o traveseiro

Na traxectoria oficial do futbolista do Real Madrid Mesut Özil figura que fichou nas categorías inferiores do Schalke 04, equipa da súa localidade natal, en 2005, omitindo un relevante dato que destapamos nós agora.

Özil, antes de ser futbolista profesional, gañábase de neno os garavanzos actuando como mascota, como demostra esta imaxe súa abrazando (ou algo máis!) agarimosamente ao mítico Olaf Thon na súa segunda etapa no Schalke, en 1996.

Lendoiro, nas mans do administrador concursal

Rematamos o ano 2012 provocadores e insultantes e comezamos o 2013 do mesmo xeito. Neste caso salientando o parecido máis que razoábel entre o presidente do Deportivo da Coruña e un estraño peixe que atopei pola internete do que descoñezo o seu nome porque nin sequera lembro do sitio de onde baixei a imaxe.

ACTUALIZACIÓN
Vía comentarios, Txito (moitas grazas!) infórmanos de que ese xelatinoso peixe leva por nome BLOBFISH (Psychrolutes marcidus), vive a 800 metros de profundidade e, ao igual que Lendoiro nos úlitmos anos fichando decadentes e prestados, este peixe tamén aliméntase de materia orgánica á deriva. Todo concorda!

Acho un ar no desgarrador cadro do noruegués Edvar Munch, «O Berro», cunha imaxe de Manuel Pablo García durante un adestramento no Old Trafford de Manchester, fará coma unha década. A mesma faciana desencaixada que puxen eu cando coñecín da renovación do suxeito por un ano como futbolista e unha morea máis traballando no organigrama do clube.

Aínda queda por saber cal é o papel que vai desempeñar tras colgar as botas, porque nin el o sabe. En principio di que quere ensinar aos máis xóvenes todo «lo que he aprendido» nestes anos. Ou sexa, como centrar ao boneco, perder a posición, desfacer fóras de xogo… Vamos, non lles vai ensinar nada porque Manuel Pablo é un auténtico pescao, que leva quince anos no Deportivo e tan só rendeu notabelmente dúas tempadas e media. Iso si, levándose un bo pastizal.

A nosa proposta subnormal do día é que, cando morra, expoñan os seus restos embalsamados xunto a versión máis famosa do cadro, na Galería Nacional de Oslo, ben lonxe de aquí.

Seguimos coa xeira de parecidos chorras, e desta vez tócalle a quenda ao inefábel Sergio Ramos. O defensa do Madrid, que seica chamou feo a Diego Costa durante o derbi madrileño, non se decata de que é medio birollo, ten trazos equinos e que, segundo nós, tamén un aire con Iósif Vissariónovich Dzhugashvili, ou sexa, con Stalin de mozo. Velaquí a proba.

O parecido non é só físico. En 1950 a Unión Soviética dirixida por Stalin estivo a piques de lanzar cosmonautas en voos suborbitais por encima dos cen quilómetros de altura, a tradicional (e subxectiva) fronteira do espazo. Máis de sesenta anos máis tarde, Sergio Ramos fixo o propio cun balón lanzado dende o punto de penal nunha quenda perante o Bayern Múnic.

Visto isto… para cando renomear a localidade natal do futbolista, Camas, coma Ramosgrado? «O Exército 62 defende Ramosgrado, Chuikov está ao mando. Exército 62 defende Ramosgrado, por Lenin, por Ramos, polo proletariado!!»

Leo no imprescindíbel Todo Sobre Camisetas que o suposto craque brasileiro Neymar Da Silva acaba de apresenta-la súa propia marca «para explotar comercialmente su imagen». E que mellor maneira de estoupala…

…que deseñando un logotipo cuspidiño (alomenos dende a nosa delirante ollada) ao anagrama de TERRA LLIURE, aquela organización armada independentista catalá que actuou alá polos oitenta e que, entre outras movidas, deixou a Federico Jiménez Losantos medio coxo.

Un Fedeguico que ademais é fervente madridista, polo que pregamos a Neymar que se ten os collóns que lle faltaron ao seu impotente padriño Pelé para xogar en Europa, que fiche polo Madrid… e remate a faena! Neymar armat, Neymar respectat!!

Como todo o mundo sabe, o presidente do Deportivo hai moitos anos que trasladou o seu despacho e oficinas aos restaurantes El Manjar e Playa Club, onde se lle xuntan as merendas coas cenas pechando contratos, puteando a clubes, xogadores e representantes namentres se papa de todo, como así destapou un usuario de Riazor.org nas horas previas ao peche do mercado de fichaxes de verán: «Lendoiro ahora mismo se está terminando los callos y ya tiene sobre la mesa las gallinejas con las que terminará de merendar. Una vez termine, se limpia con el contrato de Bodipo y a cerrar particulares».

Moi ben, pois aquí tedes dúas imaxes inéditas sobre o ínclito. Na primeira, jalando o que semella lacón con garbanzos e costela, e na segunda tomándose o café de rigor, por suposto regado cunhas pingas de augardente de oruxo.

Urxe aclarar para os menos observadores que é cravadinho a Lendoiro mais non é Lendoiro (non se albisca a lorza nuquil e ten menos papada). Atopado de casualidade fedellando pola rede, trátase dun usuario dun foro… sobre cámaras de fotos Sony e Minolta! Vamos, uns frikis igual ca nós pero noutro eido. As imaxes coido lembrar que foron tiradas durante unha quedada de foreiros en O Courel.

Moitas foron as louvanzas escoitadas e lidas tralo partido de Sergio Ramos o pasado sábado en Xetafe, con gol incluído. O Beckenbauer español? o Baresi de Camas? o Luis Sierra andaluz?

O que me estraña, e bastante, é que non o comparen con Babieca, o cabalo do Cid, polo seu parecido físico cos equinos e porque lle sobran «cojones y españolía», frase acuñada en 1948 polo dirixente federativo xeneral Zamalloa arengando aos futbolistas, e que provocou a risa do mítico dianteiro galego Pahíño, anécdota penso que xa comentada por estes pagos.

Atopar semellanzas entre actores e futbolistas adoita a pasar. Mais raro é que estas sexan entre un actor español do montón e un xogador alemán dos anos trinta. Atrévome a dicer que só nun blogue absurdo coma este pódese dar isto.

Á esquerda, o actor Sergio Peris Mencheta, de moda por interpretar recentemente no cine ao Capitán Trueno e na televisión ao Capitán Ugarte (Tierra de Lobos) e disque proximamente ao Gran Capitán nunha nova serie para TVE. Vamos, que só lle falta dar vida ao Capitán Araña (amigo de Paulino e de Toxeiro). Eu non sabía del dende que saía na popular serie xuvenil de Telahinco «Al Salir de Clase», que era mala a rabear pero naqueles tempos cumpría unha grande labor social coma alternativa para a sesta aos documentais de animais de La2 e coma prolífica canteira de xóvenes actores e actrices mediocres. Por certo, creo lembrar que o rapaz ao que interpretaba cascou nun accidente de moto. Cando os guionistas queren prescindir dun personaxe adoitan a mudalo de cidade ou matalo. A Sergio tocoulle palmar, vaia por deus.

E á dereita, Reinhold Müzenberg, destacado xogador alemán xa falecido da década dos anos trinta e corenta. Sobra dicer que nese espazo de tempo, e ao ser internacional, xogou para a Alemaña nazi. O da face non sabemos se é terra, sangue… De tódolos xeitos, mólanme esas pintas.

OFF TOPIC
Cando rematou o concerto do outro día de La Gran Orquesta Republicana a xente púxose a alentar ao treinador do Deportivo berrando «Oltra, Oltra, Oltra!!» e saíron outra vez os músicos a tocar, e así até tres veces. Curioso.

Quen dixo que Osama Bin Laden foi abatido polos americanos en Pakistán? Acaso alguén viu o seu cadáver? Pois nada dixo, nós podemos afirmar con rotundidade que Bin Laden segue vivindo e coleando (iso si, cos achaques propios da idade e os malos hábitos) e que canta nunha banda de rock ourensá baixo o pseudónimo de Yosi.

De feito, a semana pasada estivo pola Coruña, e aproveitou para sacarse unha foto nos baixos do estadio de Riazor acompañado de dous dos seus lugartenentes (Charli e Tino), que por aquelo de que a cidade está en festas e disputábase o trofeo Teresa Herrera preferiron por esta vez substituír os fusís kalashnikov por bandeira e bufanda respectivamente.

«Tenemos un amigo que os ama,

os ama, os ama…

Tenemos un amigo que os ama…

Osama Bin Laden!»

Falsa alarma. Non se trata dunha ligazón a un video caseiro dun cativo de seis anos facendo malabarismos cun balón e caneando a a dez xogadores e a un porteiro gravado nun suburbio de Edimburgo. Tampouco unha ampla reportaxe-tostón co estilo Julio «Maldini» sobor a última promesa  do fútbol británico. Se pensabades iso é que non nos coñecedes. Somos bastante máis simples.

Trátase da última, e estúpida, achega deste blogue para a sección de cuspidinhos: Lionel Messi vs. Alan Rough. Ao primeiro xa o coñecemos de sobra, e o segundo é un porteiro escocés xa retirado. A imaxe data de finais dos 70, cando xogaba no Partick Thistle de Glasgow e na selección escocesa.

Non o vimos xogar, pero supoñemos que coma case todo porteiro británico, sería un soberano paquete, pero moi carismático. Para ver unha imaxe deste home na actualidade e para imaxinarvos o careto de terá Messi cando teña sesenta tacos… premede AQUÍ.