David Beckham por ese motivo, os Hammers fan o propio con Tristán para que sirva de imaxe para poder vender mellor os bombóns de chocolate recheos de licor producto oficial do clube.

chúzame

Eu se cadra non son o máis indicado para criticar a esta xente, porque cando vexo que se me achega unha reporteira micrófono en man cun cámara detrás rapidamente saio escopeteado. Ven de lonxe, cando en certa ocasión me fixeran unha pregunta para a Televisión Española en Galicia sobor algo de actualidade futboleira, e, polo visto, non me lembro ben como foi a cousa, medio louvei ao Celta de Vigo, ante o escarnio xeral de amigos e coñecidos unha vez que me viron na tele dicindo barrabasadas.

Bueno, ese foi o lado chungo da cousa, pero tamén hai a parte boa. Anteriormente había un programa na mesma canle que tiña unha sección na que lle preguntaban á xente pola rúa se sabía o significado dunha determinada palabra en galego, normalmente bastante rebuscada. Logo poñían no programa os vídeos das respostas da xente e só ao final poñían as acertadas, que eran loxicamente as menos. O caso é que non sei coma estaba eu na parada do bus e me asalta un dos conductores do programa, Marisol Manfurada, co micro na man namentres lle di ao cámara que "Imos a este, que ten pinta de ter estudios" (verídico), e eu pensando para min que "novo ridículo". Houbo sorte, porque a pregunta estaba chupada, ¿Qué é LECER? Pois o tempo de tocarse o carallo ou a cona piltrado ou piltrada no sofá, sen facer nada con total tranquilidade e sosego. Proba superada.

Pero eso eran outros tempos, agora estou afastado totalmente do mundo televisivo, paso de todo, me fago o avión ou finxo ter presa ou que me están a chamar polo móbil, calquera cousa con tal de non saír na tele. Pero hai unha cousa que teño clara no caso de que me pillen por banda: primeiro lle pregunto eu á reporteira de que vai a enquisa, e se é dun tema que controlo pois lle digo que me dea uns segundos para pensar o que respostar sen meter a gamba. Se polo contrario é un tema que non só non domino, senón que non teño nin paxoleira idea, pois lle digo que se afaste do meu camiño que eu non vou dicer nada, e se insiste lle digo como Maradona: "¿Vos que queres, que te rompa la cámara?" O que nunca farei será poñerme a soltar paridas sen ter puta idea do tema, como fai a maioría da xente, sobretodo en enquisas de fútbol, porque como di o refraneiro popular "De fútbol y medicina todo el mundo opina". Serva coma exemplo a vez que preguntaban na rúa para un programa de Localia Coruña a quen elixiría vostede como capitán do Deportivo para a tempada (había debate sobor se debería ser Tristán, Manuel Pablo ou Scaloni) e unha señora vai e di toda chea de razón que MORIENTES.

Ben, pois en La Opinión de A Coruña penduran tódolos días da web un vídeo curto coas respostas da xente a unha enquisa previa pola Coruña acerca dun tema de actualidade. Hoxe a pregunta que publican é "¿Que o Depor xogue a Copa e a UEFA pode pasarlle factura na Liga?" As respostas normais dun afeccionado ao fútbol en xeral e ao Depor en especial podería ser que "Si, a plantiña é curta e non se pode estar a todo, xogando entre semana implica un sobresforzo e que os equipos rivais que non xogan en Europa e que xa quedaron eliminados da Copa xoguen o domingo con ventaxa ao non estar cansos e ter máis tempo para prepara-lo partido". Ou "Non, hai unha plantiña amplia e compensada que pode afrontar tranquilamente tres competicións sen necesidade de pasar apuros na Liga". Sen embargo, estas son as contestacións dos catro viandantes que publican hoxe, onde un deles responde sen entender a pregunta, outros dous son parcos en palabras e o cuarto en discordia non segue a actualidade e opina igual:

1. O parco en palabras: "Sin duda, sin duda..."

2. O que responde que si pero pensa que non: "Creo que si. Si, si, es bueno, no va a subir el nivel y aparte hay buenos jugadores". Este é coma aqueles que non saben distinguir entre sobrio e ebrio, e lles preguntan que lle parece que haxa xente que conduza estando sobrio, e responden que "Ah, pois moi mal, moi mal, deberían metelos no cárcere ou quitarlles o carnet de por vida". Porque para respostar desa maneira á cuestión de se pode pasarlle factura na Liga tería que dicer que NON. Salientar que este (o da imaxe) ten un sotaque mestura de italiano con Santi Segurola.

3. A parca en palabras: "La liga, la liga..." Unha rapaza que pensa que o Depor se ten que centrar na Liga pero que dito así non se sabe se fala da competición ligueira ou de ligar.

4. O que parece que controla e a caga ao final: "Seguro. Yo creo que si, lo va a pagar y al final estará jugando por el descenso como el año pasado y la UEFA no creo que pase de la previa". Cen por cen pesimista se é do Depor e a mesma porcentaxe de optimista se non o é. Unha opinión interesante se non fora porque descoñece que o Depor xa pasou a previa, unha eliminatoria, e xa está xogando a fase de grupos.

Para ve-lo video, premer aquí.

chúzame

Julio Salinas, o máis pequeno desa familia de artistas, saiu gañador da quinta semana do programa ¡Mira Quien Baila!, que este ano celebra a sétima edición. Foi cun pasodoble (momento que recolle a fotografía) que bailou moi relaxado ao non ter rival por culpa da baixa por lesión de Ana García Obregón.

chúzame