Se Hitler erguera a cabeza…

28 de Xaneiro do 2014 publicado por o traveseiro

DoRCCV, para non variar, enviounos hai unhas semanas esta delirante secuencia de imaxes.

“Aparta puta!”

“Es para mí, hija de perra!”

Dous ultras do Sporting de Xixón (de coñecida ideoloxía neonazi) perden os calzóns ou o cu por facerse coa camisola do xogador francés de orixe martiniquesa Gregory Arnolin. Para máis amole, portan unha bandeira dos Estados Confederados.

A bandeira en si non ten porque ter unha connotación racista, de feito hai anos adoitábase a ver pendurada en valados de grupos de esquerda que a collían como símbolo de rebelión. Mais dun tempo a esta parte, alomenos no estado español, portar esa bandeira é sinónimo de racismo, co cal deixa a esos dous ultrillas en moi mal lugar dentro do seu “movimiento”.

Pode que Gregory decatouse da movida, de aí o seu sorriso, como ben apunta DoRCCV no seu correio: “O máis cómico sería que o xogador estivera a rirse sendo consecuente da patética situación dos dous ultras”.

EDITADO

A imaxe de Roberto Carlos “eu non son negro, son café con leite” agasallando a súa camisola ao polo entón líder do ultrasur, Ochaíta (non sei se o segue a ser en funcións) e apertándolle a man en plan camaradas de toda a vida.

OFF TOPIC
Leo unha entrevista no número 1 da referencial revista LUZES ao ensaísta, mestre e gurú das drogas, Antonio Escohotado. Pergúntanlle polo fútbol, e resposta:

“Xoguei moito e divírteme. É un gran ballet, mellor que ‘O lago dos cisnes’, e un espello da sociedade civil: o xogador zoupón, repugnante e sucio fronte ao creativo, con ideas, que se arrisca. Os futbolistas deberían xogar ao xadrez, porque botan o día coa Play Station e non saben saír do caneo polo lado que hai que facelo”.

Arquivado en Espanholadas | 7 Comentarios »

Primeiro post do ano

9 de Xaneiro do 2014 publicado por o traveseiro

Vén un pouco tarde pero bueno… comezando o ano blogueiro como rematou, dando caña.

– Había tempo que non sabía del tras deixar a presidencia da UD Salamanca xa hai uns cantos anos, porque xa nin sequera saía naqueles infectos anuncios de Telefónica. O pasado verán voltou á palestra tras desaparecer o equipo salmantino e tentar refundalo este co nome de Salamanca Athletic e inscribilo na Segunda B, cousa que finalmente non conseguiu. Estou a falar de Juan José Hidalgo.

Xa daba noxo, pero agora, máis vello, se cadra dá moito máis, con ese aire de mafioso e empresario explotador. Atópolle certa semellanza co avó daquela mítica serie The Munsters que emitían dentro do programa La Bola de Cristal, e que eu vía os sábados pola mañá namentres almorzaba a miña cunca de leite con colacao VIT e bolechas Marbú Dorada.

– O papanatismo dos medios de comunicación sobor o nacemento do primoxénito de Iker Casillas e Sara Carbonero comeza a producir arcadas. Lin por aí que nuns informativos chegaron a dicer que “Sara agarra el niño con la misma seguridad que el papá Iker atrapa los balones”. A presentación en sociedade do cativo debería ser coma no conto do meniño que está pendurado do balcón dun oitavo piso a piques de caer abaixo, e nisto que aparece Zubizarreta e di “dejadme, que yo lo cojo, que soy Zubi, ahivá la hostia”. Efectivamente o rapaz sóltase e Zubi atrápao con estilo, coma nun balón colgado á área… para posteriormente meterlle un patadón bestial ao neno en plan saque de porta.

– Os socios do Deportivo afeitos durante anos a pasar polas oficinas de atención ao socio para mercar entradas, renovar carnets… coincidirán comigo en que os traballadores administrativos nunca almorzaron All Brand. Malos modos e constestacións e caras de “parece que te deben y no te pagan” (que diría miña nai). Había veces que só lles faltaba acomodarse os xenitais dirixíndose aos socios, como Di Maria.

Pois hai pouco estiven por alí para facer unha xestión e estiven a piques de perguntarlles onde estaba a cámara oculta. Déronme as boas tardes, moi atentos no trato, respostáronme en galego,  agradábeis, sorrían! Até cando saín Benito (coñecido así no meu círculo polo seu parecido co actor de “Manos a la obra”) díxome ríndose “Para dentro Romerales!”, frase dunha serie televisiva na que un policía sempre saía da farmacia empurrando da porta en troques tirar dela.  A miña explicación a ese cambio non eran as datas natalicias, senón a que xa non poñen cara de que parece que non cobran, porque cecais agora cobran regularmente e quen sabe se coa entrada dunha nova directiva albiscan un mellor futuro laboral para eles. A saber.

– Ante a manida polémica de que Bilbao podería ser sede dunha posíbel candidatura de España para a Eurocopa de 2020… xa o dicimos aquí unha vez e o reiteramos: España debería xogar en San Mamés. Porque se os galegos temos que aturar nos nosos estadios a devandita Roja con todo o que conleva… eles non van ser menos. Españako selekzioa euskal herrira!

– E falando de San Mamés, ogallá fósemos como eles no que atinxe a preservar as súas construccións tradicionais e que non pasen como aquí a excavadora a todo. De feito, paréceme ben que trasladaran anaco a anaco o arco da tribuna do campo á cidade deportiva, pero debo dicer que paréceme de todo esaxerada ou mesmo obsesiva a adulación que teñen os bilbainos por ese cacho de ferro. Dirixirse aos foráneos como “¿Visteis ya el arco de San Mamés?”, “¿os sacásteis fotos con el arco?”, “¿os gustó el arco?” etc, etc… estaba á orde do día e penso que ningún visitante, futboleiro ou non, se puido liberar dese suplício.

– Lémbrome daquelas fotos da posguerra na que salían nenos ollando escaparates de pastelerías caéndolles a baba por non poder probar aqueles doces e larpeiradas cando vexo estoutra imaxe dun madeiro devecendo por ese exquisito pienso para cans nunha coñecida clínica veterinaria que está ao carón dun máis coñecido bareto que só abre nas previas e nos post partidos do Deportivo en Riazor.

Salientar que ao rapaz que está sentado ao lado vino en manga corta por Iruña hai un ano, cando os propios pamplonicas ían amantados até as orellas do pelete que facía.

– Non podía rematar sen comentar nada da nova grada xoven madridista. Disque na súa estrea houbo pouca asistencia porque os novos habitantes foron apupados e insultados na entrada polos antigos. E por outra banda din que a estrema seguridade nos accesos non foi tal porque polo visto seguiu funcionando a revenda de entradas e as nominativas foron nalgún caso modificadas a bolígrafo (!), sin que fose impedimento para superalos filtros. Esperpéntico todo.

Arquivado en Sen categorizar | 24 Comentarios »

Derradeiro post do ano

31 de Decembro do 2013 publicado por o traveseiro

Non podiamos rematar o ano sen postear algo, así que deíxovos unha pequena escolma de paridas marca da casa:

– O primoxénito de Ronaldo Nazario e Milene Domingues paréceme que é cravadiño a Cristian Fernández, o neno de 12 anos condenado a cadea perpetua nos Estados Unidos.

– Dixéronme que o mellor sistema para eliminar as antiestéticas verrugas do pescozo é o leite de figo. Agora entendo porque Helen Swedin, modelo sueca e dona do exfutbolista Luis Figo, ten unha faciana tan lisa e limpa.

– A “reorganización” do fondo sur do Bernabeu semella unha coña mariñeira, e fica claro que os ideólogos da iniciativa son igual de parvos que os anteriores moradores da bancada. Seica expulsan aos socios das súas localidades previo abono dos pagos realizados na tempada. A continuación abren un prazo para que todo aquel que queira pertencer á devandita bancada se apunte, pero baixo unhas condicións que van dende obrigar aos afeccionados (de entre 16 e 35 anos) a levar prendas brancas, non amosar simboloxía allea ao Real Madrid ou retirar o abono a todo aquel que falte a tres partidos consecutivos ou cinco alternos. Eu xa non podería pertencer porque supero a idade permitida e porque por motivos laborais é doado perderme moitos partidos ao longo da tempada.

Fernando Hierro é un tipo con sorte. E non precisamente polo pastizal que amasa entre outras cousas polo finiquito que debeu cobrar do xeque ese do Málaga, senón porque vin nunha rerrerredifusión do programa Criaturas da TVG que os monos poden chegar a ter quince femias á vez.

Antón Xosé, que seica compaxina a leitura deste blogue con Libertad Digital (que manda carallo) pediume hai moitísimo tempo algo sobor o affaire Caparrós en Suíza. Chego tarde, porque daquela o mafioso checheno baixara ao vestiario cos escoltas e ameazara ao técnico con pasarlle un coitelo polo pescozo. Cremos que Caparrós merece outro tipo de morte, con máis sofrimento, coma o noxento xogo que padecen os afeccionados dos equipos aos que adestra. Para algúns dos xogadores que se atopaban nese vestiario, coma o carniceiro David Navarro ou o medio facha Arizmendi (casado cunha betanceira, por certo) valíanos perfectamente unha morte máis rápida e menos dolorosa. O caso é que finalmente Caparrós foi cesado, polo que aforrarán balas ou mesmo a limpeza do coitelo. Como saberedes, agora adestra ao Levante.

– Se para Antón Libertad Digital é web humorística referencial é porque non coñeceu a R.B.B.E, que estou por coller un día e imprimir tódalas entradas antes de que desaparezan os arquivos da rede. Textos coma o que segue non deixaban indiferente a ninguén:

“Nunca he entendido porque la asociación sindical ETA nunca ha llenado de tatuajes de pólvora los atléticos cuerpos de la plantilla blanca. Si en realidad quieren hacer daño al Estado español que se dejen de matar guardia civiles y concejales. Eso se la suda a gran parte de la sociedad española. Si quieren dañar al país, hacer “tremolar” los cimientos de este espejismo llamado España, deben atacar al mayor símbolo fascista y de represión en esta tierra después del toro de Osborne: el RMBW. Sería ejemplar y digno de admiración actos de libertad en pos de la democracia como el secuestro de directivos y/o/u jugadores; salivo al pensar en torturar a Guti con práctica de sexo femenino, la Saeta estrellándose contra el Monte de los Caídos, enviar a Raúl a la Eurocopa envuelto en un pijama de madera o volar el Bernabeu a lo Al-Quaeda (en principio vacío, se tendría que negociar).”. E iso que daquela non había cesamento do fogo.

– Os leitores máis veteranos xa saberedes sobradamente o agarimo que lle temos ao noso presidente Lendoiro. Por ese motivo aconsellámoslle que ou se pon a réxime ou muda de vestiario, ao estilo Jesús Gil, con camisas folgadas tipo saffari, ou mesmo de chándal, porque a imaxe que dá todo embutido neses traxes é deplorábel. Só lle queda un ou dous partidos no palco, así que malo será que rebente nel, que logo a ver quen é o valente que se pon a limpar os seus restos. Por certo, é Mar Barcón a que semella estar chupando algho abaixo á esquerda? Eu diría que si.

Arquivado en Sen categorizar | 6 Comentarios »

Caribe Riazor!

10 de Decembro do 2013 publicado por o traveseiro

Hai tempo que retirei o corrector ortográfico para vagos do whatsapp do meu móbil. Tardaba máis tempo editando as meteduras de gamba do corrector de marras que escribíndoo sen el. Teño colegas que a parte de varas por mandar chorradas a horas intempestivas (ler primeira mensaxe da captura) tamén se resisten a prescindir da “axuda” ortográfica, dando lugar a paridas como as seguintes.

Fixádevos que como non había resposta pola miña parte insiste unha hora máis tarde sen decatarse do erro, porque “QUE ANIME RIAZOR” era o que realmente quería escreber. E que hai xente que non repasa o que escrebe. De feito, hai dous días, nunha conversa comentábame que “o PUERTA para aquí, o PUERTA para alá…” até que lle preguntei que “quen carallo é ese Puerta, o do Sevilla?”. Obviamente non, referíase ao PURETA, un compañeiro de traballo cunha idade superior á media do plantel.

 

Arquivado en Baseado en feitos reais | 11 Comentarios »

O tifo de nalgas

2 de Decembro do 2013 publicado por o traveseiro

Insuperábel o tifo do Real Madrid – Galatasaray do outro día pola risión que provocou. Miles de caretas co careto (valga a redundancia) de Cristiano Ronaldo para apoialo na súa conquista do Balón de Ouro. Hoxe soubose que… ten secretaria! e que non debe ser moi eficiente porque disque non lle pasou unha chamada do presidente da FIFA.

A miña proposta para o vindeiro xogo no Bernabeu é repartir entre os asistentes miles de caretas coa zona carnosa que rodea o ano (se son peludos moito mellor) para homenaxear a Cadenas e Ochaíta, os históricos líderes dos ultrasur que estes días foron depostos dos seus privilexiados cargos por un tal Antonio “El Niño”, un retrasado mental que di que “Soy del Atlético, me gusta el Madrid y piso las gradas del Bernabéu. Al que no le guste ya sabe. Heil Hitler!” e que o fútbol impórtalle un carallo.

Se isto é certo, que todo apunta a que si, debe ser un caso único no mundo, que un tipo oposite a liderar un grupo ultra recoñecendo que é seareiro do equipo rival. Digno de facerlle un estudo frenolóxico, aquela pseudociencia do século XIX que deducía a personalidade e as tendencias criminais medindo a forma do cráneo.

Arquivado en Actualidade | 3 Comentarios »

Día contra a violencia machista

25 de Novembro do 2013 publicado por o traveseiro

Voltamos despois dun tempo sen publicar (problemas alleos impedíronme actualizar antes) para lembrar unha vez máis que hoxe celébrase o día da eliminación da violencia contra a muller. A da imaxe, unha seareira do FC Partizan Minsk bielorruso.

Outras lerias de total irrelevancia pero que hai que dicer:

– A manida frase de “Que soy compañero, coño, que soy compañero!” que berraba un policía infiltrado nunha manifestación cando uns madeiros o estaban fostiar puídose repetir no pasado Real Oviedo-Racing de Santander. Un ovetense estaba buscando onde aparcar perto do campo de fútbol cando foi atacado por un grupo de seareiros locais que o confundiron cun visitante. “Bajé la ventanilla y comencé a gritar que era del Oviedo. Pero ni con esas”. Rematou no hospital.

– Bulla na Coruña entre o panoli do presidente da Federación de Peñas do Depor e un empregado do Clube remata co primeiro no hospital con “Erosiones en región frontal, ambas caras laterales cuello y posterior. Hematomas subungueales en 3º4º dedos mano izquierda, 4º dedo mano derecha. Pequeño cefalohematoma localizado en región mastoidea derecha. Erosiones y edema en pabellón auricular derecho. Ligero dolor y edema en tercio distal hueso malar, no crepitantes, motilidad ocular observada”. Non aos tecnicismos médicos! Coño, é que só ten pequenas erosións no pescozo.

– Un grupo de seareiros do Shakhtar Donetsk, seguramente os baixo efectos da radiación de Chernobil, queren deixar de vivir en Ucraina e mudarse a Alabama. No partido que enfrontou ao seu equipo co Bayer Leverkusen apresentaráronse desta guisa diante do autocarro do seu clube. Craig Cobb, un supremacista branco estadounidense que descubriu nunhas probas de adn que descende de negros é o espello en que se miran estes xilipollas.

– O candidato á presidencia do Deportivo, o tarado fascista Xermán Rodríguez Conchado, chama “celtista de merda” a un rival porque a súa empresa patrocina ao Celta de Vigo. Logo quixo suaviza-la cousa dicindo que “tamén hai celtistas decentes” (seguramente referíndose aos leitores de O Traveseiro). Conchado, entre outros despropósitos como avogado e conselleiro do Depor, pasou por comisaría en certa ocasión por agredir supostamente a unha muller embarazada. Urxe dicilo polo que significa o día de hoxe.

Arquivado en Actualidade | 2 Comentarios »

Que fai Míchel?

29 de Outubro do 2013 publicado por o traveseiro

A procura entre o lixo-arquivo da manida foto de Luís Enrique desfilando co nariz vendado no servizo militar non foi tan infructuosa. Porque o fillo de Amunike non apareceu, pero si José Miguel González Martín del Campo, coñecido futbolisticamente coma Míchel.

Xa a tiña recurtada da páxina do xornal polo que non podo saber con seguridade de cando é, mais tendo en conta que leva unha camisola de adestramento da marca Hummel publicitada por Otaysa… estará datada en 1992 máis ou menos. Tampouco sei os motivos de que a recurtara, mais maxino que naquel intre sería para putear a compañeiros madridistas do instituto.

Mais remítondome ao cabezallo: que cona fai Míchel? Estas son as miñas tres teorías:

– Estaba facendo abdominais.
Se é así semella que as está a facer mal, erguendo os pés do chan e sen as mans repousadas, o cal ten delito tratándose dun futbolista profesional. Os acenos de dor delatan que ou levaba moitas feitas ou xa non podía co puto cu.

– Estaba cagando (coma o neno bombeiro).
Véulle un apretón e quixo facer o mesmiño que Gary Lineker no Mundial de 1990, arrastrándose coma un verme polo céspede do campo de adestramento.

– Estaba secuestrado.
Posibelmente polo C.E.M (Comando de Exterminio Merengue), que existiu porque lembro que había camisolas con esa lenda. Até o de agora non se coñecían accións do grupo pero cabe a posibilidade que o maniataran para posteriormente sodomizalo, de aí a cara de dor do ínclito.

Arquivado en Pregunta para nota | 2 Comentarios »

Luis Enrique vai desmontando o andamio

24 de Outubro do 2013 publicado por o traveseiro

Pídenme encarecidamente que postee sobor o adestrador do Celta, Luis Enrique para a prensa, Lucho para os amigos e o fillo de Amunike para nós. Temática hai de abondo: segue os adestramentos dende un andamio e a porta pechada para todo aquel que non sexa do primeiro equipo, chova ou faga sol leva unhas gafas de “pastillero”, non concede entrevistas… Un repunantiño, que dirían as vellas, e un pallaso que non vale para esto, que está aí polo nome e que continúa coa tradición de exfutbolistas de éxito no Barcelona e que como técnicos dedicánse a afundir equipos. Bakero, Koeman ou Stoichkov son tres exemplos.

O certo é que ou moito mellora en canto a resultados (os peores números do Celta en 70 anos!) ou máis cedo que tarde verémolo por aí correndo polo monte coas cabras ou en moutain bike, que é o seu, e non o fútbol. Non teño moito máis que dicer, tan só un par de cousiñas.

1. O sobrenome de “O fillo de Amunike” (como lembra Princi) escoiteino por primeira vez nun Deportivo-Barcelona fará coma quince anos ou por aí. Dique, tabique… non hai moitas verbas que así a bote pronto rimen con Luis Enrique. Se cadra froito da inxesta de drogas e/ou alcool, a alguén se lle ocorreu berrar “Luis Enrique, tu padre es Amunike!” que foi seguido pola masa que se escarallaba. Coido que se lle cantou noutros campos e descoñezo en cal foi o primeiro.

2. A idea era ilustrar este post cunha foto de Luis Enrique a toda cor recortada dun exemplar de La Voz de Galicia na súa xura de bandeira en Ferrol cando fixo a mili tras o Mundial do 94, de “marinerito” e co nariz roto, mais non a atopo e pode que xa non a teña. No seu lugar, unha de Javi Navarro facéndolle o que lle gostaría ao 90% dos celtistas.

Arquivado en Actualidade | 9 Comentarios »

Quinocho, morte dun xerente

19 de Outubro do 2013 publicado por o traveseiro

Mañá cúmprense vintecinco anos do falecemento de Joaquín Fernández Santomé, A.K.A. Quinocho, lenda do Celta de Vigo e que naquelas datas desempeñaba o cargo de xerente. Nós adiantámonos un día aos especiais que de seguro haberá na internete sobre este cabodano.

As armas do asalto e o falecido

Eses feitos aconteceron o 20 de Outubro de 1988 arredor das seis e media da tarde. Quinocho atopábase nas oficinas do clube na compaña de tres empregadas. Dous toxicómanos con síndrome de abstinencia chegaron facéndose pasar por mensaxeiros e, armados cun coitelo e unha pistola, entraron para darlles o pau, o xerente resistiuse e tentou agredilos arrebolándolles un cinceiro. O portador do puñal, que berraba que se atopaba moi nervioso, respostou á agresión cravándollo no corazón e quitándolle a vida case no acto.

CURIOSIDADES:

– A derradeira persoa coa que falou Quinocho á marxe dos asasinos foi Berta Vales, a sempiterna xerente do Deportivo. “Teño que colgar Berta, que me están a petar na porta”, disque foi o que lle dixo. Polo visto mantiñan unha moi boa relación nunha época de fractura case total entre afeccionados de ámbolos dous clubes e entre dirixentes das cidades.

– Os asasinos fuxiron con medio millón de pesetas nunha Vespa de cor branca e azul, o que fixo sospeitar nun primeiro intre que se trataba de seareiros do Deportivo da Coruña.

– Un dos mozos xogara nas categorías inferiores do Celta. Na imaxe dos asasinos (exclusiva!) é o que porta o puñal e viste unha camisola celeste Umbro da época.

– Os tres procesados (seica había un terceiro implicado) foron xulgados en maio de 1989, pedindo o fiscal para eles 89 anos de cárcere. Non sabemos que foi deles pero supoño que xa levarán anos criando malvas.

– O Celta réndelle homenaxe tódolos veráns cun torneio que leva o seu nome, o Memorial Quinocho, que practicamente gaña tódolos anos. Só perdeu dúas ou tres veces en perto de vinte edicións. Tamén ten unha rúa ao seu nome en Vigo e un busto en Balaídos.

– En Riazor se lle recordou durante anos, e máis en ocasións especiais coma na crise dos avais en 1995 que case descenden ao Celta a Segunda B. “Quinocho resucita e entrega o aval” entoouse naquelas datas. “Puñalón” era o nome dunha sección deportivista de tributo e “Viva o puñalón”, “Mamá bájame el puñalón”, ou “Liberdade xusticierios de Quinocho” son outras das barbaridades que se escoitaron pola Coruña ao longo destes vintecinco anos.

– O título da entrada parafrasea a unha miniserie de TVE emitida en 1987 “Lorca, muerte de un poeta” traducido pola miña nai lendo a programación da tele un día deses como “La horca, muerte de un poeta”.

Arquivado en Mundo viejuno-celebrities | 6 Comentarios »

Odio eterno…

16 de Outubro do 2013 publicado por o traveseiro

…AO BAILE MODERNO!!!

Cando dixen que ía publicar un mínimo de tres veces á semana non prometín que ía ser algo interesante.

Arquivado en Idas de olla | 2 Comentarios »

« Previous Entries Next Entries »