o traveseiro

O aviador, militar, politólogo, intelectual e, ademais, futbolista español do Málaga, Salva Ballesta, falando do vindeiro partido que enfrontará ao seu equipo co Granada 74: "El partido del domingo es para hombres". Para homes feitos e dereitos, coma ti, que tes espermatozoides por neuronas.

chuzame

Se dice por aí que o Xetafe CF se vai poñer á venta por unha cantidade aproximada aos 50 millóns de euros, uns oitomil e pico das pesetas de antes. Un clube enteiro de primeira división, co seu activo e tamén co seu pasivo, un equipo en su totalidade será do que poña sobre a mesa eses cartos.

Isto ven a conto do último que dixo o director deportivo do Madrid, Pedja Mijatovic, sobor a posíbel fichaxe dun tal Cristiano Ronaldo, que non teño nin idea de quen é porque non falan del en ningures (o outro día atopeino nun prato de sopa).

Di Mijatovic que "os grandes xogadores non son caros" e que "gastar 50, 60 ou 70 millóns de euros por un xogador de elite non é desperdiciar o diñeiro".

En fin, que polo visto vale máis Cristiano Ronaldo que todo o Xetafe. Cristiano ou calquer tasador que diga que certo xogador vale esa cantidade de cartos. Un futbolista que hoxe pode ser de elite pero que ao mellor mañá se parte dúas pernas nun lance de xogo ou nun accidente doméstico e a partir de aí non vale nin para tomar polo cú.

chuzame

Me entero vía A Ponte Vella da última, que non derradeira, marianada do presidente do PP, Mariano Rajoy. Se atopaba no Trofeo Conde de Godó de tenis, onde foi preguntado sobor as posibilidades do Barcelona na eliminatoria da Champions perante o Manchester. O ínclito vai e responde (en versión orixinal) que "no esh fácil porque el Manchester no esh el Pontevedra precishamente".

O tipo este menospreza claramente ao equipo da súa vila e do que presume de ser socio, só lle faltou engadir que o Barça o ten difícil porque o ambente de Old Trafford non é o de Pasarón. A todo isto sei que é socio do Pontevedra porque así o manifestou no número 11 da revista oficial do Deportivo, alá por Outubro de 2003. Lle preguntan de que equipo é, e el, nin corto nin perezoso vai e solta:

"Del Madrid, shalvo cuando puede ganar la Liga el Deportivo de La Coruña. Pero le diré másh: shoy abonado del Real Madrid, shocio del Pontevedra, accionishta del Celta e hincha del Dépor".
Este fenómeno da natureza aínda non se enterou que se es afeccionado ao fútbol só podes ser dun equipo, e logo si podes simpatizar con outro, pero o que non pode ser é de catro equipos á mesma vez... ou máis, depende de onde lle pregunten. Rajoy é capaz de, nun acto de partido en Cuenca, dicer que é do Conquense de toda a vida, que se aficionou a este equipo escoitando a José Luis Perales. Pretende ser coma El Rey de la Zarzuela y Alrededores, que no descanso do Xetafe-Bayern lle dixo a Matías Prats que ía por tódolos equipos españois salvo cando se enfrontan entre eles, que anima aos dous. O imaxino na "casa", vendo o Barça-Madrid pola tele, animando a un en cada tempo. Por favor, sexamos serios!!!

Pois iso, na foto vemos a Rajoy pousando ca camisola do Depor, que algún desgraciado tivo a ben agasallar. Por sorte só é hincha e non ten ningún papel nin documento que o relacione co noso clube, como no caso do Madrid, Celta e Pontevedra. Como podedes observar, ao cociñeiro de detrás non lle vou face-la putada de que o recoñezan por aí e se burlen del pola miña culpa, pola miña culpa, pola miña mesmísima culpa.

chuzame

Luciano é un nome procedente do latín, cuxo significado é "home da luz, resplandecente como a luz ou poseedor da luz". Está claro que os pais de Luciano Moggi non estiveron atinados á hora de elexi-lo nome do seu fillo, ou se cadra si, pero logo foi educado a base de hostias na cabeza, e logo pasa o que pasa.

Este señor, exdirectivo da Juventus de Turín e levado á xustiza por un escándalo de fraude deportivo, soltou o outro día unhas cantas defecacións pola boca. A salientar:

"No fútbol non hai homosexuais. Eu non sei se os xogadores están en contra de telos nos equipos, eu por suposto que si. Eu coñezo o ambente do fútbol e o no seu interior non pode vivir un que sexa gay. Un homosexual non pode ser futbolista. O mundo do Calcio non está feito para eles. É un ambente particular, se está espido nas duchas…"

Isto me lembra coma na URSS dicían que alí non existían os asasinos en serie. Que va, para nada, de feito o carniceiro de Rostov e o outro ucraniano que non me lembro do seu alcume, non eran asasinos en serie, foi unha montaxe de occidente. En realidade os seus crimes foron cometidos por manadas de cans asilvestrados nalgúns casos, e outros foron simplemente accidentes domésticos.
Pois ao igual que os trallaos que matan a decenas de persoas por pracer son propiedade dos países capitalistas, non hai futbolistas homosexuais en Italia, e en España tampouco. É diferente o caso dos dirixentes subnormais de clubes de fútbol, que non teñen inconveniente en saír do armario e amosar con orgullo a súa estupidez mental. Serva coma exemplo o propio Moggi, Berlusconi, Laporta, Calderón...

chuzame

...Pelé, aparte de impotente, sería un tiñoso. Resulta que declarou no xornal brasileiro O Estado de Sao Paulo que a Maradona deberían quitarlle os títulos que posúe por dopaxe: "Maradona foi un xogadorazo pero vexa ben: non pateaba ca dereita, non cabeceaba... non era completo. E hai outra cousa: ¿por que tantos deportistas olímpicos perden as medallas cando son sorprendidos dopados e el non?"

Neste caso ben ao pelo a frase que lle adicou unha vez o recentemente retirado Romario: "Deus bendixo os pés dese cidadán, pero se esquenceu da boca. Calado, sería un poeta". Non podo estar máis dacordo con Romario, e engado que se a Maradona hai que retirarlle os títulos con el habería que face-lo mesmo, por pousar vestido de futbolista nun campo de fútbol americano valeiro, cunha moqueta por céspede, cun balón horroroso e cunha guitarra española na man (?). Propoño que, ademais, habería que cagarlle no oco da guitarra, para que aprenda a estar calado.

chuzame

Non o digo eu, o di Clarence Seedorf:
"Eu teño un anaco de carne arxentina que é boísima e a queren todos, así que a vendo en Italia. Despois a exporto a España e a Inglaterra. A vendo onde me fan a mellor oferta sen ter en conta se é o sitio axeitado. [...] Manda só o diñeiro e ninguén se preocupa de se o xogador se ambientou e se integrou. Se lle deixa só ao seu destino. Esa é a mentalidade en que se basea o fútbol."

Pobriño Seedorf, que mágoa me dá. Cando só era un adolescente o obrigaron a irse da súa casa en Amsterdam, arrincándoo dos brazos da súa nai para irse a xogar á Sampdoria. En Italia ninguén se preocupou que tal estaba, e cando comezaba a integrarse... zas!, chegou o Madrid e os italianos o venderon por 800 millóns de pelas sen preguntarlle. Viaxou a España nunha caixa de madeira de 2x2 metros, con tan só uns buratos para respirar.
Ninguén diría que no Madrid foi infeliz. Mais tódalas pallasadas que facía xunto a Roberto Carlos nos adestramentos, partidos e entrevistas conxuntas eran para disimular, porque aí o trataron coma un escravo. Incluso chegou a ser sodomizado varias veces nos vestiarios. O Madrid posteriormente o traspasou ao Inter de Milán por un pastón, coma un vulgar cacho de carne (ben seguro sen pillar el un só euro de comisión), e de aí ao Milan.

O noso amigo Clarence nunca protestou, pero agora, con 32 anos, ca vida resolta e forrado de pasta até as orellas, é hora de converterse no adalid dos oprimidos futbolistas profesionais, que son obrigados a mudar de equipo pola forza, sen respeitar os seus contratos, baixo ameaza de que se non aceptan se pasarán a tempada vendo os partidos dende o palco e a televisión. Por suposto tamén corren o serio perigo de ser obrigados a adestrar por separado, afastados dos seus compañeiros, nun campo sementado de minas e acompañado nada máis que por un preparador físico sádico e déspota ou pasa-la vergoña de xogar pachangas cos leprosos do equipo B.

¿Para cando o Tribunal Internacional de La Haya penalizará aos clubes que trafiquen e escravicen aos futbolistas profesionais? Seedorf, estamos contigo!

chuzame

Estos días xa xe notaba no ambente futboleiro que se achegaba San Valentín. O presidente da RFEF, Angel María Villar, declarou que está namorado de Luis Aragonés, do seu estilo, do seu traballo, e que desexaba de todo corazón a súa continuidade. Ademais, o italiano Totti tamén considera un escándalo que Raúl non sexa Balón de Ouro, e que lle encanta o sete madridista. Isto non é nada novo, debe ser algo contaxioso pero todo quisqui parece namorado de Raúl.

Pois falando de Raúl, hoxe Ramón Calderón anunciou a súa renovación vitalicia polo Real Madrid, xunto con Iker Casillas. Atención ás súas verbas, porque máis que asinar un contrato de traballo dá a sensación que se casan, formando un matrimonio polígamo ou simplemente un triángulo amoroso:

"Hoy, que celebramos el día de los enamorados, decimos que Iker, Raúl y el Real Madrid se quieren, se necesitan, se complementan y por esa razón han decidido unirse de por vida"

Despois desa defecación verbal do ínclito habería que preguntarlle se pensan ter fillos, nese caso cantos, e se se van a mudar todos ao Bernabeu para facer vida en común.

Por certo, para adornar esta entrada hai centos de fotos de Aragonés e Villar xuntos, de Raúl acaramelado con Guti e Casillas, con Calderón... pero non molaban para un día coma hoxe. Por iso tiven a ben poñer unha de Maradona dándose un beijo con Carlos Tévez, na Bombonera, hai catro anos, cando o agora xogador do Manchester xogaba no Corinthians brasileiro. Se demostra unha vez máis que, á marxe do rollo homosexual, o amor é cego. Para morrearse con Tévez hai que botarlle uns cantos, pois é un dos xogadores máis feos do mundo.

A todo isto, poño que se dan un beijo, e non un bico, porque en Portugal isto último se traduce por mamada, e claro, con calqueira buscador algún do outro lado do Minho vai pensar que teño unha imaxe de Maradona facendo unha felación a Tévez, aínda que bueno... con Maradona todo é posíbel.

chuzame

O falar non ten cancelas, en boca pechada non entran moscas, pola boca morre o pez... e tódolos refráns que se nos ocorran valen para defini-las promesas eleitorais que fan os políticos de turno. "Disparate tras disparate até a victoria final" sería un bo lema de campaña tanto para Zapatero coma para Rajoy.

O primeiro se pasa tres pobos cas promesas, mais Rajoy, sen darse de conta que o que propón o seu rival é un disparate, vai este e o duplica, ou como neste caso, o multiplica por dez. E e que polo visto, o tarado este dixo onte que se gaña as eleccións prantará 500.000.000 (cincocentos millóns) de árbores, que serían unha media de 1.500 por minuto. E todo para frear o cambio climático, supoño que asesorado polo seu curmán.

A foto de enriba ilustra perfectamente o que acontecería nese caso, porque prantar árbores está moi ben, pero cando está todo cheo de cemento a base de urbanizacións e demais merdas, vai pasar que non quede espazo para tanta árbore e os remate prantando no medio dos campos de fútbol. Rajoy o que debería facer é irse a prantar un pino, ou o que é o mesmo, irse a cagar á leira, e de paso que se aclare nas súas preferencias futbolísticas, porque iso de declararse como "madridista, hincha del Depor, accionista del Pontevedra y socio del Celta" é como levar un cartel enriba que poña "peligro, loco suelto".

A todo isto, propoño que a primeira árbore que se prante nun campo de fútbol leve o nome de Tronquito Magdaleno, en homenaxe ao mítico xogador dos 80.

chuzame