o traveseiro

De entre tódalas pequenas marcas de roupa deportiva (visten entre 0 a 2 equipos profesionais) hai dúas que chaman a atención polo seu nome. Unha é CEJUDO e a outra JAKO. Hoxe falarei da primeira porque da segunda tería que poñer algunha foto de Imperioso ou dun ionki meténdose un pico e non me apetece agora poñerme a pesquisar por internete, polo tanto falaremos de Cejudo.

A empresa foi fundada no ano 1925 D.C. por Ildefonso Cejudo Parreño, pero foron os seus fillos, alá polos anos setenta, os que decidiron adicar a actividade da empresa a fabricar roupa deportiva, e máis concretamente, calzado. Segundo presumen, Cejudo foi a segunda marca de España máis vendida no ano 1983. Supoño que a primeira sería Paredes e por detrás estaría Yumas (reservadas para xente con gran poder adquisitivo) ou mesmo Golfitos. Me escarallo que na súa web din que os establecementos especializados en roupa deportiva "esixen que os productos se apoien en xogadores e equipos de recoñecido prestixio", e nomean a clubes que patrocinan ou o fixeron anos atrás como Recreativo, Almería ou Xaén, e a xogadores de fútbol de primeira categoría (textual) como Darío Silva, Benjamín ou Ito... O primeiro, perdeu unha perna nun accidente de coche, non puido pisar ben o freo por culpa da baixa calidade das súas zapatillas de deporte Cejudo. Os outros, eternas promesas que se non se xubilaron xa están tardando.

O que tiñan que facer nesta empresa para ter éxito é patrocinar a xogadores que levaran o nome da marca non nas botas, senón nas cellas. Nos oitenta e noventa si sería sinxelo atopar cejudos, mais a día de hoxe é farto compricado ver a futbolistas que non se depilen as cellas, por eso este consello a Cejudo chega demasiado tarde. Entre as decenas de fotos de futbolistas cejudos escollo unha dun, Fernando Hierro, que tira por terra a miña teoría de que ter as cellas unidas polo medio é un símbolo de intelixencia, por aquelo de que une as dúas partes do cerebro. Esa alomenos é a escusa que pon un cejijunto coma min para non depilarme as cellas.

chuzame

Moita bravura na Coruña, o dianteiro Omar Bravo fichou polo Deportivo...

- OMAR BRAVO mexicano, os vindeiros tres anos en Riazor:

- O MAR BRAVO coruñés, tódolos anos en Riazor:

chuzame

Miro o calendario e descobro de casualidade que hoxe é San Heliodoro. Calqueira futboleiro que se prece rapidamente relaciona este nome co estadio do Club Deportivo Tenerife, o Heliodoro Rodríguez López. Con eses apelidos é lóxico que o estadio se coñeza como O Heliodoro, a diferencia dos Bernabeu, Calderón, Carranza ou Villamarín, por poñer exemplos de campos de fútbol con nome de persoas. Non lles vas chamar Santiago, Vicente, Ramón e Benito respectivamente, hai que ser serios. Mención aparte merece o campo do Valladolid, Zorrilla, que non a todo futboleiro que o escoite se lle ven á mente o estadio, senón Nuria Bermúdez, Mar Flores, Ana Obregón ou calqueira veciña, exmoza, exmuller...

O expresidente que dá nome ao campo tinerfeño de seguro que de cativo odiaba aos seus pais por poñerlle ese nome, mais imaxínense si se chega a chamar Manuel, non tería tanta transcendencia na historia. Seguro que hai millóns de españois que se chaman Manuel Rodríguez López e poderían presumir de dar nome a un campo de fútbol.

Como podedes apreciar, en lugar de acompañar a entrada cunha foto do estadio ou do tal Heliodoro Rodríguez opto por deixar a imaxe dun tal Francisco Zuppo, friki tinerfeñista dos anos 50, sen dúbida moito máis interesante. Este tipo saltaba ao campo para ameniza-lo ambiente nos prolegómenos dos partidos dirixindo os cánticos dos afeccionados dende o círculo central. E sen megáfono, nin micro, nin hostias. Era o Alfredo Kraus chicharreiro.

chuzame

A UE Figueres é un histórico clube catalán vido a menos pero que nos derradeiros anos da década dos oitenta e primeiros da seguinte era todo un clásico da Segunda División española. Incluso chegara a disputar fronte o Cádiz unha eliminatoria de ascenso a Primeira. As súas plantillas estaban formadas principalmente por xogadores provintes do filial do Barça, e tamén veteranos do propio Barcelona e do Espanyol, coma Moratalla, Mauri, Márquez, Gallard ou o agora Ilustrísimo Señor Director Deportivo, Don Vicente García Pitarch.

Non contaron iso si con moitos estranxeiros nese época. Algúns deles foron o irlandés Bayley, o alemán Jurgen Müller e, os máis coñecidos, os mundialistas por Uruguai e EEUU, Herrera e Tab Ramos (ianki pero orixe uruguaia) respectivamente. Mais Tab non foi a única fichaxe que viña dos Estados Unidos. Velaí está Peter Vermes (New Jersey, 21-09-66), fichado do Tampa Bay.

Loxicamente vai aquí polo seu curioso apelido, Vermes (Animal de corpo brando e alongado, formado por aneis e sen patas, que anda arrastrándose). Pero tamén podería ir coma celebridade, porque xa non hai moitos futbolistas americanos para que nos atopemos cun de pura “raza”. A min polo menos me ten pinta de ianki auténtico, con ese careto de senador republicano que se gasta.

Actualmente é directivo do Kansas City Wizards, está un pouco máis gordo e luce este precioso cutis rosado de tantas Budweisser que se mete entre peito e espalda. Na súa biografía salientan que foi o primeiro soccerista americano en xogar na primeira división húngara e holandesa (?) e o primeiro tamén en botarlle ketchup á butifarra, engado eu. Tamén destacan que está casado con Susan (a que lle fai pastel de carne e os sandwich de crema de cacahuete que se leva para a oficina) e é pai de dous adolescentes (Los Gusanitos). Polo visto hai un campo de soccer na súa cidade natal que leva o seu nome, e a súa casa (isto non o pon pero o digo eu) ten un garaxe cunha canastra de basquet enriba do portalón.

chuzame

BOBO
Falto ou escaso de entendemento ou razón.
Que padece certa deficiencia mental.
Dito dunha persoa pesada e molesta.

BALDE
Estar de máis, ocioso.
Gratuitamente, sen custo algún.
Baldeiro ou cubo que se emprega para sacar e transportar auga.

Dianbobo Baldé, defensa central nacido en Francia pero internacional con Guinea. Xoga actualmente no Celtic de Glasgow. Non fai falla que diga que non teño nada contra este xogador, que o rollo ben do seu curioso nome. O recalco por si ven algún listo argumentando que o fago por temas de tipo raciais, mais non é así.

chuzame

Non, ben non pode ir, e por moitas razóns:

-Está só nunha especie de celda de manicomio, totalmente branca e cunhas sábanas no chan.

-Leva pendurada das costas unha camisola do Madrid co seu nome e sen dorsal. ¿Onde se viu tal cousa?

-Leva unha tea de araña na súa zapatilla.

-Está a piques de pisar unha bufanda (¡negra!) do Madrid na que reza Halamadrid, así, todo xunto.

-Fai ca súa man o aceno de pegarse un tiro en toda a sien, ou cando menos, xesto de que está coma unha puta cabra.

-A pesar de todo iso, se está a rir.

Vendo o percal este... ¿como vai a ir ben?. Por certo, pronunciar o título con acento da República Bolivariana de Venesuela.

chuzame

A traducción literal ao castelán dos apelidos de Rodolfo Dapena Dapena (Outomouro –Ourense- 1960) sería Delapeña Delapeña, pero como non se apelida así, senón Dapena ao cadrado, pois vai ter a mala sorte de saír neste blogue. O nome Rodolfo xa non soa moi ben e eu o relaciono rapidamente con Rodolfo Langostino e Rodolfo Valentino. Este de marisco ten ben pouco e de sex-symbol nin digamos. Este nome polo visto provén de Alemaña e siñifica "Aquel que gaña a batalla, o que busca a gloria". Unha incongruencia con este xogador, pois xogou en equipos perdedores e pupas: Logroñés, Atlético de Madrid, Celta e Betis.

Os seus apelidos, Dapena Dapena, pois xa o din todo. Que o primeiro apelido do teu pai coincida co primeiro da túa nai e que aínda por riba sexa ese... pois é unha putada. Claro que tamén pode ser que os seus pais sexan irmáns ou curmáns e practicasen o incesto. Sexa como sexa o caso é que Rodolfo dá dobremente pena, unha por xogar no Celta, e outra por face-lo no Betis.

chuzame

Seguro que se digo Antonio Badín Moreno non vos soa de nada. Pero se digo Antonio Gilipollas Caraculo ao mellor si. O primeiro é un cidadán valenciano e o segundo é o nome co que lle chegou o mes pasado a factura do gas á casa ao primeiro. O tipo, en lugar de protestar a Gas Natural discretamente, se lle ocorreu face-lo pola prensa, que non tardou nada en publica-lo caso, con foto incluída, amosando que a vítima tiña un pouco dos seus dous novos apelidos. Onte se soubo que xa foi descuberto o culpábel (neste caso era unha muller) da bromiña. Aínda así este desgraciado vai a estar puteado até o 2024 polo menos.

Pois no fútbol tamén hai casos reais de nomes e apelidos peculiares. Hoxe vos apresento a un xogador do Palamós de finais dos oitenta e principios dos noventa: JORDI CONDOM AULÍS. Disque que cando David Vidal adestraba ao Logroñés lle preguntou a un tal Enrique Fernández Romero cal era o seu nome de guerra. Este lle respostou que Quique. Vidal lle dixo que non valía porque xa tiñan un (por Quique Setién), que cal eran os seus apelidos. Cando lle dixo Fernández tampouco lle valeu porque xa está moi gastado, así que quedouse co segundo.

Con Jordi Condom debeu pasar algo parecido. O seu adestrador lle dixo que non podía chamarse así porque en Catalunya nesas categorías debía haber coma 5000 Jordis. Mais o futbolista debeu de dicirlle que "míster, como me obrigue a chamarme Condom deixo o fútbol". ¡E iso que daquela non levaban o nome na camisola! Agora non teño nin idea qué foi del, pero estou seguro que se decidira xogar como Condom agora ao mellor sería comentarista deportivo como o tal Raúl (o do Numancia) ou a imaxe dunha marca de profilácticos, coma tantos outros exfutbolistas que se meten a facer anuncios de crecepelos, natillas, futbolines...

chuzame