o traveseiro

Petardos, mantas, pescaos, torcebotas, paquetes, barcos... son algúns dos calificativos máis axeitados para definir a esta banda de negaos. Mais para o Deporsport, órgano de propaganda do Deportivo, xogar ben pero palmar por non atinar ca portería contraria merece a calificación de IMPOTENTES.

Entón a solución para perfora-las porterías e así mante-la categoría é ben doada: tomarse unha pilula de VIAGRA antes de sair ao campo e problema resolto.

chúzame

Foi noticia a semana pasada a denuncia que fixo á UEFA un seareiro turco do Fenerbahce solicitando unha sanción para o Inter de Milán por xogar cunhas camisolas ofensivas para o Islam. En realidade o seu equipo perdeu cos italianos por 3-0, e claro, estaba tan fodido que buscou esa estúpida escusa pretendendo que lles dean os tres puntos. Barsia Kaska, que así se chama este afeccionado (o nome xa invita a que o manden por aí, a kaska-la) considera que a camisola do Inter lles recorda aos días sanguinolentos do pasado protagonizados polos cruzados e templarios.

Pois a santo desto, tamén se soubo que o escudo do Barcelona está a ser modificado nos países árabes como Arxelia ou Arabia Saudí, eliminando así, polo morro, unha das bandas da cruz vermella de Sant Jordi. Na axencia Efe tamén se fixeron eco desta nova, o malo é que o xornalista que a redacta padece de daltonismo, que  ven sendo un defecto da vista que consiste en non percibir determinadas cores ou en confundir algúns dos que se perciben. Neste caso confunde claramente o azul co vermello. Pero peor aínda é a edición dixital de La Voz de Galicia, que é de onde saquei a captura, pois nin sequera se decatan do erro, até o punto de que o fallo ven por tres veces, na portada de deportes, no encabezamento, e posteriormente no corpo da noticia.

chúzame

Os primeiros en non aclararse, os redactores das edicións dixitais de As e La Voz de Galicia que transcriben cadanseu as verbas de Lotina como lles sae do carallo.

E por último, o protagonista da nova, Lotina, que o que di non se corresponde co que nos mostra no campo. ¿Non querías non xogar atrás e non gañar 0-1 marcando nunha contra ou nun córner? Vale, pois ao final nin fútbol ofensivo nin gol de potra, nin nada.

chúzame

Por se hai algunha dúbida, o papel de Xulieta é interpretado por Raúl González. Un xogador que para o meu gusto sempre foi do montón pero que sempre estaba aí para empurra-la. Mais hoxe practicamente só está para correr detrás do balón coma un polo sen cabeza e de cando en vez meter algún que outro goliño. Esto último é algo normal nun xogador dun equipo que crea moitas ocasións e aínda por riba xogando arriba, pero a prensa madrileña cada vez que o fai (marcar algún gol) xa o sube ao máis alto, o califica de imprescindíbel, tamén na selección, e o pelotea de tal maneira que acaban producindo arcadas. Pero case que ningún chega a facer potear como o que lin hoxe no As.

Concretamente un artigo de Tomas Roncero, xornalista coñecido polo seu forofismo branco e porque muda máis de opinión que de calzoncillos, conseguindo deste xeito a admiración de moitos afeccionados. O artigo en cuestión, en Versión Orixinal:

"Pasado, presente y futuro del Real Madrid. El inmortal. Capitán Coraje. Brazalete de acero. Piraña insaciable del Bernabéu. El héroe tiene 30 años, pero juega como si fuese un crío de 20. Anoche recorrió 9.042 metros antes de ser sustituido entre un clamor de esa Nación Blanca que asiste feliz a su reencuentro con el buen fútbol, los triunfos y la recuperación de los valores perdidos. Raúl se merece la Laureada del Madrid (sólo la tienen Pirri y Benito) y alfombra roja para lo que le reste de carrera. Su gol número 57 le mantiene en la cumbre de los killers de la Copa de Europa. Ya suma 111 partidos y me lo imagino levantando el 21 de mayo, en el estadio Luzhniki de Moscú, su cuarta corona de la Champions (¡Gento a la vuelta de la esquina!). En el partido número 300 del Rey de Reyes, Raúl se comportó como el general Leónidas en la heroica Batalla de las Termópilas. Un gol de cabeza y asistencia a Ruud en el remate del triunfo salvador. Otra muesca más en el revólver del gran depredador. SMS para Luis Aragonés: 'Si quieres que España juegue la Eurocopa, llévale a Dinamarca. O calla para siempre...'."

Por certo, mola a análise que fan dese gol nese mesmo xornal: "El testarazo de Raúl resultó casi inexplicable, porque el capitán golpeó con la cabeza casi dislocada, como los perros de la parte de atrás del coche. Tenía un defensa en la grupa, poco tiempo y ángulo escaso. Pero marcó. Raúl es Raúl y hay verdades inexplicables que se repiten para que nos enteremos de una vez."

En fin, que unha cousa é admirar ou terlle afecto a un futbolista e outra é escreber un artigo como ese, no que parece xa non que Roncero pareza estar namorado de Raúl, que o está, senón que se quere deitar con el, a facer guarreridas españolas.

chúzame

Se lle facemos caso á (des)información da web do diario deportivo madrileño AS, o estadio máis pequeno en canto a aforo da Primeira División é o da UD Almería. Pero ademais non hai campo na Segunda División máis pequeno, nin en Segunda B, nin en Terceira, nin en Preferente... e así sucesivamente.

En realidade non atopamos campo en todo o Estado, nin de seguro en Europa, América, Asia, África, ou mesmo Oceanía cunha cifra tan baixa en canto a número de persoas que poden asistir a un partido de fútbol: 0 (cero) ESPECTADORES.

E iso que o estadio é relativamente moderno. O Estadio del Mediterráneo inaugurouse no ano 2004, e se construíu precisamente para albergar os Xogos do Mediterráneo, competición que non pode ser de moita magnitude cando fan un estadio con esa capacidade.

Visto o visto, no vindeiro encontro que dispute o Almería no seu terreo de xogo, perante o Valencia, non vai caber nin un alfinete, pero non porque sexa o debut en primeira do equipo na súa casa, senón porque non vai poder entrar nin cristo polo escaso aforo.

chúzame

Resulta incomprensíbel que o xuíz Del Olmo secuestre "El Jueves" dos quioscos e non fixera o propio con este exemplar do Marca de hai unhas semanas na que non figura ninguén mantendo relacións sexuais, pero case que peor aínda, sae Guti na praia dicindo parvadas. A portada en sí é zafia, groseira e de mal gusto, porque:

1. Ninguén xoga ás palas na praia con esa pinta.
2. Guti non pode ofrecer algo do que carece (cerebro).
3. Schuster anda á percura de cerebros, polo que pode tratarse dun caso gravísimo de tráfico de órganos.

Polo tanto, o xuíz debería chamar cando menos a declarar ao director dese panfleto, xa que esas primeiras páxinas son bastante habituais, e son un mal exemplo para os nenos que as poden ver en tódolos lados. Eso si, cunha multa chega, que non se lles dea por pecha-lo Marca, porque aínda que é un auténtico lixo, tamén unha fonte inagotábel de documentación e ideal para botarse unhas risas de cando en vez.

chúzame