Alguén debería dicirlles a estes señores e aos que deseñaron a obra que cando se escoita dicer que “o partido xogouse nunha soa área”, ou que “todo o partido desenrolouse en tan só un cuarto de campo”, son símiles futbolísticos, e que cando se constrúe un estadio ten que ser enteiro, e non só un cacho de campo e bancadas. Onde está a parte de campo que falta? Se os ve Derek Zoolander quéimalles a maqueta.

2. Madrugada do xoves ao venres. Collemos un taxi e un amigo ponse a putear ao taxista, primeiro coa emisora que levaba posta e logo perguntándolle se “Sabe como quedou o Werder Bremen?”. O condutor dinnos que “Non, só sei que o Atlético empatou a dous e o Valencia a catro e pasaron a eliminatoria”. Interesante, sabía como quedara o Valencia pero non o Bremen.

3. Tom Cruise (primeiro pola esquerda, vendo unha pachanga de Los Angeles Galaxy) pídelle ao seu querido amigo David Beckham que deixe o fútbol e que se lance á conquista de Hollywood por considerar, como bo cienciólogo que é, que a mancadura que sufriu Becks no talón de Aquiles é un sinal divino para que abandone o fútbol. A que cando na rodaxe de Valkyrie se sucederon unha chea de estraños accidentes ninguén lle dixo a Cruise que deixara o cine e se pasara ao fútbol profesional? Pois entón que se meta a lingua e seus consellos polo cu, que o sétimo arte xa está bastante fodido como para aínda por riba fichar a Beckham.

4. “Dánsenos mal os equipos a raias”. Escoitado onte na rúa tralo Depor-Valladolid. Este ano gañamos na casa ao Athletic, Atlético de Madrid e Málaga, e empatamos co Sporting de Xixón, e iso que todos van a raias. E falando deste encontro, resulta bastante triste que un equipo, o pucelano, xogándose a permanencia en 1ª DIVISIÓN e só contando co apoio de catro gatos (sábado, con festivo o día anterior) namentres, na outra punta da cidade, o Campo de Elviña case cheo con máis dun milleiro de seareiros da Ponferradina… de 2ª DIVISIÓN B. Que cada un saque as súas propias conclusións.

Con varios días de retardo (para non variar) e de novo no apartado de Los detalles na crónica post partido de La Voz, do pasado domingo. Se aínda se tratara de Ozzy Osbourne e non Bertín Osborne…

Polo título en negriña semella que os afeccionados solidarízanse con el porque tivo un fillo retrasado, porque a xustiza mandoulle tirar outro cacho de chalet ou porque o Madrid quedou apeado da Champions. Mais… quen se solidariza cos pobres viaxeiros e persoal de voo que de seguro que o tiveron que aturar mazao e entoando as súas insoportábeis rancheiras?

Licor café… a gasolina do povo!

Primeiro foi Paolo Di Canio, por certo, máis feo que pegarlle a un pai, e agora Mauro Zárate.

Un, italiano, e o outro, arxentino, pero ámbolos dous nacionalizados mongois.

Fíxenme coa foto (da parte masculina) promocional da exposición “Visibilidade”. Como se apreza, Fran non sae cosendo roupa, nin co ferro quente, nin mariscando… o fai tendendo a súa roupa de traballo (?)… e debaixo do traveseiro!!

Neste caso tampouco me parece unha tarefa exclusiva das mulleres, aínda que hai algunha que así o entende. O digo porque en certa ocasión estaba eu tendendo a roupa no patio de miña casa (que é particular e cando chove se molla coma tódolos demais) e unha voz feminina que saía dalgunha fiestra dun edificio berroume “QUE HUMILLANTE!! Eu pasei de todo e seguín ao meu, pero faltoume pouco para cantarlle aquela bonita copla que di… “Putas putas son las que están en la ventana, putas putas son las que están en el balcón”.

E para promover os contidos desta exposición, a Concellaría distribuirá 10.000 postais a través da guía de lecer GO! A metade delas, 5.000 (para os de Letras) son como a que acompaña este post: Pili Neira, seleccionadora galega de fútbol feminino coas rapazas da selección nunha clase de ballet (?). A foto de Elba Fernández paréceme cousa bonita, por iso prefiro publicar esta e non as que forman parte das outras 5.000 por dous motivos:

Unha, non a teño, nin sequera a vin… e dous, o protagonista da mesma é o exfutbolista e capitán do Deportivo, Fran. O tío non é moi ghuapo que digamos, e se a isto unímoslle o feito de que o eixo das fotos é a corresponsabilidade entre homes e mulleres e o intercambio de profesións… pois non quero imaxinar a Fran desempeñando un traballo que fan maioritariamente mulleres. A estampa debe ser dantesca: Fran cosendo pezas nun obradoiro de costura clandestino de Inditex, co ferro quente planchando a roupa da muller ou collendo ameixas e berberechos na ría do Burgo.

P.D. Me están a meter o Twister ese polos ollos e non remato de atoparlle a graza.

“Multa de 3.500 euros y prohibición de acceso a cualquier recinto deportivo por un período de seis meses a cada uno de los dos aficionados identificados quienes, durante el encuentro R.C.D. Mallorca, SAD – R. Sporting de Gijón, SAD, golpearon fuertemente las chapas de publicidad y agredieron a la mascota del equipo local“.

“Non me pegues, son alegre e xovial”

Dende O Traveseiro avogamos pola total eliminación dos campos de fútbol desta repulsiva moda importada dos USA, pero hai xeitos de facelo sen necesidade de chegar a agredir ao pobre boneco, que bastante cruz ten con ter que face-lo xilipollas durante máis de dúas horas cada domingo e de seguro que por catro duros.

No caso que nos ocupa, a vítima, DIMONIO, foi agredida por dous afeccionados sportinguistas, un deles, segundo pon no parte da denuncia “agrede a la mascota que representa al Mallorca empujándolo fuertemente y golpeándole la cara [...] Previamente golpeaba con violencia las chapas de publicidad [...] Presentaba signos de embriaguez tales como hablar balbuceantemente, problemas motores y aliento espirituoso…”

Na defensa dos seareiros, á marxe do tema do “alento espirituoso”, dicer que a mascota supostamente agredida non é un anxo, nin un cadeliño, nin un rato, nin sequera unha ensaimada mallorquina… joder, é que é un DIAÑO! A imaxe do mal. Até certo punto pódese entender que lle deran de hostias, porque aínda por riba vai por aí corrompendo menores como se amosa na arrepiante foto superior.

“Si só foron dúas caladas…”

Nos Estados Unidos é ao revés, é a mascota a que está máis desprotexida pola policía e a xustiza. Por exemplo, sobre estas liñas, unha mascota foi arrestada por fumar un cigarro dentro do recinto deportivo. Tras lerlle os seus dereitos (a famosa Lei Miranda, de todos coñecida porque sae en tódalas pelis e series policiais americanas) foi conducida até o calabozo, onde foi torturada e vexada.

Concretamente a letra dun deses cánticos consistía nun “o que non baile é Rosa Díez” acompañada dun animado bailoteo, e nunha balada con letra de amor: “Rosa Díez, filla de puta!!”. Entendo que a devandita e acólitos non se poden ofender, se así o fan é porque non teñen sentido do humor ou son uns intolerantes, acomplexados e perturbados nacionalistas. Rosa, querémosche!

Por certo, que este debe ser o único blog futboleiro do mundo que non publica hoxe unha entrada sobre a eliminación do Madrid na Champions e tampouco se fai unha referencia a elo e… bueno, veña, vai!

Deseño de camisola visto aquí

-Xosé María Caneda, presidente do Compostela, que coido non necesita presentación. A semana pasada foi sancionado polo Comité Antiviolencia con 4000 euros por abri-las portas dos accesos a San Lázaro sen consultarlle ao coordinador de seguridade. Caneda argumentou que o coordinador tenlle tirria porque é veciño del, e que neste asunto vai de “chivato dos xefazos”. En canto ao procedemento a seguir para paga-la multa, segundo Caneda será así: “4.000 euros? Coma se estes naceran. A mi vanmos cobrar da casa da collona”.

Así quere ver os estadios Sarkozy

-Nicolas Sarkozy, presidente francés, opinando sobre a rivalidade París-Marsella que deriva en enfrontamentos entre seareiros do Paris Saint Germain e Olimpique cando xogan estes dous conxuntos: “É mellor ter unhas bancadas baleiras que cheas de gamberros“. Isto tamén vale para a política, pois considero que é mellor ver os parlamentos baleiros antes que cheos de deputados durmindo, navegando por internete… en definitiva, rabuñándose os collóns.

-Pencho Angosto, presidente da Federación de Peñas do Cartaxena, denunciou o trato vexatorio do xefe de seguridade do Numancia: “nos pidió que nos identificáramos y al decirle que éramos un afición pacífica, se puso violento y llegó a decir que allí entraba quién él quería porque era Dios”. Tamén que os cacheou en profundidade, incluso a nenos e mulleres, e lles impediu o acceso cos paus das bandeiras aínda que son flexíbeis e están permitidos. Pois menos mal que era Deus, que se chega a ser o demo, os sodomiza cos paus das bandeiras e despois os queima vivos.

-Alberto Marcos, capitán do Valladolid, arengando aos seus compañeiros ante o vindeiro partido contra o Madrid: “No quiero amigos, quiero que me desprecien [...] Si el domingo hay que arrancar alguna cabeza se arranca”. Ía poñer a foto deste tío como imaxe de cabeceira do blogue pero lamentabelmente retractouse ás poucas horas: “Son unas palabras desafortunadas. Dios quiera que no pase nada contra el Real Madrid”.

-Miguel Angel Lotina, técnico do Deportivo, confirmando en que estado se atopa a renovación do seu contrato: “Solo faltan un par de cenas y un par de buenas botellas de vino y se firma”. Menudo nivel o destes preas, a sinatura de contrato dun traballador normal non vai acompañada nin dun triste cacho de tortilla, se acaso dun “apúrate a asinar antes de que me arrepinta”.

Máis paridas para comezar a semana:

1. Un cidadán chinés foi xulgado en Barcelona por asestarlle a outro tres machetazos na cabeza. O acusado alegou en varias ocasións durante o xuízo que “sólo lo maté un poco”. Namentres, o Sporting de Portugal calzoulle un 0-4 a Os Belenenses, e os catro goles marcounos Liedson. Só lles gañou un pouco?

2. Aínda non estaba de todo recuperado tras ver a impactante imaxe de Paco Vázquez fumando e dándolle lume a Carlos De Castro durante unha recepción aos Barón Rojo no Concello da Coruña en 1983, e o sábado, no Coliseo, o mesmo guitarrista sae a escena ataviado cunha bufanda do Deportivo. Iso si, levábaa posta sen anudar no pescozo, coma un pureta. Pero coño… e que é un pureta!

3. Os seareiros do Vasco Da Gama venden ao seu adestrador, Wagner Mancini por internete. O prezo de saída da poxa é de 0′81€. O inefábel Eduardo Inda, director do Marca e azote do mister do Real Madrid, estase a expor poñer a Pellegrini no Ebay. Por suposto, máis barato que o brasileiro.

4. Lotina fixo o sábado no primeiro tempo o mellor troco da súa vida: quita a Bodipo e mete a Valerón. O mellor (ou o pior, depende como se mire) é que foi de pura casualidade, case sen querer. O técnico do Depor debía estar pensando nos biosbardos e se lle deu por crer que Bodipo mareábase no campo, algo que non pasou pero que sería lóxico en alguén que se pasa un partido correndo coma un tolo e dando voltas polo campo sen tocar un puto balón.

ACTUALIZACIÓN
Tiven que subi-la foto de Carlos De Castro coa bufanda do Depor. Pedíamo o corpo!

Ultimamente a bandexa de “spam recente” do blogue está ateigada de comentarios que non pasan o filtro e o 90% deles comezan polo nome dunha celebritie, xeralmente feminina, seguido por NUDE, ou sexa, espida.

A verdade é que a xente que se dedica a iso son uns auténticos tocapelotas, mais como ben di a canción “porque si ellos son los malos nosotros somos peor”… esta é unha pequena cabronada que lle fago a todos es@s que andan mergullándose pola rede na procura de Cristiano Ronaldo en pelotas. Foderos!

P.D: A foto, tirada durante a Eurocopa 2004.

E para casualidade, a miña, que, intres despois de ler sobre a última falcatruada de Xesús Vázquez, o Conselleiro de des-Educación da Xunta, fedellando por aí o atopo nunha foto pousando con xogadoras da Women’s Professional Soccer League americana. Mestre universitario, político, actor en Allo, Allo!, deseñador de uniformes de fútbol feminino… este tío pégalle a todo!

Bola Extra:
O goberno aprobou este venres un real decreto co cal poderíase obrigar aos clubes a instalar detectores de metal nos accesos aos campos. Fago unha proposición (non de lei) para que se instalen detectores de mensaxes que non se entenden en blogs e páxinas webs, para que automaticamente non poidan ser publicados, como este comentario real a esa mesma noticia: “Me parece lamentable q haiga aforos de antiviolencia, sera lo contrario, más habran”.

O presi Angel María Villar, que se dorme sempre e que non sei como desta vez non se sobou co incenso do botafumeiro, leu unha homilía de cinco folios onde deixou grandes momentos como “Somos peregrinos que viajamos en busca de la fe que propagaste y que dejó huella indeleble (coma os rotuladores!). La familia del fútbol viene a tu encuentro para ofrecerte los títulos que ganamos en buena lid”. Se esperta Prisciliano dálle algho.

Tamén estaba Lendoiro. O presidente do Deportivo non se achegou moito ao arcebispo Xulio Barro por medo a que lle cravara un aguillón, porque segundo relata o AS, ía “tocado con la mitra, que le otorga la ciencia de los dos Testamentos, y el báculo, que según la fe cristiana, tiene el poder para aguijonear a los perezosos“. O relixioso, por certo, pediulle aos fieis que voltaran á catedral coa copa do mundo. El de seguro que pregará por eles, aos haitianos que lles dean polo cu, se tal.

O resto das autoridades presentes… Fernando Hierro (carniceiro), o dirixente arbitral Sánchez Arminio, o seleccionador Vicente del Bosque, o maleante Ramón Calderón, os seleccionadores das categorías inferiores e de fútbol sala… Con tanto españolismo que se respiraba eu non sei como non estaba a zorra (no sentido máis pexorativo da palabra) de Rosa Díez.

Mais non pasou todo o que debería pasar: que os tiraboleiros foran substituídos por empregados forestais, e o botafumeiro por unha gran serra eléctrica que os fixera a todos anacos. A monxa cantando o Ángelus sería substituída polos SINIESTRO TOTAL tocando ao vivo e a todo volume ese grande tema titulado “LA SIERRA ES LA FAMILIA”.

“Santiago y sierra españa, que salga sangre con serrín. La sierra es la familia, qué aparato tan feliz. El menú que hay para hoy sabe mejor si siente terror. El sabor es fundamental sin olvidar la presentación. Voy descuartizando y desmenuzando con mucho cariño todos tus encantos. Primero la sierra, luego el martillo, si no hay tenedor, se pincha con cuchillo”.

Mais que sabemos del (de Molinaro, do outro xa o sabemos case todo)? Até hai ben pouco case nada, eu de feito coñecino grazas ao Marca. O xogador estaba a piques de asinar no mercado invernal polo Atlético de Madrid, e o xornal publicou unha reportaxe bastante tendenciosa titulada “Gil Marín (dirixente atlético) va a traerse al hazmerreir de toda Italia”. O futbolista soubo o que se dicía del aquí e decidiu non fichar polo Atlético e irse ao Stuttgart.

E que dicía del o Marca? Pois por exemplo que é un portento físico, unha bala… pero que co balón é un auténtico petardo, en resumidas contas, un futbolista do montón. En Italia era considerado un bidoni (o que aquí sería un renaldinho), e era puteado por seareiros rivais e da propia Juventus (onde xogaba). Así por exemplo, o xornalista e escritor Roberto Giacobbo chegou a soltar frases do tipo “Que é iso, un tren, un avión? Non, un pase de Molinaro” e “esta é a proba de que os ovnis existen”, tras pegar un centro. Tamén din dos seus pelotazos que “os homes temen a ira de Deus, e Deus teme os balonazos de Molinaro” e que a imaxe do cadro de Edvar Munch El Grito é a consecuencia dun home que sufriu un balonazo de Molinaro.

En Facebook atópanse os grupos “Se Molinaro xoga na Juve eu tamén podo” e “Tamén eu sei centrar mellor ca Molinaro”. A pesares de todo, ten os seus defensores. Un deles, o técnico Claudio Ranieri, que o quixo fichar para a Roma pero a directiva botou por terra a operación porque eran conscientes de que a fichaxe sería imposíbel de explicar aos seareiros romanistas.

Por certo, agora semella que para ese panfleto o futbolista non é tan malo despois de poñer en portada en xaneiro que era o hazmerreir de Italia porque o quería o Atlético. Non así os Faubert, Ognjenovic, Cesar Prates, Gravesen… eses eran todos uns fenómenos. Porque os fichaba o Real Madrid, naturalmente.

O árbitro Leoncio García denunciou a seis afeccionados do encontro da Preferente de Huelva entre o Tharsis e o San Juan no que actuaba coma linier porque adicáronse todo o partido a proferirlle toda clase de insultos. Dende o clásico “hijo de puta” até un de nova colleita: “perro de aguas” (?). Tamén frases coma “me voy a cagar en tus muertos, en los de tu padre y en los de tu madre, hueles a mierda” ou “te voy a cortar la cabeza y voy a jugar con ella al fútbol” e ameazas do tipo Farruquito: “sé que eres de Huelva, cuando te vea por la calle te voy a echar el coche encima”.

Supoño que Gabú, o fotógrafo ese do post anterior que odia o fútbol, ao ler isto seguro que xa lle comezaría a molar, porque el por eses países chungos perdidos da man de deus seguramente xa viu literalmente cagarse enriba dos mortos de alguén ou xogar ao fútbol con cabezas.

O caso é que o sangue non chegou ao río. Moito ruído e poucas noces o destes individuos, non coma nun partido de xuvenís en Uruguai, que un tipo lle dicía ao xuíz de liña que “te voy a quemar” e conseguiu o seu propósito: Tiroulle polas costas auga fervendo do mate causándolle queimaduras de primeiro grao.

Todos eses insultos son cousas de nenos comparados cos que levo escoitando eu dende hai uns dez anos, cada partido, proferidos polo mesmo veciño de bancada. Sempre o mesmo: “Árbitro! Vas cenar berberechos en lata de la marea roja de Lorbé!!” (textual). Arrepiante, sobretodo se temos en conta que o porto de Lorbé é famoso polos MEXILLÓNS, e non polos berberechos.

Por certo, a foto pertence ao colexiado de categorías inferiores Angel Andrés Jiménez, que ten o bonito costume de deter o encontro que estea a pitar cada vez que escoita un insulto ou unha palabra malsoante na bancada. Á súa pregunta de “Insultarías ao teu fillo?” a miña resposta é “Si se dedica á arbitraxe… SI, por suposto”.

1. LUIS LÓPEZ GABÚ, é un pintor e fotógrafo que viaxa por países onde hai pobreza e conflitos bélicos tirando fotos. Nunha entrevista en La Voz confesa que estivo en Haití (antes do terremoto) visitando suburbios pola noite cunha cámara de fotos na man e unha pistola no cinto co obxectivo de retratar ritos de vudú, algo que non o deberían prohibir xamais: “Se o prohibisen sería como quitarlle a un náufrago un flotador. Aquí existe outro vudú… o fútbol! O fútbol é un gran ritual. Se á xente quítanllo, non sabes como podería reaccionar”.

Moito mellor o vudú, sen dúbida algunha

A entrevista non ía de balompé pero el insiste no seu odio visceral ao balón. O xornalista lémbralle que antes de adicarse ás aventuras fixo de todo, descargas no porto, venta de alarmas… “Iso dáche unha sensación da realidade máis exacta. Na Coruña hai moitas realidades. O único que as une é o fútbol, que non me gusta, penso que é un dos grandes males culturais, estase cargando todo, as culturas, as tradicións… Chegas a unha escola coránica en África e xa che atopas a un rapaz coa camiseta dalgún equipo. Nunha pensión de Birmania víronme o pasaporte e o primeiro que me dixo o tipo foi: ‘Coruña 1, Barcelona 1′. Para moitos, o fútbol é o gran fío que nos une a todos universalmente; para min é todo o contrario”.

Catástrofes naturais, pandemias, cambio climático, programación de Telecinco… a culpa de todo a ten o fútbol. Nótase que este home debe estar resentido porque de pequeno, na escola, cando xogaba no recreo ninguén o elexía para formar parte do seu equipo. Foi entón cando se interesou polo vudú para usalo contra eses compañeiros malnacidos. En fin que pase o seguinte.

2. LENDAKARIS MUERTOS son unha banda pamplonica de punk que fan unhas letras irónicas e cómicas. Odio el fútbol é un dos seus temas de cabeceira e esta é a súa letra: “No tenemos conciencia, no tenemos dinero, no tenemos vergüenza, pero tenemos fútbol. No tenemos principios ni otro pito que tocar, tenemos un principio grave de anormalidad… chuta, remata y gol, mamón!”. Aquí non hai ironía porque seica é certo que odian este deporte. ASIER AGUIRRE, o guitarrista, foi entrevistado no blogue de Cretinolandia, e isto foi o que manifestou ao respecto:

“Cando o Madrid ou calquera outro lle mete uns roscos a Osasuna eu alégrome, así teño que aguantar menos chapa da xente. Odio o fútbol e todo o que lle rodea, esa cantilena de fondo dos comentaristas deportivos, os futbolistas descerebrados falando logo dos partidos…
No meu barrio viven bastantes fachas e cando xoga a selección é o acabouse, tremen os cimentos. Un par de aguerridos veciños compran foguetes e cando perde Essspaña estóupanos. Algún día imos ter unha desgraza”.

3. ALEJANDRA M., estudante, vai andando tranquilamente pola rúa e é asaltada por un deses pesados encuestadores de La Opinión de A Coruña. A pregunta para publicar na edición do día 10 de Febreiro era “Que lle parece que os luns tamén vaia a haber fútbol televisado?”

A nosa heroína, resposta con bastante criterio: “A verdade é que lle presto tan pouca atención ao fútbol que nin sequera sabía que a partir de agora tamén o ían botar pola tele os luns”. O malo é que, acto seguido, debe lembrarse da gran cantidade de veces que tivo que ir ao bar a ve-lo fútbol co seu mozo para non facerlle o feo e estoupa:

“De tódolos xeitos, a min paréceme moi mal que haxa fútbol os luns, fatal, vai ser tódolos días fútbol e a min o que me pasa é que odio o fútbol“. En quedamos miña filla? préstaslle pouca atención ou o odias directamente?

“Te conozco bacalao, aunque vengas disfrazao”

Como xa vai para tres anos que se estreou  non pasará nada por facer un spoiled en toda regra e conta-las dúas mellores escenas da peli. Ao principio, o protagonista arréalle unha hostia na face ao seu mestre de italiano, o señor GUTIERREZ. E perto do final, o asasino trónzalle o pescozo ao sobriño do mestre, que naturalmente tamén se apelida GUTIERREZ, o cal ademais, é policía. A casualidade a tumba o feito de que estes gutis non son loiros, senón mulatos, pero aínda así… non resulta marabilloso?

O director, D.J Caruso, meteu brillantemente esa mensaxe subliminar na peli para que o grande Jorge Muñoz e tantos outros foran a por Guti, encarnado nun mestre cabronazo que provoca a un alumno que acaba de perder ao seu pai e á súa vez a un madeiro inútil que non se entera de nada. Oscar ao mellor director, xa!!

…que di o sabio refraneiro popular, agás (engado eu) para os futboleiros retrasados, para os cales tódolos días que hai partido son Entroido. Hainos en tódolos campos, mais escollín a este do Real Madrid porque tiña a súa foto a man (o meu disco duro é un completo caos, e cústame bastante atopa-las imaxes que gardo entre tanto desorde).

2. Non sei por que, pero cada vez que paso polas ruínas da antiga fábrica da Cross, en O Burgo (Culleredo) lémbrome do estadio xixonés de El Molinón.

3. O presidente da Federación de Peñas Sportinguistas, o Ilmo. Sr. D. José María Suárez Braña, opinando sobre a noxenta idea de programar partidos os luns, soltou unha atinada frase que o resume á perfección: “La afición es el último mono en el circo del fútbol”. Mágoa que logo a cague dicindo que debería intervir o Goberno no asunto.

4. E din que o dianteiro David Barral non marca en liga dende hai cinco meses porque un afeccionado sportinguista foi incinerado coa súa camisola, segundo lle confesaron os propios familiares do falecido, e que ese é o motivo do gafe. Se isto é certo quero dende aquí facer un chamamento a tódolos familiares de falecidos que foron soterrados ou incinerados coa camisola de Rodolfo Bodipo. Que dean a cara, e así polo menos atoparlle unha explicación medianamente paranormal á negación case absoluta de este home de cara ao gol. Grazas por anticipado.

Recibindo un SMS de Primo de Rivera (por San Valentín) dende o máis alá

Á marxe do tema ideolóxico o tipo cáeme como unha patada nos collóns. Resulta insufríbel escoitalo nas retransmisións de fútbol, porque vale que o seu representado (Fernando Torres) xogue no Liverpool e lle desexe o mellor a este equipo, pero é que non se pode ser máis parcial retransmitindo un partido. Joder, é que perde o cú polo Spanish Liverpool! E logo está a súa laboura na Cadena Ser e… bo! mira, que paso do roio, síntoo moito pero non seguirei con isto. Petón, que che peten o cu a ti e aos nostálxicos do franquismo, de José Antonio, da División Azul e nai que vos pariu a todos.

E para remata-la entrada da mellor maneira posíbel… entoando todos xuntos a nosa versión do Cara al Sol. E en perfecto español eh!, para que logo non se diga (a sintonía non varía):

“Cara al Sol me pongo más moreno
con este nuevo bronceador
y si compras muchos, muchos botes
te regalan un balón.”

Tiña que segui-lo exemplo de Michael Carroll, un inglés de 26 anos que investiu no clube dos seus amores, o Glasgow Rangers, pouco máis de un millón de euros despois de que lle tocara a lotaría. A cifra é unha auténtica burrada e merecía unha estatua no campo de Ibrox Park.

Mais se burrada é a cantidade que meteu nos Rangers, máis burrada é o que fixo co resto do premio (10 millón de euros). Puliunos todos en tan só oito anos en xoias, coches, drogas, alcol e putas. A verdade a cara de mongol que ten na foto xa o di todo. E o peor de todo é que, coma non ten un pavo, vive do estado, que lle paga un subsidio por desemprego de 48 euros semanais. Para hostialo, vamos.

O señor Lendoiro, visto o visto, mellor que non meta cartos no Depor e os siga sacando e meténdoos no peto ou debaixo do colchón, porque coma se arruíne e teñamos que pagarlle todos (tamén os do Celta) o paro… entón si que si.