o traveseiro

Fedellando pola rede acho nunha web de venta de artigos de coleccionista que tentan colar como insignia do Deportivo unha que semella ser en realidade o escudo de armas da «amiga» do Rei das Espanhas, Corinna zu Sayn-Wittgenstein, de solteira chamada Corinna Larsen.

Para nós era A Corina, pero a partir de hoxe, tras sacar á luz este excepcional documento, pasará a coñecerse como Lacori… nenuuuuu!! Por certo que, como pode apreciarse, a banda diagonal non é azul celeste, senón verde, que é a cor da cal hai que poñer a todo elemento da realeza.

Xa hai tempo que non publico nada, así que seguindo os sabios consellos do avó Rosendo… «Ponte pues en marcha y dale color que se oxida. Ponte pues en marcha y dale calor que se enfría». Imos a elo, entón.

Un colega totalmente indignado pásame a foto deste autocolante pegado nun carro. Comparto a súa ideia de que como alguén con dous dedos de fronte pode chamarlle IBERIA a un clube de fútbol galego e para máis amole deseñar un emblema no que aparece a bandeira galega ao revés xunto cun león rampante que suxeita un balón… coas mans! Abaixo de todo, dúas letras, S.M. Pero que coño…? significa Súa Maxestade? A editorial de libros para nenos, ao mellor?

Póñome a investigar a santo de que vén tamaña aldraxe e descubro que Iberia C.F. e un equipo sito San Miguel de Reinante (de aí as iniciais), parroquia pertencente ao Concello de Barreiros, na Mariña de Lugo, e foi fundado en 1934. A orixe do nome e do deseño é do máis surrealista: «O motivo de elixir este nome é anecdótico, posto que ao carecer o equipo de camisetas, Desiderio, un obreiro que traballaba con Bautista Vila (o presidente) e natural do Carballiño (Ourense) conseguiu un equipamento con franxas brancas e azuis que traían gravada a marca comercial de radio e TV Iberia, hoxe desaparecida. O seu logotipo era un león rampante, pois ben, este símbolo pasou ao escudo e o nome de Iberia ao equipo».

De tódolos xeitos iso non é o pior, a parte de que a Desiderio habería que hostialo nese mesmo intre por chegar con esas camisolas. O pior de todo é que esta información tiven que conseguila nada máis e nada menos que visitando a páxina da Peña Barcelonista de San Miguel, e por si fose pouco con isto, tirando do fío tamén descubro que o outro equipo de Barreiros chámase CELTA BARREIROS. Me cago en diola… un derbi celtíbero?

P.D. Paliza ibérica, Portugal cáscalle catro a España. A boas horas, cando nos facía falta era no mundial, agora que lles dean polo cu (a CR7  o primeiro).

Hai uns días, no choio, vin algo realmente curioso. Tiven fronte a min a un executivo (seguro que forasteiro) que levaba na solapa da chaqueta unha insignia do Club Deportivo Colonia de Moscardó (ollo, non do FC Köln alemán, aka Colonia). Non é por facerme o chulo, pero seguramente haxa poucas persoas no mundo agás os madrileños e/ou que coñezan o submundo futboleiro da capital do imperio e arredores… que sexan quen de recoñecer un puto pin do Colonia de Moscardó, porque, como vedes, no escudo non figura o nome do equipo. Eu si son capaz de distinguilo, e iso ten un nome: FRIKISMO puro e duro pola miña parte.

Faltoume pouco para comentarlle algo tipo «Así que é vostede do Colonia, non si?» e o tío de seguro que ía flipar. Ao final desbotei a idea porque, para ser sincero, non tería nada bo que dicirlle: O emblema non me mola un carallo. Demasiado sinxelo, con esa eme que pode significar calquera cousa e o balón nun recuncho, aí cravado, que semella que se vai pinchar. O nome é penoso, máis ben o da barriada onde está situado. De entrada… Colonia:

-«Territorio dominado e administrado por una potencia estranxeira». Ao mellor en Usera, como en Galiza, tamén están fartos de ser unha colonia… cecais queiran ser un champú. Como dixo un na enquisa independentista de Arins «Voté por seguir siendo una colonia, por una cuestión de higiene» De tódolos xeitos, pouco probábel nos madriles estas arelas soberanistas.

-«Perfume composto de auga, alcol e esencias aromáticas». Non é nome para un barrio, e menos de Moscardó. Se aínda fose Club Deportivo Colonia de Nenuco tería un pase.

-«Grupo de vivendas arquitectonicamente semellantes». Seguramente sexa este o significado. Só imaxinalo deprime.

E logo… Moscardó: A min sóame a mosca grande ou abejorro. Nada máis lonxe da realidade, pois todo apunta a que o nome da barriada e por ende, do equipo, sexa unha homenaxe ao xeneral franquista José Moscardó, aquel que resistiu o asedio republicano ao Alcázar de Toledo. Disque os republicanos ameazárono por teléfono que se non se rendía fusilaban ao seu fillo. Puxéronlle a este ao teléfono, que confirmou a ameaza: «Papá, si no te rindes me matan».  O xeneral, vai e dille: «¡Pues encomienda tu alma a Dios y muere como un patriota, dando un grito de ¡Viva Cristo Rey! y ¡Viva España!». A resposta do fillo non foi a agardada, a que todos diriamos neste caso: «Papá, tú lo que eres es un hijo de puta!!» Que va, «Un beso muy fuerte papá!!» foi todo. Se descoñece se o xeneral respostoulle que «Déjate de mariconadas». A pesares de todo, un 10 para o executivo, que polo menos presume de ser dun equipo pequeno.

A calidade da imaxe non é a mellor, mais para o que se pretende chega. O escudo da Asociación de Federacións de Fútbol de Azerbaian é cravadiño a un garda civil con cara de balón.

E falando de tricornios, aí temos tamén unha das bancadas que se fixeron no estadio alacantino do José Rico Pérez para o Mundial’82 coñecida popularmente como Grada Tejero, a cal semella non ter moita aceptación entre os seareiros visitantes: «A grada Tejero, iso é o pior que fixeron nesa merda de campo. Para ver saca-los corners hai que erguerse e saca-lo pescozo coma as xirafas e encima podes caer ao centro do campo e armar un estropicio».

EDITADO:
Poño unha imaxe máis decente que achei na propia web da federación e que hai un par de días non tiñan. Capitán (Tan) Argento, aí podes escreber e que che digan que carallo de patrón usaron para saca-lo logo.

Paréceme caralludo que haxa equipos que promovan o xogo limpo, e até que figure no seu emblema. Así o fai a AF Calahorra, equipo rioxano que compite no Grupo XVI da Terceira División. Mais hai xeitos e xeitos de facelo, e non me parece moi coherente que digamos mesturar a frase JUEGO LIMPIO coa figura de dúas armas brancas e tres pescozos rebañados.

Dous dos pescozos sanguentos disque pertencen a sendos heroes romanos (Emeterio e Celedonio) que seica foron degolados precisamente coas espadas do lado. O terceiro será dalgún que pasaba por alí que non está documentado na historia da vila rioxana (non levaría o carnet de identidade o día que o raxaron).

Eu o que penso e que, xa postos a mesturar xogo limpo con carnicería, o máis normal sería actualizada coa violencia do balompé moderno. Así pois, en troques dúas espadas romanas poderían aparecer bates de beisbol, navallas de Albacete ou puños americanos. E en vez dos pescozos degolados, sendos ligamentos e meniscos destrozados ou pernas furadas polos tacos dunhas botas.

De tódolos xeitos, acabo de decatarme que o escudo xa está actualizado . Engadiron a bandeira da Rioxa ao redor e trocan o harmónico juego limpio pola imposición… ¡JUEGA LIMPIO! Fáltalles poñer tras iso un elocuente ¡cojones ya!

Malta é un bonito país que xerminado e fermentado en auga e aromatizado con lúpulos dá lugar á cervexa. Tamén ten unha selección de fútbol que se fixo famosa por deixarse meter unha ducia de goles en case medio tempo e un clube de segunda, o MARSA FC, da localidade de Mars Attacks, cun emblema e cores cuxos parecidos co FC Barcelona son pura coincidencia.

A idea de hoxe era postear algo acerca da miña estancia este domingo en Xixón. Son moitas anécdotas, demasiadas, así que as gardarei para botar man delas para cando a ocasión o requira. Só comentar algo que si non o digo revento: «El Molinón» nos mola mogollón é unha putísima merda. Cáese a cachos, e non entendo coma os sportinguistas, que o coñecen ben por dentro, poden poñerse a botar na bancada cunha naturalidade pasmosa poñendo en grave risco as súas vidas e as dos seareiros visitantes, que non temos culpa algunha de que practiquen os deportes de risco. Os baños son os máis noxentos que vin na miña vida, unha vez dentro non sabes exactamente onde mexar, se en calquera burato ou directamente contra a parede. En serio, á xente de Abandonalia lle recomendo encarecidamente que se pasen por alí, fáranse de ouro. Dito isto (xa me quedei a gusto) imos con outra cousa.

Hai unhas semanas saiu á luz a nova de que varios xogadores profesionais do Raio Vallecano, Hércules e Polideportivo Ejido estaban a ser investigados por un asunto de tráfico de drogas. Este último equipo, ultimamente de moda por eliminar da Copa ao Villarreal e agora por isto, negou a súa implicación, sacando un comunicado no que salientaban que «son muchos medios de comunicación y miles de páginas webs los que han utilizado a los jugadores del Polideportivo Ejido, vinculándolos con una operación antidroga. La noticia es lo suficientemente seria y peligrosa para nuestra imagen como para que alguien se hubiera puesto en contacto con nosotros para preguntar». Podedes estar tranquilos porque eu non vou a vincular aos xogadores do Poli coas drogas, pero si ao que deseñou o escudo do equipo.

O tipo non debería estar moi ben cando colle un triángulo isósceles e lle mete de todo dentro, sen deixar sitio nin para o nome do equipo, que o ten que poñer con abreviatura C.Pvo. (Club Polideportivo). O divide en dous, poñendo na parte superior o que se supón que son as fermosidades do pobo: ceo despexado, un sol que te cagas, vales, montañas, tomates, pementos e o que semellan que son porros (ollo, puerros en castelán). Embaixo deixa espazo para a actividade do clube: ximnasia, fútbol, tenis, baloncesto e unha portería que pode ser calquera deporte de goles. E o mellor de todo é que tanto polideportivo pero nunca tiveron esas seccións que saen reflectidas no escudo. Asín está o patio.

Este horroroso emblema de Sheriff non é de Coslada, senón de Tiraspol, un equipo de fútbol moldavo fundado hai pouco máis de doce anos, e que se non saiu en Clubes Bizarros xa está tardando. Namentres, maxino como será por dentro ese clube: O presidente seguro que se chama Patt Garrett e o director deportivo Wyatt Earp. O adestrador é un tal Héctor Cúper Gary Cooper e o estadio leva por nome Tombstone, que dispón dunha cafetería en cuxo letreiro pon Saloon e os seareiros compiten a beberse chupiños de whiskey namentres os pasan patinando pola barra. Unha barbería e un espazo de aparcadoiros con bebedouros para enche-los cabalos de gasolina forman parte das súas infraestructuras.

Os afeccionados mastigarán tabaco, levarán roupa interior de corpo enteiro e farán tifos disparando ao aire con revólveres e rifles winchester. Os carnets de socio son coma o que se mostra, e dá dereito, aparte de ve-los partidos, a presenciar de balde un aforcamento  e un duelo a tiros por semana.

Dando unha volta polo internete este, de ligazón a ligazón e tiro porque me leva a corrente… descubrín o escudo do Calcio Catania, equipo siciliano que xoga na Serie A italiana cuxo xogador máis coñecido, polo menos para min, é Albano Bizarri, ex do Madrid entre outros. O seu emblema é un elefante que, ao aparecer de lado xunto a un balón de cor marrón… non puiden evitar relaciona-lo cunha portada da banda de rock de Alcalá de Henares  A Palo Seko, «¿Donde está Wally?» onde sae un elefante botando un monumental truño enriba dun expresidente do goberno español, caracterizado coma Wally. Se xogamos un pouco co zurullo e lle damos forma de balón xa temos o escudo do Catania.

Alfonso Ussía dixo de A Palo Seko que «Son un grupo de mamarrachos y un conjunto de gilipollas», Encarna Sánchez «Sois unos basureros y unos hijos de perra», e José Luis Coll «Un palo y una mierda seca para ellos». Lendo esas críticas e de quen proveñen está claro que esa banda me tiña que gustar, como así é. A súa frase de cabeceira, «Si no te gusta lo que hazemos, jódete!!» valería perfectamente para este blog. De feito, non estaría nada mal ler por aí críticas de O Traveseiro con eses termos. Home, con eses mesmos, coma fillo de perra, pois como que  non, pero tipo «es un blog zafio y de mal gusto» pois si.

Ben, pois estes tamén se queiman bastante con todo cristo e está claro que algún día se ían a meter co mundo do fútbol e en especial cos forofos futboleiros. Pois aconteceu nese disco, que contén tan só seis temas, e un deles é «Claúsula», a pista número tres. A letra di así:

Siguiendo todos los días lo que pasa con tu equipo,
tu mujer ya ni te habla pero eso te importa un pito.
Mientras leías el Marca te han echado del trabajo,
más tirao que una colilla, eres solo un espantajo.

En la puta calle, podrido de asco, sin un puto duro,
pero no te cortes tú sigue animando tú con tus colores,
que cuando te mueras taparán tus restos con una bandera,
y sonando el himno recordarán todos lo imbécil que eras.

¿En cuanto está tu cláusula de rescisión?

 Sabías más que nadie de tu barrio
De claúsulas, fichajes y de ceses
pero a ti te tangaban todos los meses,
y eso no lo explicaban en el Estudio Estadio.

Máis de un seguro que se sinte refrexado nesa letra, ou, cando menos, coñece a algún que podería ser perfectamente o protagonista dun posíbel videoclip.

O xornal deportivo do para-anormal por excelencia, o Marca, de cando en vez deixa algunha páxina libre para falar doutras posíbeis fichaxes do Madrid que non sexan Cristiano Ronaldo, ou, como eles poñen sen ruborizarse, CR7. Ben, pois como dicía, ultimamente deixan un pequeno oco para ocuparse de Rafael Van der Vaart, centrocampista holandés do Hamburgo. A ese vou, ao Hamburgo, un histórico clube alemán que sen dúbida ten un dos emblemas máis feos do panorama futbolístico mundial.

Supoño que eses rombos significarán algo relacionado coa cidade ou a saber, pero que bueno, o ideal sería que estiveran rodeados de algo máis, do nome do clube, ou das iniciais, cando menos. Isto me lembra que de cativo, cando botaban unha serie ou película non apta para menores poñían un par de rombos na esquina superior dereita da pantalla, equivalente ao actual simboliño vermello co 18 dentro. Automaticamente o raparigo de turno tiña que recolle-los bártulos e pirarse para a cama porque na meirande parte dos casos esas películas as botaban pola noite e ademais ao haber só dúas canles non había moitas opcións de que puideses ver nada. A diferencia radica en que hai vintecinco anos lle poñían os rombos a todo o que se movía, coma por exemplo a series como Dallas, que a día de hoxe sería para tódolos públicos fixo.

Porque no ano 2008 non ten importancia algunha ver a XR poñéndolle os cornos á súa señora, Sue Ellen que saía borracha perdida se ao fin e ao cabo é ficción, cando podes poñer El Diario de Patricia ás seis da tarde onde sae xente da rúa contando as súas experiencias co adulterio, as drogas, o alcohol…

Cos programas do corazón pasa tres cuartos do mesmo, saen en directo famosiños de terceira división berrando como tolos, dicindo tacos e contando tódalas súas miserias. Se puxeran un escudo do Hamburgo por cada merda que sae na tele a esta se lle remataría por chamar A Hamburguesa.