o traveseiro

Estamos totalmente a prol dun nomenclator urbano galego, racional e democrático para tódalas cidades e vilas, polo que, como é lóxico no caso da Coruña, consideramos que habería que borra-lo nome de Praza de España (bautismada así no ano 1937, con toda significación dun inri antigalego para afirmaren «la sagrada unidad de la patria») para ser nomeada como Campo da Leña, o seu nome tradicional.

Iso non implica que durante algún día ao ano se puidese recuperar tamén o nome de Campo da Forca, que era como se chamou aló polo século XVIII porque seica nese mesmo lugar aforcábase aos presos políticos.

Este oficioso nome poderíase reinaugurar co axustizamento popular do presidente Lendoiro (se a cousa remata como penso que vai rematar), así coma de outros persoeiros coruñeses da súa ralea, coma exalcaldes, banqueiros e algún que outro empresario.

«Sorride chusma»

Un policía tira imaxes (descoñecemos se video ou fotos) dos afeccionados que se reunían nos arredores do campo de Riazor durante os intres previos ao derbi galego do ano pasado. Tampouco sabemos se o fai co seu trebello persoal ou co do «traballo», se é a título persoal ou por orde dos seus superiores. O caso é que goste ou non, non se pode evitar. Eles poden gravar imaxes túas e ti non lles podes reclamar porque non vaia ser que logo te chegue unha multa a casa de 3.001 euros e prohibición de entrar en recintos deportivos durante meses pola túa afronta.

Pois si con isto non chega, disque o governo estase a prantexar sacar unha nova lei que prohiba gravar e difundir imaxes de policías no exercicio das súas funcións. Como aínda non se aprobou, aproveito para poñer eu unha relativamente vella, do ano 1993, tirada durante unha viaxe de seareiros deportivistas.

A porra do madeiro

Sirve claramente como exemplo do que non se permitirá dentro de pouco, porque tal como anuncia o director xeral da policía, prohibirase… «la captación, reproducción o tratamiento de imágenes, sonidos o datos de miembros de las fuerzas de seguridad en el ejercicio de sus funciones cuando puedan poner en peligro su vida o en riesgo la operación que están desarrollando». A súa vida non creo que estea en perigo, pero si que ao verse vixiado e fotografado, perda os nervios e molle de mexos mans e pantalóns. Por non falar do perigo que supón collerse a pirola coa petrina.

Caro amigo.

Amolaríache muito quando vaias consolar ao Cristiano Ronaldo pola súa tristura… em troques darlhe um abraço propinarlhe umha boa patada nos colhões ou mesmo asfixialo? O que che cause menos molestias. Diz-lhe que é da nossa parte.

Muito obrigado. Estamos en contacto.

Alberto, alias Michijhense, seareiro desta casa dende os tempos en que fora deportado aos Estados Unidos, pasoume a semana pasada esta brutal imaxe (mil grazas!). Premer nela para agrandar.

A entrada chega un pouco tarde, porque tan magno e casposo acontecemento tivo lugar o pasado domingo, pero pola súa transcendencia debe publicarse. Como vedes, trátase do cartaz da homenaxe que lle tributou a peña madridista de A Estrada (Pontevedra) ao afamado xornalista (?) do As e contertulio da bazofia esa do Punto Pelota, poglama que como ben sabedes emite Intermerdocomia polas noites… TOMÁS RONCERO, ou Roncerdo.

Pois si, señoras e señores, un dos males que tivo sempre o fútbol galego e estatal en xeral: afeccionados zombificados apoian a equipos de fóra en troques aos da súa vila ou cidade. Neste caso tocoulle a quenda aos da Estrada. Esta tempada, o C.D. Estradense, bateu cos seus ósos na Preferente, cousa que ao mellor non acontecería se estes disque 150 individuos madridistas foran a A Baiuca a animar ao Estradense en vez ficar na casa babeando a alfombra do salón con CR7. Por certo, A Baiuca, sinónimo de taberna, é, que eu saiba, o mellor nome de campo de fútbol galego.

Uns detalles sobor o carteliño de marras:

- Vemos que os socios da peña tiñan acceso totalmente gratu, gratu, gratu, gratu, gratu, gratuíto, ou como pon aí, de valde (sic). Aos simpatizantes crávanlles 40 euros, e aos menores de dez… 20 pavos!. Unha estafa coa que quererán pagarse a farlopa ou as viaxes ao Bernabeu. Supoño que o que fixo o cartaz entraría tamén de balde, aínda que polas trazas teña menos de dez anos.

- Hai convidados do Real Madrid, pero non especifica quen. Vendo a cutrez do acto sospeitabamos da posíbel presenza de Toñín el Torero. Non, pois logo descubrimos que se trataba de Fernando Zunzunegui, un exfutbolista vigués que seica adoita a visitar esta peña. De feito, o presidente da mesma levaba unha garabata que lle agasallou o propio Zunzunegui e que a súa vez lle dera Emilio Butragueño. Enternecedor!

- Tamén convidaron a máis peñas madridistas. Sabemos que foron Rey de Copas de A Illa de Arousa, Morrazo de Cangas, Sabores de Arousa de Vilagarcía, Casa Rivas de Xeve y Cobres de Santa Cristina de Cobres. Ou sexa, o que falabamos antes, son do Madrid e ao Arousa, Céltiga ou Alondras que lles dean polo cu, non?

- A foto escollida do homenaxeado semella indicar coa man aberta como cren que é o xeito que merecen para que lles deamos as hostias.

- A gala está amenizada por uns tal REGATO DE MATAMULLERES. Hai que ser moi fillo de puta para poñer a unha orquestra, ou o que carallo sexa, ese nome, a non ser que sexa matar a alemáns que se apeliden Müller, que supoño que non.

- O local social da peña ten horario de apertura especial para os días en que xogaba a selección española. Non sei para que me estraña.

- Nin que dicer ten que hai que boicotear aos patrocinadores do roio este. Mágoa que non se aprecien.

Para rematar, salientar que o título vén a santo de que Tomás Roncero, que levaba dende o xoves poñéndose cego nas Rías Baixas, tivo a infeliz ocorrencia de poñer no twitter que hai depósitos tóxicos en Carril. Con doj cohone!

Segundo a versión duns, porque Álvaro Benito insultou a un tipo nos baños dunha discoteca: «Mira al negro de rosa meando». Para outros, non houbo provocación previa, e foi fostiado só e exclusivamente por ser o cantante do incualificábel grupo Pignoise.

Para nós, as dúas versións son perfectamente válidas e aceptadas por unha ampla maioría da sociedade para darlle unha boa malleira, solidarizándonos cos xusticieiros. Mais entendemos que a cousa non debería rematar así. No seu momento habería que atallar o problema de raíz, ou sexa, eliminando deste mundo ao individuo que agasallou a Álvaro Benito cunha guitarra durante unha das súas longas convalecencias coma futbolista eivado, traducíndose  neste grave atentado contra a música e a Humanidade en xeral que é ver e escoitar a este pavo cantar.

E xa de paso, mallar tamén a hostias ao lince que lle deu ou permitiu que se puxera unha camisola do Clube Deportivo Lugo nalgún deses infectos recitais de Pignoise. Sei que o Lugo, nun momento doce e ilusionante e a piques de disputa-la fase de ascenso a Segunda A, non está para este tipo de cousas, mais entendo que debería cando menos emitir un comunicado negando que non ten nada que ver co agasallo ou polo menos dando o nome do culpábel.

Estamos totalmente a prol da Liberdade de Prensa, até tal punto que respectamos castronadas coma a partidista (como xa nos ten acostumados) capa do La sinRazón de hoxe, que, coma é lóxico ten que ter cumprida resposta pola nosa banda.

Por sorte nós non somos do Madrid, e tampouco temos o corazón branco. Odiamos a ese equipo e non temos ningún reparo en recoñecelo. Un detalle: atención á definición de antimadridista por parte de Madridistas Ateos, un dos poucos blogues decentes, senón o único que eu saiba, sobre o Real Madrid. «…se podría definir al antimadridista como el seguidor apasionado del real madrid que le da un uso más zoroástricamente religioso a las ingente cantidad de horas dedicadas a pensar el club y sus mefistotélicos estandartes».

Os afeccionados do Schalke 04 vanse de festa para celebra-la baixa de Raúl González, para, acto seguido, ghomitar todo o comido e bebido tras coñecer que o seu clube pretende retirar o dorsal 7 en homenaxe ao futbolista, que marchará a fode-los céspedes e os cartos aos chineses, catarís, americanos…  Aínda está por ver a onde.

A vigorexia é un trastorno alimentario caracterizado pola presenza dunha preocupación obsesiva polo físico e unha distorsión do esquema corporal. Ás veces referido como anorexia nerviosa inversa ou complexo de Adonis, a dismorfia muscular é un tipo moi específico de trastorno dismórfico corporal. Esta enfermidade é máis común nos homes.

A vigorexia non está recoñecida como enfermidade pola comunidade médica internacional, pero se trata dun trastorno ou desorde emocional onde as características físicas percíbense de xeito distorsionada, do mesmo xeito que o que sucede cando se padece anorexia, pero á inversa.

Unha persoa que sempre se atopa con carencia de tonicidade e musculatura, pode sentir unha necesidade obsesiva de realizar exercicio físico para mellorar o seu aspecto corporal, facéndoo de forma compulsiva, e con iso padecer vigorexia. Con esta, os corpos adoitan desproporcionarse, adquirindo unha musculatura non acorde coa talla da persoa.

Polo poder de Grayskull

Un exemplo témolo nos ultras do Real Madrid (na imaxe, baixando dos autobuses -que non deberían ter ar acondicionado- o outro día en Iruña). Semellan (premer na imaxe para ampliar) uns He-Mans da vida, pero sen pelo, non sabemos se voluntariamente ou polo uso e abuso de anabolizantes, que ademais da calvicie reducen o tamaño dos testículos e o número de espermatozoides. Á deformidade do corpo (até teñen máis tetas que unha muller) hai que engadir a escasa ou nula masa cerebral, que lles impide asimilar que o home vén de África e manter un mínimo de coherencia coas ideas que practican, ou sexa, facer pintadas no Bernabeu do estilo «ni negros, ni sudacas, ni portugueses» e logo ter de ídolos a Roberto Carlos, Fernando Redondo e José Mourinho.

Polo demais, e voltando ao tema principal, pregúntome que pensará deles o espírito de Juanito, que non era moi robusto precisamente, máis ben raquítico, e tiña unha frondosa cabeleira en cabeza, peito e pernas, todo o contrario destes suxeitos, «esos hombres que tú admiras que parecen visigodos, mucho músculo, poco cerebro y luego lloran como todos».

Non estabamos mortos, nin de parranda, nin sequera arranxando o mundo, porque como xa dixo o recentemente finado mestre Isaac Díaz Pardo (ao cal tiven a sorte hai uns anos de estreitarlle a man) lembrando os seus tempos mozos coma militante comunista «queriamos arranxar o mundo, pero o mundo non era fácil de arranxar».

En fin, que por aquí andamos de novo, e así coma nalgún medio levan tempo preparando o previsíbel falecemento de Fraga, nós tamén queremos axudar á páxina web oficial do Deportivo para que cando casque non se teñan rompe-la cabeza buscando no seu arquivo fotos do devandito para ilustrar o máis que presumíbel pésame de «Muere un deportivista de pro» (?) ou polo estilo, como xa non teñen afeitos, anticipando a mellor imaxe posíbel para o panexírico.

Bueno, pois deste xeito queda inaugurado o ano blogueiro, e se queredes poñer música ao post podedes canturrear coa melodía do clásico «Yellow submarine»… «Esta noche se muere don Manuel», a referencial nos campos de fútbol de Guantanamera con «Hai que ir morrendo, Manolo hai que ir morrendo» ou unha dos desaparecidos A Matraca Perversa que tocaban nos directos coa contundente letra de «Vamos don Manuel, vamos don Manuel, que o inferno non espera xa son horas de morrer».

Nota: A imaxe póñoa centrada pero sáeme á esquerda, e non sei o por que. Aviso que non é cousa miña para foder a Fraga.

Non é a primeira vez que acontece mais agardemos que sexa a última. Como xa relatabamos aquí cando Feijoo gañou as eleccións á Xunta de Galiza, os dirixentes do Deportivo volven a abochornar ao deportivismo felicitando dun xeito ademais bastante noxento ao gañador das últimas eleccións. Din que «‘Nuestro Deportivo ya tiene otro título: Que el Presidente de España sea ferviente seguidor de nuestro Club, como también ocurrió con Adolfo Suárez’, le expresó Lendoiro en una cariñosa carta».

Señor Lendoiro, máis contundentes que a vitoria eleitoral van ser outras cousas como non deixe de utilizar o Clube para lamber cus aos seus amighiños. Se quere, mándelle cartas desas «cariñosas» (cunha pinga de seme, incluso) pero non co membrete do Clube, que non lle paga para dedicarse a eses menesteres precisamente.

En fin, aquí tedes a ligazón á nova de Canaldeportivo.com, e aquí un post que publicara hai tempo sobre o inefábel, onde menosprezaba ao equipo da súa propia cidade.