o traveseiro

Me teño que enteirar como sexa da marca de colonia que usa o presi do Celta, Carlos Mouriño. Ten que ser algunha moi forte, do tipo Brummel ou Barón Dandy, cun engadido afrodisíaco, que consegue que con tódalas cafradas que fixo, fai, e de seguro, fará no Celta, non só non o linchen, senón que o adoren.

Por exemplo, a imaxe de arriba, de hai pouco máis dun ano. O Celta ía para segunda de cabeza e a Carlos Mouriño e directiva, grandes profesionais e especialistas en situacións deste tipo no eido empresarial, non se lles ocorre mellor solución que pedirlle aos afeccionados que acudan a Balaídos con amuletos para afastar a mala sorte e así poder salvarse. Non se lle ocorreu ningunha idea que non fose de tipo para-anormal, como a calqueira presidente nesa situación: botar xogadores, poñer aos do filial, eu que sei... non, el se pon en mans da deusa Fortuna.

Aí o tedes, nun adestramento do Celta naquelas datas tan chungas, pousando vestido cun anorak cos afeccionados e dous futbolistas, Nené e Giovanella (este non sei que carallo pintaba alí, se non podía xogar). Era para poñelo pingando alí mesmo pero sen embargo optan por sacarse fotos sorrintes. Foder, e que non me estraña nadiña que anden mal de cartos, porque aquel día eses afeccionados foron a A Madroa en autobuses pagados polo clube para animar ao equipo... no adestramento! Xogaban titulares contra suplentes e estes fenómenos dándoo todo na bancada de A Madroa, con bandeiras, pancartas, petardos... coma se fose un partido oficial. A todo isto...¿esta xente (Comando Celta e cía.) non traballa?

Ben, pois o outro día o Celta pechaba a penosa tempada en casa fronte o Alavés e con derrota, e os seareiros lle piden a Mouriño que non lles pague. Esto se pode interpretar de dúas formas. Ou ben se refiren a que "No les pagues" aos acreedores que xa decidirá o xuíz da Concursal, ou cecais se refiren a que "No les pagues" aos xogadores. En calqueira caso, o ideal despois da que liou o tal Mouriño é que na faixa rezara "Como no te largues..." referíndose ao presidente e deixando puntos suspensivos para evitar que a retiraran as forzas da orde por apoloxía da violencia. Se completaría a faixa cun "...te vamos a devolver a México en una caja de madera".

Por suposto, se refiren aos xogadores, que son uns petardos pero o maior culpábel é o que fichou a un espantallo de adestrador (Stoitchkov) e formou esa plantilla mediocre: Carlos Mouriño, que foi tamén mesmo que botou a Félix Carnero, por exemplo. Mouriño se vai de rosiñas e a culpa é toda dos xogadores e dos anteriores xestores, coma sempre nestes casos.

chúzame

Ou para non ofender á señora Menistra de Igualdade, que lles seccionen a membra virila. E xa de paso, ¿por que non? as orellas.

- Foto 1: Imaxe tomada hai dous anos, no Mundial de Alemaña. Unha cuadrilla de cabestros toureiros e banderilleiros cantando o "A por ellos, oe!"

- Foto 2: Onte me topo con estoutra tirada no partido de España-Suecia. Son o mesmo grupo de mestres da tauromaquia pero dous anos máis vellos. Descobro que son cantabróns de Cantabria Infinita. Semellan estar cantando "Ya estamos hartos, pasar de cuartos!"

- Foto 3: Un espontáneo, sen traxe de luces, humillando a un pobre touro agonizante. Que alguén lle dea a puntilla na caluga, hostia, que non ten por que sufrir máis!

- Foto 4: Toureiro amosándonos o que lle está a medrar na cabeza namentres el está en Suiza e a súa muller en España.

chúzame

Xa sei que o normal sería postear algo sobor a Eurocopa, mais como eu moi normal non son, e tampouco me apetece poñerme a filosofar... pois paso. No seu lugar aproveito para darlle entrada a tres fotos de manifestacións futboleiras que aconteceron estas últimas semanas, no final da liga, e por motivos ben distintos.

1. Manifa Rayo Vallecano.

Membros da peña Bukaneros maniféstanse en Madrid contra a represión policial contra o seu grupo. Se engadimos que o Rayo milita (de momento) na Segunda B, podemos dicer que animalo, aparte de non ser delicto, é un mérito.

2. Manifa UD Salamanca.

Por mor das débedas acumuladas a Unión podería vende-la súa praza na Segunda A a outro clube. Os afeccionados maniféstanse na súa cidade contra esta posibilidade, pretendendo que as administracións públicas lle solucionen a papeleta, como é costume nestes casos.

3. Manifa Real Zaragoza.

Se consumou o descenso e os afeccionados manifestan a súa repulsa contra os xogadores, directivos e todo aquel que se meta no medio. Á dereita de todo, os ultrillas: Sen honor, sen orgullo, sen vergoña, sen dieta mediterránea, sen cerebro...

chúzame

Gracias a Otomano me enteiro de que hoxe se cumpren dezasete anos do último ascenso do Deportivo a Primeira División, nun partido fronte ao Murcia. Como pasa o tempo, xa van dezasete anos menos un día dende que Lendoiro na balconada do Concello berrara á enfervorizada afección aquelo de "¡¡¡Barça, Madrid, xa estamos aquí!!!", e todo deus lle seguiu o roio e berramos con el. Un lema que era unha especie de advertencia de que xa estabamos aquí para ser unha alternativa ao poder establecido deses dous clubes. Unha auténtica utopía que se converteu en realidade arredor de dez tempadas.

Como acompañamento a este feliz cumpreanos tiven que escoller unha foto entre un cento delas que se tiraron nese día e nos seguintes. Puiden poñer unha do famoso incendio da cuberta de Riazor en pleno partido; do oportunista do ex-alcalde Paco Vázquez índose de deportivista de pro no campo e nas celebracións (o Depor lle imorta e lle importaba un carallo); Lendoiro, sen papada, dándose bicos e apertas con Arsenio (impensábel a día de hoxe); xogadores visitando ás institucións moi ben vestidos... daquela (chaquetas horteiras, garabatas feísimas e camisas con debuxos de leucocitos e amebas); e por suposto, seareiros no estadio, nas rúas, nos bares e na fonte de Catro Camiños.

Sen embargo opto por poñer unha que, sen ser moi chamativa, encaixa perfectamente cos tempos que corren, por aquelo da folga de transporte e as súas pertinentes mobilizacións, de feito, a foto semella unha manifestación de transportistas. Mais se trata das que se fixeron chamar formigoneiras do ascenso, camións cementeiros pintados cas cores branquiazuis e que se achegaban en caravana até A Coruña montando un follón da hostia a base de bocinazos. A partires dese ano, e en adiante, sempre aparecían nas grandes citas do Deportivo.

chúzame

Hoje celebra-se na Galiza o II Día do Orgulho Lusista e Reintegrata, que coincide tambem co VIII Día Internacional da Toalha. A minha aportaçom ao primeiro é fazer coma os jornais galegos polo Día das Letras Galegas, escrever só hoje assim num gesto de cara á galería... sou reintegracionista de pastel, que lhe vou fazer.

No segundo, pois ponher umha foto toalheira relacionada com o futebol. O máis normal sería ponher uma do mítico ex-jogador portugués Eusebio com a súa toalha da sorte, mas prefiro esta duns adeptos do Metz francés, que en troques recever á súa equipa cachecol ou bandeira em man, optan por fazelo a base de toalhas.

chúzame

Achégase o final de liga e con el o virus dos afeccionados alporizados co seu equipo. O cabreo é proporcional ca distancia que queda un equipo dos obxectivos marcados a principios de tempada. Xeralmente é así, aínda que non quere dicer que porque un equipo vaia por abaixo xa os seus seareiros vaian montar en cólera. Un equipo recien ascendido que o seu obxectivo é a permanencia e non aspira a nada máis porque ten un equipo moi maliño, se logo baixa non se deberían anoxar, non se lle poden pedir peras ao olmo. Sen embargo, se un equipo aspira a pelexar polos postos de Champions, UEFA, ou incluso por títulos, e finalmente non se conseguen, e ademais rondas a segunda división ou acabas baixando... pois xa a temos liado. Todo depende principalmente das espectativas que se teñan ao principio, da calidade dos xogadores e do orzamento do clube.

Pois como dicía ao principio, aínda quedan cinco xornadas e xa se están a ve-los primeiros síntomas do virus. En canto se vaia achegando a derradeira xornada máis se recrudece a situación, aínda que hai sitios, como en Valencia (refírome ao clube de Mestalla, ao caso Levante xa non hai por onde colle-lo) onde están de unllas todo o ano, chova, faga sol, estea Quique, Koeman, Soler, Roig, Tuzón ou quen sexa, alí van a por todas. O caso é que os A.A.S.S. (Afeccionados Alporizados Sedentos de Sangue) se deixan notar principalmente en dous escenarios.

1. Nos adestramentos.

Este é todo un clásico, aínda que todo o ano. Grupos de afeccionados (estudantes, parados e xente que non ten nada mellor que facer) se presentan nos adestramentos con pancartas e berrando consignas contra os xogadores, corpo técnico e directiva. Serva coma exemplo o que aconteceu hai pouco nun adestramento do Espanyol, onde puxeron unha faixa uns que comparten a súa afección polo Espanyol co marabilloso mundo dos sinónimos.

2. Despois dos partidos.

Collo coma exemplo esta foto tirada hai un par de semanas en Zaragoza trala derrota dos maños fronte ao Betis por 0-3. Os tres afeccionados sinalados con frechas son un clásico en toda manifestación de cólera postpartido, sexa cal sexa o equipo. Á esquerda temos ao típico afeccionado do outro equipo, que en vez de pirarse se queda alí para rirse das desgracias alleas. Neste caso unha afeccionada ca camisola do Betis,  gafas de sol... e sorrindo. No primeiro plano, un do Zaragoza que estará entonando os clásicos "xogadores mercenarios... os xogadores non sinten as cores..." e demais consignas polo estilo. Non se ve moi ben, pero o tipo leva unha camisola adicada o máis seguro que por algún deses mercenarios. Tampouco é de estrañar que moitos leven os nomes dos xogadores nas costas. Finalmente temos ao do fondo, que non é afeccionado e que pasaba por alí, e que se mantén fóra da primeira liña porque ás veces estas cousas rematan a hostia limpa. Ás veces é a propia policía que empeza a fostiar a todo aquel que se mova, outras os afeccionados que empezan a tirar cousas, e outras cando o futbolista insultado sae do coche e o agresor se converte en víctima, como cando ao tinerfeñista Lussenhoff lle tiraron un pedrolo no coche que se lle dá o deixa no sitio. O arxentino, en vez de repoñerse do susto, optou por sair do coche detrás do individuo para patealo.

Cando chega o derradeiro encontro da tempada e se conquire a salvación ou os obxectivos que sexan, hai invasión de campo nos sitios onde a xente son uns festeiros (Betis) e nos que son serios e coherentes lles adican unha sonora pitada (Athletic Club).

chúzame

A falta de inspiración para escreber algo medianamente interesante fai que de cando en vez teña que botar man de fotos coma esta para manter actualizado o blogue. Ese aprendiz de ultra é un neno, non se trata do Señor Galindo, a pesares do enorme parecido.

chúzame

Disque que o outro día, cando un seareiro do Betis lle tirou unha botella ao porteiro do Athletic, non foi retido polo resto dos afeccionados que o rodeaban. En realidade si que foi un afeccionado o que o retivo, pero se trataba dun policía que estaba a asistir ao partido. Nalgunhas imaxes vese coma un tipo cun chándal do Betis o retén, e namentres o fai lle amosa a carteira, e todo indica que o que realmente lle ensinou era a súa placa de madeiro, e non a foto da súa muller e fillas.

Para evitar o que está pasar un día si e outro tamén, no Villamarín/Loperra Stadium deberían facer coma en Rusia. Como se aprecia na foto, alí hai tanta psicose pola seguridade que acoden aos campos máis policías que afeccionados. Se ollamos ben para a imaxe vemos coma unha ringleira si e outra non están ocupadas polas forzas da orde. As outras están reservadas para os seareiros, pero só uns cantos valentes se atreven a ocupa-las, formando un perigoso sandwich de hostias, porrazos e vexacións coma ingredientes principais.

chúzame