De entre tódalas pequenas marcas de roupa deportiva (visten entre 0 a 2 equipos profesionais) hai dúas que chaman a atención polo seu nome. Unha é CEJUDO e a outra JAKO. Hoxe falarei da primeira porque da segunda tería que poñer algunha foto de Imperioso ou dun ionki meténdose un pico e non me apetece agora poñerme a pesquisar por internete, polo tanto falaremos de Cejudo.

A empresa foi fundada no ano 1925 D.C. por Ildefonso Cejudo Parreño, pero foron os seus fillos, alá polos anos setenta, os que decidiron adicar a actividade da empresa a fabricar roupa deportiva, e máis concretamente, calzado. Segundo presumen, Cejudo foi a segunda marca de España máis vendida no ano 1983. Supoño que a primeira sería Paredes e por detrás estaría Yumas (reservadas para xente con gran poder adquisitivo) ou mesmo Golfitos. Me escarallo que na súa web din que os establecementos especializados en roupa deportiva "esixen que os productos se apoien en xogadores e equipos de recoñecido prestixio", e nomean a clubes que patrocinan ou o fixeron anos atrás como Recreativo, Almería ou Xaén, e a xogadores de fútbol de primeira categoría (textual) como Darío Silva, Benjamín ou Ito... O primeiro, perdeu unha perna nun accidente de coche, non puido pisar ben o freo por culpa da baixa calidade das súas zapatillas de deporte Cejudo. Os outros, eternas promesas que se non se xubilaron xa están tardando.

O que tiñan que facer nesta empresa para ter éxito é patrocinar a xogadores que levaran o nome da marca non nas botas, senón nas cellas. Nos oitenta e noventa si sería sinxelo atopar cejudos, mais a día de hoxe é farto compricado ver a futbolistas que non se depilen as cellas, por eso este consello a Cejudo chega demasiado tarde. Entre as decenas de fotos de futbolistas cejudos escollo unha dun, Fernando Hierro, que tira por terra a miña teoría de que ter as cellas unidas polo medio é un símbolo de intelixencia, por aquelo de que une as dúas partes do cerebro. Esa alomenos é a escusa que pon un cejijunto coma min para non depilarme as cellas.

chuzame

Ou o que é o mesmo, O RETONNO DE SERGIO KRESIC. A primeira vez que oín falar del foi hai vinte anos, cando adestraba ao Real Burgos en Segunda División e o seu nome de guerra non era Sergio Kresic, senón Sergije Kresic-Juric, ou Sergei, a secas. Logo tiveron a ben poñer en práctica ese costume tan español de nacionaliza-los nomes estranxeiros e chamarlle Sergio. Non o podo afirmar ao 100% pero apostaría o que fose a que o primeiro en chamarlle así foi o mítico xornalista deportivo José María García, moi dado a iso, como por exemplo dirixirse a Schuster coma Bernardo ou a Futre coma Pablo (Bernd e Paulo).

Ben, pois pensaba que Kresic xa se xubilara dos banquiños despois da tira de anos adestrando por estes lares: Burgos, Valladolid, Mérida, Marbiella (onde residía), Betis, Murcia, Mallorca, Las Palmas e Huelva. Non por esa orde exacta pero si a eses equipos. E agora, tras adestrar aos croatas do Hajduk Split, volve para dirixir en Primeira ao Numancia. Veremos a ver o que dura en Soria.

Por outra banda, a foto que acompaña non é exactamente de Kresic. No seu lugar prefiro poñer un bonito fotograma dunha comedia futboleira en que o protagonista (o actor John Cleese) ten un enorme parecido co propio Kresic.

chuzame

Loxicamente tiven que frota-los ollos para asegurarme que esa bufanda non era de España, senón do Nacional de Montevideo. E digo de España porque onte vía bufandas de La Roja até nos programas estes de madrugada do timo chamada.

Pensaredes que iso non ten nada de anormal, que os que habitan nese piso (de seguro que uruguaios) aproveitaron que facían unha lavadora de roupa a cor para lava-la bufanda do seu equipo, neste caso a de El Bolso. O que pasa é que non é a primeira vez que nese piso alguén pendura unha bufanda do clube dos seus amores e non precisamente para secar. Hai uns anos habitaban nese piso un grupo de estudantes, e nunha ocasión puxeron unha bufanda do Celta na corda, claramente para foder á veciñanza, e máis concretamente a nós. O caso é que se lle soltou a pinza e caeulle ao tendedeiro dos veciños de abaixo, curiosamente aos do segundo (Celta a Segunda, premonitorio), que a deixaron alí porque os de arriba non tiveron o que hai que ter para baixar a pedirlla.

Entretanto botei unha ollada en internet a ver se xogaban o Nacional contra Peñarol e para nada, así que a teoría é a de que había que pasarlle un auga á bufanda porque o branco xa era negro e se confundía cunha do Inter de Milán, e hai diferenzas, un e Nacionale e o outro Internazionale. Por certo, das cortinas case que non vou comentar nada porque tampouco é plan de andar xogándome o tipo pero por se ascaso esta foto da súa fiestra chega a eles... ¡¡¡Viva o Nacional de Montevideo e vivan os vestidos e camisas marróns e os pantalóns lilas!!!

chuzame

Xa nolo adiantaron no Bernabeu (onde senón) nun partido da fase de clasificación para a Eurocopa, onde estes devotos seareiros lle daban as gracias a Deus por ser español.

E Deus lles está tan agradecido que fixo que a selección española quedara hoxe campiona da Eurocopa. Ben, pois como é de ben nacidos ser agradecidos agora é Deus o que necesita de todos eses afeccionados para cando se cansen de profana-la fonte de Catro Camiños na Coruña celebra-la copa,  que se manifesten ou xunten pelas para pagar aos mellores avogados para sacalo do trullo, porque segundo leo no 20 Minutos...

chuzame

Vale, ¿e que ten que ver isto co roio futboleiro? Principalmente porque a min me lembra bastante ao caso do Trofeo Teresa Herrera, o torneo de verán máis antigo e prestixioso do mundo que pasou en apenas quince anos de encher Riazor de afeccionados gracias a un cartel formado por grandes equipos que formaban coas súas respectivas estrelas... a equipiños de terceira fila con xogadores que non os coñecen nin nas súas casas á hora de xantar.

Con Rock in Río pasa algo parecido. Antes eran carteis rockeiros en que se metía algún polo medio que desentoaba pero que en xeral era iso: rock. Agora é ao revés, unha auténtica bazofia en que se cola polo medio algo decente. E cando digo bazofia refírome ao meu gusto persoal e intransferíbel. Ao que lle preste Shakira pois me parece estupendo, pero eso non é rock, e polo tanto, non pode figurar nun festival de rock o mesmo que un equipo xaponés non pode participar no Teresa Herrera, con tódolos respectos para o fútbol xaponés e os amantes de Oliver e Benji, que os hai, e moitos.

Para ilustrar esta entrada, un par de exemplos do pasado e presente do Rock in Río. Arriba, Andreas Kisser, do grupo Sepultura. Esta banda brasileira sempre mantivo unha grande relación co fútbol, polas referencias a este deporte no merchandising da banda e pola gran afección dos seus músicos. Os irmáns Cavalera, Igor e Max, por exemplo, acérrimos do Palmeiras. O primeiro disque ten unha colección de máis de 400 camisolas de fútbol, e ao segundo sempre lle mola saír ao escenario cunha do equipo da cidade onde toca, cousa que ás veces lle acarrea algún disgusto, como aquela vez que se puxo en Madrid unha camisola do Real e case o apedrean. Na foto, como dicía, o guitarrista, tamén futboleiro, cunha do clube Belgrano nun concerto en Arxentina.

Esa a cara, o pasado glorioso de Rock in Río Ferdinand. E a cruz, embaixo, Alejandro Fans Sanz, seareiro confeso do Betis, persoeiro ao que lle teño especial tirria xa dende hai moitos anos, cando cantaba aquelo difícil de explicar e dixerir de "compartiendo las miradas con las luces apagadas" (?) Por certo, que urxe sobremaneira facer unha categoría musical, en vista da gran cantidade de referencias futbolomusicais deste blogue, a ver se se me ocorre un nome medianamente decente para a mesma.

chuzame

• No ha sido gol por que se ha ido fuera.
• Si meten un gol más que el rival, ganan.
• El partido acabó 0-0, siendo el mismo resultado al descanso.
• Ha sacado una mano!. Ha sacado la otra! Ha hecho el helicóptero!.
• No sólo está jugando bien, sino que además está haciendo un gran partido.
• En este partido puede pasar, incluso, cualquier cosa.
• No cabe duda de que si quieren meter un gol en balón tiene que ir entre los tres palos.
• Como sigan a este ritmo de partido no van a durar ni tres horas!.
• Holanda se quiere tomar la sopa por donde más quema, por en medio.
• La máxima del fútbol: para atacar hay que tener el balón.
• La Supercopa se ha convertido en un trofeo de prestigio.
• Es mejor irse al descanso ganando que perdiendo.
• Los jugadores ucranianos juegan con ventaja, van ganando 1-0.
• El arbitro, aunque es alemán, se ha hecho el sueco.
• Esta en fuera de juego el brazo, el escudo y la mitad del numero 7.
• Las mejores soluciones están en el remate, pero las mayores en las bandas.
• Ha sido penalty pero podría no haberlo sido.
• El equipo que quiera llevarse los tres puntos deberá marcar al menos un gol válido, sin que el otro equipo marque.
• Todos hablan de marcar 2 goles, pero tiene mas importancia el empate que el posible segundo gol.
• Este partido hace rato que no tiene cinturón de seguridad.
• A los gallos se les está erizando la cresta.
• El punto de penalty es como un pozo de petróleo.
• Como sigan jugando tan bien mejor será que los demás nos dediquemos a la lectura.
• Portugal nos ha enseñado todo lo que hemos visto.
• Si le preguntan a un griego si le gusta jugar cara a la portería dirá, “ah, pero existe?”.
• Se desmorona el Castillo de naipes griego, defensivamente hablando.
• Una cosa es cortar el juego y otra cortar piernas.
• Los peones están acosando a la reina Holandesa. Deportivamente hablando, claro.
• El jugador se ha hecho daño en el hombro, por que ha caído con la lengua encima del hombro.
• La barrera está en el mismo sitio que en la primera negociación.
• El Valencia es incapaz de meter ningún gol por que hay un Toldo bajo la portería.
• En partidos como éste, los defensas tienden a defender su propia portería.
• Eso ha sido cuarto y mitad de kilo de penalty.
• Colorin colorado, el Milan a semifinales ha pasado
• Este gol en contra del Madrid es lo mejor que podía pasarle al Madrid, porque va a despertar a los jugadores.

• Salió desde atrás, lo dejó todo, dejó la familia, cogió las maletas y se recorrió todo el campo
• Han debido de ser de pase por lo menos 3 kilómetros.
• El Bayern encontró el balón sin encontrar el fútbol.
• A ver si con el agua te va a salir pelo, ja, ja , ja (a Quique Guash).
• Es como tener un gran coche sin volante, así es Holanda.
• El balón quedó muerto en el área y ya se sabe, pájaro que vuela... a la cazuela.
• Perotta y Gattusso están recuperando balones hasta en Septiembre. Van a septiembre por sus compañeros, por eso de recuperar.

• Gattusso no está gateando, está gattusseando.
• Gerrard corre más que el balón.
• Rooney llevaba la cabeza entre las piernas.
• Voller está más intranquilo y más de pie.
• Menudo púgil es Wörns. Si te toca que te marque, mejor que te dediques a la lectura.
• Ivan Campo da miedo, y no solo por su juego, ja, ja, ja.
• Eriksson y Scolari podrían chutar los penaltis, ellos también han jugado al fútbol.
• Shaka se podría llamar “Shaka de banda”, por que es lo único que hace en todo el partido...

• Míchel, nun España-Andorra: "Cada vez que hace una entrada Lima sube el precio de la escayola".
• Por la cara, Rooney parece el hijo de Gascoigne.
• Atrapó Dudu en dos tiempos, Dudu de duda...Je,Je.
• Samuel no es muy rápido. Es tan rapido como yo bajándome del coche... con el cinturón puesto. Jajaja.
• Vemos al iracundo Michel Salgado con razón.
• Amadeo, no me tires que te veo.
• Nesta le detesta.
• Zidane es un calvo listo.
• A ver si cierran las puertas del campo, y se acaba el viento, jeje.
• El centro ha sido peligroso y además ayudado por un jugador que no estaba en la alineación, el viento.
• Siempre ira al balón, parece el muñeco diabólico.
• La línea recta a veces, no es buena consejera.
• Todos sabemos que de tanto ir el cántaro a la fuente se acaba rompiendo.
• Cuando llegas a la línea de fondo, balón atrás, tranquilo, siempre aparece un amigo.
• Ese pase llevaba una tarjeta adherida que decía, “toma, mételo”.
• El partido es como cuando vas a bañarte y cuando sales otro se ha puesto tu ropa.
• Tenían muchos metros pero venían en son de paz.
• Este futbolista no corre más porque la señora pájara le ha dado, con el bolso en la cabeza.

• Un reparto de puntos nunca beneficia al que necesitaba los 3.
• Este partido es como conducir un coche sin volante.
• Lo difícil es pensarlo.
• El partido está animoso.
• La banda izquierda de Francia es como un jardín con flores, no las pisa nadie.
• La mejor manera de defender es con el balón y atacando.
• Mientras hay vida…hay segunda parte. (Champions, Milan 1 Celta 0 ao descanso).
• El Chelsea está atacando de manera reivindicativa.
• El partido va a acabar 0 a 0 a menos que a algún futbolista se le afile la flauta..
• Camacho ha reunido junto al balón a jugadores que se hacen amigos de el, y eso ha dado resultados.

• El partido esta acabado en todos los ordenes menos en el temporal.
• Holanda no dispone de ninguna nave nodriza que abastezca balones a Van Nistelrooy.
• Qué mal defiende Holanda cuando ataca.
• En Holanda el balón lo recuperan los recuperadores y lo juegan los jugones.
• En cualquier momento del partido puede alterarse el marcador.
• Si ese balón hubiese ido entre los tres palos y no lo hubiera parado el portero, sería gol.

• Ese asistente es el mas guapo de la liga.
• El objetivo es hacer daño a la portería de Nikopolidis.
• Jugar así es como estar dándole la pistola a un ladrón. Tanto se la das, que al final te roba.
• Ha sido una entrada muy dura en el tobillo de Aquiles.
• Yo creo que en este partido o empatan o gana uno de los dos.
• Menuda jugada indavadual. Perdón, indavadual.
• El Alavés no debe acelerarse. Ya tiene bastante desaceleración en el marcador.
• En mi libro he dejado claro que soy totalmente impertinente con el trato a los niños... perdón, intransigente .
• Si el portero no hubiese parado el balón habría sido gol.
• Si llega a entrar es gol.
• Un gol en contra siempre es un contratiempo.
• De la Casa: "El jugador ruso que acaba de chocar con su compatriota le está diciendo que ha sido él el que le ha golpeado". Michel: "Y seguro que se lo ha dicho en ruso".

• De la Casa: "el campo se encuentra visiblemente mojado" Míchel: "Así es, PROBABLEMENTE se deba a la intensa lluvia que está cayendo".
• De La Casa: "Tendra dificultades para respirar con esos algodones en la nariz". Michel: "Menos mal que le quedan las orejas".
• De la Casa: "Rooney parece más mayor por el aspecto de su cara". Michel: "Seguramente haya tenido una infancia muy dura".
• De La Casa: "Hace un calor sofocante en Oporto". Michel: "Y decías que iba a nevar".
• De la Casa: "Vaya partido de Edmilson... y eso que estaba tocado". Michel: "Si, tocado por una varita mágica defensiva".

• De la Casa:"ahi va James..." (porteiro inglés, que falla unha saída). Michel: "...o mejor dicho ahí va, James!!".
• Holanda y Suecia van empate a cero. “Es un partido de ataque voraz que se ha instalado en el cerocerismo”.
• Falando do troco de bandas entre Figo e Cristiano Ronaldo: "Ha venido el jefe y le ha cambiado de oficina".
• "Con esta victoria Holanda rompe una maldición de 18 años... no, más... 22... digooo...12" (en realidade eran 16 anos perdendo nos penaltis).
• A man de Trezeguet: "No han visto la mano la mitad del campo más uno. La mitad del campo que es Francia, más uno que es el árbitro".
• Como se nota cuando un lateral entra por sorpresa, como sorprende….
• Un corner que se lle foi a un grego. "Vaya regalo, ahora sólo queda abrirlo y ver lo que lleva. Ojalá sea un gol".
• Albelda ha visto una tarjeta española, y el jugador amarillo no podrá jugar contra Serbia.
• El seleccionador de Alemania, Rudi Voller, debería preguntarse si merece la pena jugar mal para perder igual.
• Referíndose ás novas fichaxes do Zaragoza: "Estos jugadores no son habituales en la alineación".
• Nun do Real Madrid contra a Roma que se xogaba a porta pechada: "Pues al final no ha venido nadie eh...".
• "Va a salir el sol antes de que le metan un gol al Madrid" (10 segundos antes de que o Madrid encaixe un gol).
• Dous xogadores chocan disputando un balón, Michel: "ese cuerpo a cuerpo ha sido puramente físico".

chuzame

A tipa conducía un coche que ía detrás do home e o seu fillo, que foron embestidos por dúas veces, o neno se apartou xa á primeira, máis ao pai non parou até que conseguiu tiralo da bici e pasarlle o carro por enriba da mesma. Non contenta con iso, apeouse do carro e se dirixiu até eles, e en vez de auxilialos, tentou darlles de hostias. ¿Os motivos? A versión oficial é que a estrada era de sentido único, os ciclistas ían moi lentos, a tipa tiña presa, perdeu os nervios e os embestiu. Logo, presa dun ataque de nervios se foi a por eles e a por todo o que se lle puña por diante, incluídos os policías municipais de Baiona que a tentaron reducir. Eu teño tres versións alternativas.

1. A versión anticelta.
A señora é seareira do Racing de Ferrol, ten moi fresco na memoria o episodio do pasado domingo que rematou co seu equipo en Segunda B grazas a que o Celta non foi quen de gañar ao Alavés. Viu na estrada a un individuo ca camisola do Celta e non se puido reprimir, se foi a por el poseida polo demo (Isidro Silveira). Sei que era do Rácing porque se fose do Depor non o atropelaría nin de coña, se contentaría con berrarlle "¡pringao!" dende o coche no adelantamento.

2. A versión antipereiro.

A señora confundiu á vítima con Óscar Pereiro, o persoeiro galego famoso máis plasta do país dende a desaparición da vida pública de Juan Pardo. Pereiro hai uns meses ameazou con, unha vez deixar o ciclismo, facerse futbolista. Se xa non sae da TVG sendo ciclista, imaxinádevos como xogador de fútbol, todo o día dando roldas de prensa. A conductora, trabucada ou non, só lle quixo facer un favor á humanidade.

3. A versión foiselle a pinza.
A conductora é actriz  de teatro. Nestes días está a representar no Teatro Pello a obra "Vida e obra de Farruquito"  e levou o seu papel demasiado lonxe.

chuzame

O ex-futbolista francés Emmanuel Petit sacou unha autobiografía na que detalla tódolos seus excesos co luxo, o sexo e as drongas. Isto me fixo lembrar de Monsalvete, aquel futbolista do Betis alá polos primeiros noventa que, cando estivo cedido no Figueres, dera positivo por cocaína. Busco por internete a ver que foi da súa vida e descubro unha entrevista que lle fan nunha web bética onde se demostra que uns nacen con estrela e outros estrelados. Monsalvete está no segundo grupo.

A entrevista xa foi hai nove meses, e nela di que o único que lle pide á vida é un traballo fixo, porque ten catro fillos que manter e porque dos seus anos de futbolista non aforrou un chavo. Segundo el, en catro anos no Betis tan só gañou 11 millóns de pesetas, que lle parece pouco (atención, son 11 kilos de hai quince anos). O caso é que ao tipo lle gustaría volver a traballar de repartidor de pasteliños de Bimbo, que de tódolos chollos que tivo nos últimos anos ese era o que máis lle molaba. Sería porque se poñía cego a Tigretones.

Ben, pois o título ben a santo dunha pregunta sinxela como "Monsalvete, ¿que tal estás?" Responde que "Voy tirando, poco a poco. Me gustaría que las cosas me fueran mejor; pero es lo que hay y sigo pa´lante", para despois detallar polo miúdo os seus problemas de saúde. Penso que con dicer que estivo chungo do estómago e estivo ingresado un tempo no hospital chegaba, mais Monsalvete se lanza e xa non hai quen o pare:

"Hace un año, en enero... de 2006, estuve muy grave, casi ya nadie contaba con que saliera de esa. Tenía unos dolores de barriga y aguanté por lo menos cinco días antes de ir al Virgen del Rocío. Fue una barbaridad. Tenía apendicitis y llegué reventado, con gangrena. Estuve un mes en el hospital y me operaron dos veces; me pusieron un ano artificial y me salvé así. Recuerdo los botes de morfina, uno detrás de otro. Nadie pensaba que iba a salir vivo. Me quedé hecho un zombie, con la cara chupada. De 100 kilos pasé a pesar setenta y poco. ¡Uff! Que mal momento. Pero el peor fue otro, cuando entré en una depresión muy gorda. Fue hace cuatro años. Ahí perdí la cabeza. No tenía ganas de seguir pa´lante. Y me planteé de todo, la verdad. Estuve dos años fatal. Con los papeles perdidos, tenía menos tornillos... ¡Qué mal, mal de verdad! Toqué fondo."

Gangrena, operacións, morfina, zombies, falta de tornillos na cabeza... menuda película. Afástate Quentin Tarantino, que aquí chega Monsalvete.

chuzame

Doña Croquetescu, vostede fique aí sentada tan tranquila que non pasa nada, e se quere algo... un té con pastas, un colacao, un refresco... só ten que pedilo. Para eso están eses agradábeis, serios e responsábeis xóvenes romaneses, para axudala no que desexe. Eso si, coloque ven o paraugas non vaia ser que se lle molle a calceta.

chuzame

Por exemplo, a imaxe de arriba, de hai pouco máis dun ano. O Celta ía para segunda de cabeza e a Carlos Mouriño e directiva, grandes profesionais e especialistas en situacións deste tipo no eido empresarial, non se lles ocorre mellor solución que pedirlle aos afeccionados que acudan a Balaídos con amuletos para afastar a mala sorte e así poder salvarse. Non se lle ocorreu ningunha idea que non fose de tipo para-anormal, como a calqueira presidente nesa situación: botar xogadores, poñer aos do filial, eu que sei... non, el se pon en mans da deusa Fortuna.

Aí o tedes, nun adestramento do Celta naquelas datas tan chungas, pousando vestido cun anorak cos afeccionados e dous futbolistas, Nené e Giovanella (este non sei que carallo pintaba alí, se non podía xogar). Era para poñelo pingando alí mesmo pero sen embargo optan por sacarse fotos sorrintes. Foder, e que non me estraña nadiña que anden mal de cartos, porque aquel día eses afeccionados foron a A Madroa en autobuses pagados polo clube para animar ao equipo... no adestramento! Xogaban titulares contra suplentes e estes fenómenos dándoo todo na bancada de A Madroa, con bandeiras, pancartas, petardos... coma se fose un partido oficial. A todo isto...¿esta xente (Comando Celta e cía.) non traballa?

Ben, pois o outro día o Celta pechaba a penosa tempada en casa fronte o Alavés e con derrota, e os seareiros lle piden a Mouriño que non lles pague. Esto se pode interpretar de dúas formas. Ou ben se refiren a que "No les pagues" aos acreedores que xa decidirá o xuíz da Concursal, ou cecais se refiren a que "No les pagues" aos xogadores. En calqueira caso, o ideal despois da que liou o tal Mouriño é que na faixa rezara "Como no te largues..." referíndose ao presidente e deixando puntos suspensivos para evitar que a retiraran as forzas da orde por apoloxía da violencia. Se completaría a faixa cun "...te vamos a devolver a México en una caja de madera".

Por suposto, se refiren aos xogadores, que son uns petardos pero o maior culpábel é o que fichou a un espantallo de adestrador (Stoitchkov) e formou esa plantilla mediocre: Carlos Mouriño, que foi tamén mesmo que botou a Félix Carnero, por exemplo. Mouriño se vai de rosiñas e a culpa é toda dos xogadores e dos anteriores xestores, coma sempre nestes casos.

chuzame

- Foto 1: Imaxe tomada hai dous anos, no Mundial de Alemaña. Unha cuadrilla de cabestros toureiros e banderilleiros cantando o "A por ellos, oe!"

- Foto 2: Onte me topo con estoutra tirada no partido de España-Suecia. Son o mesmo grupo de mestres da tauromaquia pero dous anos máis vellos. Descobro que son cantabróns de Cantabria Infinita. Semellan estar cantando "Ya estamos hartos, pasar de cuartos!"

- Foto 3: Un espontáneo, sen traxe de luces, humillando a un pobre touro agonizante. Que alguén lle dea a puntilla na caluga, hostia, que non ten por que sufrir máis!

- Foto 4: Toureiro amosándonos o que lle está a medrar na cabeza namentres el está en Suiza e a súa muller en España.

chuzame

Na miña vida tal cousa vin. Seareiros do Hércules de Alacante en Togo... xa é cousa rara, pero é que á súa vez son fans do porteiro da selección austríaca, Jurgen Macho. Só falta que éste último diga que o seu ídolo é José Antonio Camacho.

chuzame

Pero non por el, a Zambrotta que lle dean polo cu, que ninguén o ha botar de menos nin aquí nin en Barcelona. A putada é que con el se pirará a súa dona, Valentina Liguori, e ela si que nos viña de marabilla, e non o digo como home (non é que sexa de pedra) senón como cidadán preocupado polos problemas da sociedade.

Coma por exemplo, a folga de transporte, que fai que estes días os gandeiros galegos tiveran que tirar un 15% da producción de leite, que equivalería a perder polos sumidoiros nun só día seis millóns de litros de leite. Os gandeiros non teñen capacidade para almacenar tantos litros, sen embargo coa inestimábel axuda da dona de Zambrotta a situación podería normalizarse e non faría falla tira-lo leite porque esa señora ten suficiente capacidade para gardala toda.

Eso por un lado, e por outro tamén está o problema de que tan só trece hospitais en todo o Estado facilitan a lactancia materna. Valentina, se se queda, podería suministrar leite a tódolos recén nacidos aínda que as nais non lla poidan dar aos seus meniños.

Canta razón tiñan os Rastreros de Chantada cando cantaban aquelo de "Salú, pesetas, e leite nas tetas..." esta señora ten pinta de ter boa saúde (ao mellor problemas de espalda polo peso que soporta), cartos (fixo que está forrada como o seu home), e leite... vale máis unha imaxe que mil palabras. Non sei porque me dá que o número de visitas do blogue subirá considerablemente.

chuzame

En Renaldinhos & Pavones, poñendo en perigo a súa propia saúde mental e física (puideron morrer afogados nos seus propios vómitos), tiveron a ben repasa-las derradeiras 31 portadas do panfleto deportivo MARCA e dese xeito confirmarnos que desas 31 primeiras páxinas, 23 estaban adicadas á interese do Madrid pola fichaxe de Cristiano Ronaldo.

Como gratitude, nos agasallan cunha plantiña do MARCA a cumplimentar por nós, e desa maneira axudar a ese xornal na súa cruzada por facer portadas propagandísticas cada vez máis cheas de subnormaladas. Velaí vos deixo a miña humilde aportación.

chuzame

1. Manifa Rayo Vallecano.

Membros da peña Bukaneros maniféstanse en Madrid contra a represión policial contra o seu grupo. Se engadimos que o Rayo milita (de momento) na Segunda B, podemos dicer que animalo, aparte de non ser delicto, é un mérito.

2. Manifa UD Salamanca.

Por mor das débedas acumuladas a Unión podería vende-la súa praza na Segunda A a outro clube. Os afeccionados maniféstanse na súa cidade contra esta posibilidade, pretendendo que as administracións públicas lle solucionen a papeleta, como é costume nestes casos.

3. Manifa Real Zaragoza.

Se consumou o descenso e os afeccionados manifestan a súa repulsa contra os xogadores, directivos e todo aquel que se meta no medio. Á dereita de todo, os ultrillas: Sen honor, sen orgullo, sen vergoña, sen dieta mediterránea, sen cerebro...

chuzame

Como acompañamento a este feliz cumpreanos tiven que escoller unha foto entre un cento delas que se tiraron nese día e nos seguintes. Puiden poñer unha do famoso incendio da cuberta de Riazor en pleno partido; do oportunista do ex-alcalde Paco Vázquez índose de deportivista de pro no campo e nas celebracións (o Depor lle imorta e lle importaba un carallo); Lendoiro, sen papada, dándose bicos e apertas con Arsenio (impensábel a día de hoxe); xogadores visitando ás institucións moi ben vestidos... daquela (chaquetas horteiras, garabatas feísimas e camisas con debuxos de leucocitos e amebas); e por suposto, seareiros no estadio, nas rúas, nos bares e na fonte de Catro Camiños.

Sen embargo opto por poñer unha que, sen ser moi chamativa, encaixa perfectamente cos tempos que corren, por aquelo da folga de transporte e as súas pertinentes mobilizacións, de feito, a foto semella unha manifestación de transportistas. Mais se trata das que se fixeron chamar formigoneiras do ascenso, camións cementeiros pintados cas cores branquiazuis e que se achegaban en caravana até A Coruña montando un follón da hostia a base de bocinazos. A partires dese ano, e en adiante, sempre aparecían nas grandes citas do Deportivo.

chuzame

Penso que non hai dúbidas. Con total seguridade este é o ano da selección alemana. Hoxe comeza a Eurocopa de fútbol e aínda que non sexa a miña selección predilecta, penso que a vai gañar Alemaña. Xogan perto de casa e despois de doce anos sen sair campión penso que xa lles toca.

Ademais, coma vedes, lle quero facer unha homenaxe ao cara de cona de Oliver Kahn, que non xogará esta Eurocopa porque hai dous anos renunciou á súa selección, pero esta tempada se retira e temos que lembrarnos del.

chuzame

Rapidamente me viu á memoria a súa imaxe marcando goles en campos embarraos de Segunda B e da Terceira galega. Unha imaxe inesquecíbel, porque como vedes, Carolo era unha especie de Dertycia á galega. Agora ao mellor pasaría desapercibido pero nos oitenta e noventa, os futbolistas que ían completamente rapados era porque eras Ivan De la Peña ou ben tiñas esa enfermidade que non che medra o pelo no corpo (como este caso e o do exdianteiro arxentino do Tenerife).

Acudo ao meu arquivo secreto das Celebridades do Mundo Viejuno e obteño esta fotografía del, pousando nada máis e nada menos ca camisola do CD Lugo en Segunda División, categoría na que marcou uns cantos chicharros, que non lle valeron aos lucenses para manterse en segunda pero si a Carolo para deixa-la súa impronta e superar en números ao suposto "crack" do equipo e da dianteira, un serbio chamado Joksimovic. Por certo, Carolo era tan peculiar, que naceu en Estramundi..., tranquilos, non é que nacera fóra do mundo, e que así se chama un lugar entre os concellos de Padrón e Rois, na Coruña, onde veu á luz esta estrela do fútbol patrio.

chuzame

O aviador, militar, politólogo, intelectual e, ademais, futbolista español do Málaga, Salva Ballesta, falando do vindeiro partido que enfrontará ao seu equipo co Granada 74: "El partido del domingo es para hombres". Para homes feitos e dereitos, coma ti, que tes espermatozoides por neuronas.

chuzame

Os anos non perdoan, e salvo casos excepcionais coma a raíña Fabiola de Bélxica, que leva 50 anos co mesmo peiteado, o normal é que se che pase coma ao que parece será o novo adestrador do Espanyol de Barcelona, Bartolomé Márquez.

Aínda que pareza mentira, cando era xogador o seu nome futbolístico non foi Bartolo, senón Márquez, eso si, acompañado polo alcume de Tintín, polo seu parecido co heroe dos cómics. Pero como dicía antes, os anos non pasan en balde, e en vinte anos Tintín pasou a ser Tornasol. Imaxino que o cadeliño que tería daquela Márquez, Milú, estará agora criando malvas.

chuzame