o traveseiro

Gracias a Otomano me enteiro de que hoxe se cumpren dezasete anos do último ascenso do Deportivo a Primeira División, nun partido fronte ao Murcia. Como pasa o tempo, xa van dezasete anos menos un día dende que Lendoiro na balconada do Concello berrara á enfervorizada afección aquelo de "¡¡¡Barça, Madrid, xa estamos aquí!!!", e todo deus lle seguiu o roio e berramos con el. Un lema que era unha especie de advertencia de que xa estabamos aquí para ser unha alternativa ao poder establecido deses dous clubes. Unha auténtica utopía que se converteu en realidade arredor de dez tempadas.

Como acompañamento a este feliz cumpreanos tiven que escoller unha foto entre un cento delas que se tiraron nese día e nos seguintes. Puiden poñer unha do famoso incendio da cuberta de Riazor en pleno partido; do oportunista do ex-alcalde Paco Vázquez índose de deportivista de pro no campo e nas celebracións (o Depor lle imorta e lle importaba un carallo); Lendoiro, sen papada, dándose bicos e apertas con Arsenio (impensábel a día de hoxe); xogadores visitando ás institucións moi ben vestidos... daquela (chaquetas horteiras, garabatas feísimas e camisas con debuxos de leucocitos e amebas); e por suposto, seareiros no estadio, nas rúas, nos bares e na fonte de Catro Camiños.

Sen embargo opto por poñer unha que, sen ser moi chamativa, encaixa perfectamente cos tempos que corren, por aquelo da folga de transporte e as súas pertinentes mobilizacións, de feito, a foto semella unha manifestación de transportistas. Mais se trata das que se fixeron chamar formigoneiras do ascenso, camións cementeiros pintados cas cores branquiazuis e que se achegaban en caravana até A Coruña montando un follón da hostia a base de bocinazos. A partires dese ano, e en adiante, sempre aparecían nas grandes citas do Deportivo.

chúzame

Hoje celebra-se na Galiza o II Día do Orgulho Lusista e Reintegrata, que coincide tambem co VIII Día Internacional da Toalha. A minha aportaçom ao primeiro é fazer coma os jornais galegos polo Día das Letras Galegas, escrever só hoje assim num gesto de cara á galería... sou reintegracionista de pastel, que lhe vou fazer.

No segundo, pois ponher umha foto toalheira relacionada com o futebol. O máis normal sería ponher uma do mítico ex-jogador portugués Eusebio com a súa toalha da sorte, mas prefiro esta duns adeptos do Metz francés, que en troques recever á súa equipa cachecol ou bandeira em man, optan por fazelo a base de toalhas.

chúzame

Achégase o final de liga e con el o virus dos afeccionados alporizados co seu equipo. O cabreo é proporcional ca distancia que queda un equipo dos obxectivos marcados a principios de tempada. Xeralmente é así, aínda que non quere dicer que porque un equipo vaia por abaixo xa os seus seareiros vaian montar en cólera. Un equipo recien ascendido que o seu obxectivo é a permanencia e non aspira a nada máis porque ten un equipo moi maliño, se logo baixa non se deberían anoxar, non se lle poden pedir peras ao olmo. Sen embargo, se un equipo aspira a pelexar polos postos de Champions, UEFA, ou incluso por títulos, e finalmente non se conseguen, e ademais rondas a segunda división ou acabas baixando... pois xa a temos liado. Todo depende principalmente das espectativas que se teñan ao principio, da calidade dos xogadores e do orzamento do clube.

Pois como dicía ao principio, aínda quedan cinco xornadas e xa se están a ve-los primeiros síntomas do virus. En canto se vaia achegando a derradeira xornada máis se recrudece a situación, aínda que hai sitios, como en Valencia (refírome ao clube de Mestalla, ao caso Levante xa non hai por onde colle-lo) onde están de unllas todo o ano, chova, faga sol, estea Quique, Koeman, Soler, Roig, Tuzón ou quen sexa, alí van a por todas. O caso é que os A.A.S.S. (Afeccionados Alporizados Sedentos de Sangue) se deixan notar principalmente en dous escenarios.

1. Nos adestramentos.

Este é todo un clásico, aínda que todo o ano. Grupos de afeccionados (estudantes, parados e xente que non ten nada mellor que facer) se presentan nos adestramentos con pancartas e berrando consignas contra os xogadores, corpo técnico e directiva. Serva coma exemplo o que aconteceu hai pouco nun adestramento do Espanyol, onde puxeron unha faixa uns que comparten a súa afección polo Espanyol co marabilloso mundo dos sinónimos.

2. Despois dos partidos.

Collo coma exemplo esta foto tirada hai un par de semanas en Zaragoza trala derrota dos maños fronte ao Betis por 0-3. Os tres afeccionados sinalados con frechas son un clásico en toda manifestación de cólera postpartido, sexa cal sexa o equipo. Á esquerda temos ao típico afeccionado do outro equipo, que en vez de pirarse se queda alí para rirse das desgracias alleas. Neste caso unha afeccionada ca camisola do Betis,  gafas de sol... e sorrindo. No primeiro plano, un do Zaragoza que estará entonando os clásicos "xogadores mercenarios... os xogadores non sinten as cores..." e demais consignas polo estilo. Non se ve moi ben, pero o tipo leva unha camisola adicada o máis seguro que por algún deses mercenarios. Tampouco é de estrañar que moitos leven os nomes dos xogadores nas costas. Finalmente temos ao do fondo, que non é afeccionado e que pasaba por alí, e que se mantén fóra da primeira liña porque ás veces estas cousas rematan a hostia limpa. Ás veces é a propia policía que empeza a fostiar a todo aquel que se mova, outras os afeccionados que empezan a tirar cousas, e outras cando o futbolista insultado sae do coche e o agresor se converte en víctima, como cando ao tinerfeñista Lussenhoff lle tiraron un pedrolo no coche que se lle dá o deixa no sitio. O arxentino, en vez de repoñerse do susto, optou por sair do coche detrás do individuo para patealo.

Cando chega o derradeiro encontro da tempada e se conquire a salvación ou os obxectivos que sexan, hai invasión de campo nos sitios onde a xente son uns festeiros (Betis) e nos que son serios e coherentes lles adican unha sonora pitada (Athletic Club).

chúzame

A falta de inspiración para escreber algo medianamente interesante fai que de cando en vez teña que botar man de fotos coma esta para manter actualizado o blogue. Ese aprendiz de ultra é un neno, non se trata do Señor Galindo, a pesares do enorme parecido.

chúzame

Disque que o outro día, cando un seareiro do Betis lle tirou unha botella ao porteiro do Athletic, non foi retido polo resto dos afeccionados que o rodeaban. En realidade si que foi un afeccionado o que o retivo, pero se trataba dun policía que estaba a asistir ao partido. Nalgunhas imaxes vese coma un tipo cun chándal do Betis o retén, e namentres o fai lle amosa a carteira, e todo indica que o que realmente lle ensinou era a súa placa de madeiro, e non a foto da súa muller e fillas.

Para evitar o que está pasar un día si e outro tamén, no Villamarín/Loperra Stadium deberían facer coma en Rusia. Como se aprecia na foto, alí hai tanta psicose pola seguridade que acoden aos campos máis policías que afeccionados. Se ollamos ben para a imaxe vemos coma unha ringleira si e outra non están ocupadas polas forzas da orde. As outras están reservadas para os seareiros, pero só uns cantos valentes se atreven a ocupa-las, formando un perigoso sandwich de hostias, porrazos e vexacións coma ingredientes principais.

chúzame

Non me estou a referir a José Manuel Pipi Estrada, playboy e xornalista (?) deportivo, senón a Pippi Langstrump, coñecida por estes pagos coma Pippi Calzaslargas.

Non tiña nin idea que fose afeccionada ao fútbol e seareira do Feyenoord holandés, e si que tiña unha forza descomunal para ter nove anos, pero non que fose capaz de erguer cunha soa man, e arrincándoo do chan, o estadio De Kuip de Rotterdam. E mira que vía a serie de cativo, pero até hoxe nin conta me dera desa afección súa.

chúzame

Asturies, principios da década dos noventa, Semana Santa. Unha procesión de fieis católicos é interrumpida por un grupo de seareiros borrachos, drogadictos e inadaptados pertencentes á Peña Chiribí, do Real Oviedo.

Nese mesmo intre, un voluntario de Protección Civil sae ao seu paso para expulsa-los berrando tipo Charlton Heston en El Planeta de los Simios: "¡¡¡Vos maldigo, vos maldigo a todos, fillos de Satanás, algún día vos pudriredes no inferno!!!"

Como é lóxico, esas verbas os Chiribís as tomaron de coña, pero non caeron na conta que ese home se trataba nin máis nin menos que de Dios Nuestro Señor, ou senón mirade o triángulo equilátero que leva na chupa.

As ameazas se cumpriron. Anos máis tarde a Peña Chiribí (verdadeiros culpábeis) desapareceu, e o Real Oviedo baixou de primeira a segunda, de alí a Segunda B, e de aí, a Terceira. Lle custou un juevo subir de novo á categoría de bronce, pero se trataba tan só dun xogo macabro do de arriba, porque novamente descendeu aos avernos.

Canta razón tiña o fundador do Opus Dei: "¿No ves cómo proceden las malditas sociedades secretas? Nunca han ganado a las masas. -En sus antros forman unos cuantos hombres-demonios que se agitan y revuelven a las muchedumbres, alocándolas, para hacerlas ir tras ellos, al precipicio de todos los desórdenes... y al infierno. -Ellos llevan una simiente maldecida."

Eso, en "cristiano", viría a ser que se pertences a unha peña ultra e a sede está nun bar de herexes, non se che ocorra boicotear unha procesión porque a peña se vai disolver e o teu equipo vai caer até rexional.

chúzame

Disque na maioría dos países árabes as mulleres non poden asistir a partidos de fútbol, e nunha minoría sí que poden, pero teñen que estar separados dos homes. Pois en Europa tamén as mulleres sofren discriminación á hora de ve-lo fútbol, e a proba a temos nesta imaxe.

Antes de nada, explicarvos que no Imperio Pequeno os xubilados e parados se pasan esas longas xornadas de lecer ollando obras, dando de comer ás pombiñas nos parques, e, un grupo bastante numeroso, no bar, empinando o cóbado. Mais nos países do Leste optan por coller ese magnífico, sano e, polo que se ve, utilísimo medio de transporte chamado bicicleta e acudir a ve-lo adestramento ou partido do teu equipo sen pagar un can. Porque alí non é como aquí, que as bicletas son para o verano, non, noutros lados tamén son para o inverno, para o outono e para a primavera.

Dito isto, vou a explicarvos onde este tarado ve discriminación algunha contra a muller, sobretodo aí, onde non hai nin unha soa. Efectivamente, ao que chegamos a albiscar nesa ringleira só hai homes vendo polo morro un partido de fútbol. Fixádevos agora no tipo da segunda bicicleta, no primeiro plano. É o único que non alcanza a superar o valado, ¿e por qué? Pois pola sinxela razón de que se está a apoiar nunha bici de mulleres, de esas que non teñen barra no cadro.

Se o biciclista este se subira a unha bici para homes non tería problema algún, coma os seus compañeiros, pero como leva unha para femias ten que conformarse con ve-lo fútbol de puntiñas ou a saltiños, ou preguntarlle ao do lado o que acontece. Polo tanto, queda claro que as mulleres non poden ver fútbol sen necesidade de pasar por caixa, a non ser que usen unha bici para homes, co perigo que supón para a súa integridade física.

chúzame