o traveseiro

Leo no xornal La Opinión de A Coruña que a partires do vindeiro 19 de Maio, o Museo de Belas Artes de Bilbao, poñerá en marcha un proxecto que axudará a mellora-la accesibilidade dos deficientes visuais ás artes plásticas. Mediante unha visita guiada se lles permitirá a estas persoas palpar catro esculturas da colección do museo, para que aprendan a distingui-los diferentes materiais de que están compostas.

Imaxino que pensaredes que o que pretendo é que moitos presidentes, secretarios técnicos e olleadores do fútbol español se podan beneficiar destas clases para invidentes, e así aprender a distinguir entre un Luis Fabiano e un Taborda só palpándoos, sempre que se deixen e non lles arreen unha hostia, que estes son moi dados a iso. Nada máis lonxe da realidade.

O que quero é tronzar unha lanza a prol do Concello de Madrid, que leva moitos anos adiantándose ao museo bilbaíno neste tipo de programas sociais. Así, case que tódolos anos, permiten que un deficiente acceda subido a palpar unha coñecida escultura madrileña subido a un guindastre, sendo aplaudido e vitoreado por milleiros de deficientes coma el persoas. A minusvalía de este señor consiste en que naceu cun balón de rugby entre as pernas, que fai que corra coma unha gamba; que teña unhas pronunciadas fosas nasais e unha facilidade de palabra ("si bueno, no... si, bueno, no") que fai que pareza imbécil profundo.

chúzame

Si, xa sei que son un cargante, que con este xa van tres os post que lle adico a Alvaro Benito ou ao seu grupo, Pignoise, pero é que vin esta cabeceira (coa súa respectiva entrevista) hai unhas horas na revista que reparten no Estadio, e non puiden evitar poñe-lo aquí. Non teño culpa de odiar a este tío, e por ende, aos seus dous compañeiros de quinta.

chúzame

O Real Madrid quedou campión do Campionato Nacional de Liga de Primeira División, e o madrileño Angel Palacios, chef executivo do restaurante La Broche, fixo o propio no Campionato de España de Cociñeiros. E, ademais, cunha receita baseada no clube madridista denominada "Salmón, melón e pepino".

Velaí os mostro unha foto do prato premiado cos tres ingredientes principais, por esa mesma orde, de esquerda a dereita, o salmón Ramón, o melón Míchel e o pepino Pedja. Falta o seme puré de apio de nabo salpicando os ingredientes, o cal tamén forma parte do prato, pero que non sae na foto e que teremos que engadir nós mesmos. Non é caro, só hai que botarlle un pouquiño de imaxinación.

chúzame

Me entero vía A Ponte Vella da última, que non derradeira, marianada do presidente do PP, Mariano Rajoy. Se atopaba no Trofeo Conde de Godó de tenis, onde foi preguntado sobor as posibilidades do Barcelona na eliminatoria da Champions perante o Manchester. O ínclito vai e responde (en versión orixinal) que "no esh fácil porque el Manchester no esh el Pontevedra precishamente".

O tipo este menospreza claramente ao equipo da súa vila e do que presume de ser socio, só lle faltou engadir que o Barça o ten difícil porque o ambente de Old Trafford non é o de Pasarón. A todo isto sei que é socio do Pontevedra porque así o manifestou no número 11 da revista oficial do Deportivo, alá por Outubro de 2003. Lle preguntan de que equipo é, e el, nin corto nin perezoso vai e solta:

"Del Madrid, shalvo cuando puede ganar la Liga el Deportivo de La Coruña. Pero le diré másh: shoy abonado del Real Madrid, shocio del Pontevedra, accionishta del Celta e hincha del Dépor".
Este fenómeno da natureza aínda non se enterou que se es afeccionado ao fútbol só podes ser dun equipo, e logo si podes simpatizar con outro, pero o que non pode ser é de catro equipos á mesma vez... ou máis, depende de onde lle pregunten. Rajoy é capaz de, nun acto de partido en Cuenca, dicer que é do Conquense de toda a vida, que se aficionou a este equipo escoitando a José Luis Perales. Pretende ser coma El Rey de la Zarzuela y Alrededores, que no descanso do Xetafe-Bayern lle dixo a Matías Prats que ía por tódolos equipos españois salvo cando se enfrontan entre eles, que anima aos dous. O imaxino na "casa", vendo o Barça-Madrid pola tele, animando a un en cada tempo. Por favor, sexamos serios!!!

Pois iso, na foto vemos a Rajoy pousando ca camisola do Depor, que algún desgraciado tivo a ben agasallar. Por sorte só é hincha e non ten ningún papel nin documento que o relacione co noso clube, como no caso do Madrid, Celta e Pontevedra. Como podedes observar, ao cociñeiro de detrás non lle vou face-la putada de que o recoñezan por aí e se burlen del pola miña culpa, pola miña culpa, pola miña mesmísima culpa.

chúzame

Leo na edición impresa do Que! de onte que a un gandeiro malagueño lle apareceron mortos catorce porcos, e non se sabe con seguridade que os matou. A Garda Civil tomou mostras da zona e sospeita que se puido tratar dunha manada de cans asilvestrados. Isto non sería noticia se non fora porque o dono da piara asegura que o que os matou se trataba nada máis e nada menos que dunha panteira, pois segundo el, era un bicho grande, con pelo brillante negro e que saltaba moito.

Dende aquí quero colaborar co Seprona aportando unha foto dos feitos, a ver se lles serve de axuda. Nela non se ve a panteira nin os cans, pero si se aprecia no primeiro plano a tres porcos malaguistas correndo despavoridos, e xunto a eles, a moitos coellos, tamén malaguistas.

Non creo que faga falta aclarar que non teño nada en contra do Málaga CF nin dos seus afeccionados a excepción de especimens coma os da foto, pero por se acaso, o comento.

chúzame

Sen necesidade de abri-la boca, un simple xesto co dedo serve para mostra-la túa aprobación ou rechazo ante algo ou alguén. Poñerei un par de exemplos con dous dedos distintos da man.

Exemplo 1: Dedo pulgar.

Hai moita xente á que non lle gusta defecar fóra da casa, e só acoden a un baño público en caso de estrema necesidade. Te estás a cagar enriba, te fode, pero non che queda outro remedio que ir a soltar a túa pesada carga no retrete de ese apestoso bar. Mais ao entrar te atopas con que teñen o papel hixiénico oficial do Real Madrid. Ese momento xa non se fai tan incómodo, levas unha ledicia, e o amosas extendendo o dedo pulgar hacia arriba en sinal de satisfacción.

Exemplo 2: Dedo corazón.

O Real Madrid chega ao aeroporto da Coruña e unha multitude o está a agardar, entre os que se atopan un grupo de persoas que lle adican a Guti e Michel Salgado (aínda non se xogara o partido e xa sabían que lle ía pasar o de case que tódolos anos: sair escaldados) unhas bonitas verbas como benvida. Salgado se comporta como un cabaleiro (cousa que non é) e fai oídos xordos, mais Guti opta por mostra-la súa desaprobación extendendo o dedo corazón da man esquerda en plan falócrata. Esta opción é bastante habitual no Real Madrid, e neste caso Guti a usa como alternativa a respostar con "xenialidades" do tipo de "paletos", que lle adicara a afeccionados do Vilarreal hai uns anos.

Agardo que esta pequena lección servise para que saibades como actuar en cada un dos casos. No primeiro non só basta con extender o dedo, jiñar e logo limparte o cu entre risas. Tamén é importante preguntarlle ó tipo do bar onde o mercou e por suposto levarse o rollo para a casa.

chúzame

Enrique Cerezo, mandamáis do Atlético de Madrid, celebra por todo o alto o seu 60 cumpreanos no archicoñecido Asador Donostiarra (¿non hai máis restaurantes en Madrid?). Ao tipo o agasallan cunha camisola do Madrid co número 1 e lle parece de puta nai e rise e todo, algo que, loxicamente, non caeu ben na parroquia colchoneira. Pousa acompañado doutros dous polos de moito coidado. Un, o ideólogo de tan magno acontecemento, Ramón Calderón, o seu homólogo do Madrid. Xunto a eles, o terceiro en discordia, Angel María Villar, presi da Federación Española.

Na foto tamén se aprecia a ese que saía en Antena 3 nun programa de videos de hostias e catástrofes, creo que se chama Carlos Histchfeld ou algo así. Xunto a eles o enchufadísimo Gonzalo Miró, que non é que o collera mal o fotógrafo, é que é así de feo. Ademais, aínda que non se vexa nesta foto, saen o xornalista Gaspar Rosety e o dúo Pimpinela. Estes non en persoa, pero si nun dos cadros que penduran das paredes do Asador. Neste local lles gusta poñer fotos das celebridades que pasan por el, e polo que se ve, vale todo.

Tres reflexións non futboleiras sobre esto que me veñen á mente:

1. Hai 60 anos lamentablemente non existía a píldora abortiva ou postcoital.

2. O Asador Donostiarra debería habilitar un salón privado para dar de xantar a discapacitados mentais e incluso receber subvencións do Estado por elo.

3. O vindeiro sábado co xornal Público entregan de balde un conto, un álbum de pasatempos e tatuaxes de Los Tres Cerditos.

Edito para sinalar na foto cunha frecha o careto do barbas de Pimpinela, estupefacto ante o que ven os seu ollos.

chúzame

Non, ben non pode ir, e por moitas razóns:

-Está só nunha especie de celda de manicomio, totalmente branca e cunhas sábanas no chan.

-Leva pendurada das costas unha camisola do Madrid co seu nome e sen dorsal. ¿Onde se viu tal cousa?

-Leva unha tea de araña na súa zapatilla.

-Está a piques de pisar unha bufanda (¡negra!) do Madrid na que reza Halamadrid, así, todo xunto.

-Fai ca súa man o aceno de pegarse un tiro en toda a sien, ou cando menos, xesto de que está coma unha puta cabra.

-A pesar de todo iso, se está a rir.

Vendo o percal este... ¿como vai a ir ben?. Por certo, pronunciar o título con acento da República Bolivariana de Venesuela.

chúzame