o traveseiro

Ten toda a pinta que eses holandeses do Twente non se enteran, e que en realidade quixeron poñer "Bienvenidos al infierno". Ou cecais non, ao mellor a idea era escreber "Bienvenidos al ínfero". Ínfero: Dícese do tipo de ovario das fanerógamas que se desenrola por debaixo do cáliz coma no membrillo e noutras rosáceas.

Postos a practica-la burrería, estaría ben que os do Rácing de Santander lles responderan con outra faixa na que podería rezar: "Puto TENTE, forza LEGO".

chúzame

Frase dita por Lendoiro o pasado domingo en Santander tralo Racing-Deportivo. Unha cousa é que che guste Asturies ou ser afeccionado aos chupiños de Anís De la Asturiana "su presencia siempre agrada", e outra distinta ter envexa do Sporting e pretender que ao Depor lle patrocine ASTURIAS. Un pouco de sentidiño, señor Lendoiro.

chúzame

Julio Salinas, o máis pequeno desa familia de artistas, saiu gañador da quinta semana do programa ¡Mira Quien Baila!, que este ano celebra a sétima edición. Foi cun pasodoble (momento que recolle a fotografía) que bailou moi relaxado ao non ter rival por culpa da baixa por lesión de Ana García Obregón.

chúzame

En tódolos lados se cocen fabas, e a crise xa non só afecta aos clubes españois, tamén aos alemáns. Pero namentres aquí os dirixentes, algúns profesionais, en vez poñerse a buscar pasta por debaixo das pedras, van ao fácil, mendigando cartos das institucións públicas... os alemáns se comen o coco para recadar cartos. Poñamos coma exemplo ao Borussia de Dortmund.

Formación do Dortmund campión da Bundesliga en 1952

O equipo alemán debe ter un convenio coa Igrexa Católica, porque tódolos anos por estas datas milleiros de nenos e nenas percorren as rúas do país cunha hucha na man pedindo cartos. Se metes algunha moeda eles te recompensan cun cutre pin co escudo do clube. E digo cutre porque a insignia é de papel a modo autocolante, que por certo é cadradiño e se parece moi pouco ao escudo oficial do Dortmund que adorna bandeiras, bufandas, gorriños e demais merchandising futboleiro e funebreiro. E este método de financiación non lles vai nada mal. Por exemplo, disque só en Ourense recadaron case medio millón de euros o ano pasado, que é un bo pico.

Os cabróns ademais xogan co roio de usar xente noviña para pedir, dese xeito é máis difícil negarlles os cartos. Eu aínda así mantéñome firme nas miñas conviccións, e cando me veñen estes rapaces coa hucha e lles pregunto "¿Iso para que é?" "Para o Dortmund", me responden. Rapidamente lles digo que nanai, que nin de coña, vamos, que eu só poño cartos para un clube de fútbol, o Deportivo, ningún outro, e moito menos para o Borussia, que lle teño tirria dende os tempos que nos eliminaron inxustamente da UEFA, alá polo 1995. Outra cousa sería que non me viñesen a pedir que metera cartos para financiar un clube, senón unha selección de fútbol, coma por exemplo, na hucha da selección portuguesa. Aí pode que metera os cartos, e por que non, tamén a man.

chúzame

1. Que te atrapo.

Ao veterano adestrador italiano Giovanni Trapattoni, o máis laureado de tódolos tempos a nivel clubes, parece que aínda lle queda corda para rato. Aí o temos, todo espírico, nun lance do partido que enfrontou onte á República de Irlanda, á que adestra na actualidade, con Chipre. Un tipo que cando era seleccionador de Italia responde ante a pregunta dun xornalista se pensaba convocar a Di Canio, que "Tan só se hai un brote de peste bubónica"... ten que ter a miña máis absoluta admiración.

2. Osasuna eta askatasuna.

Ou o que é o mesmo, saúde e liberdade. Está claro que todo o mundo é inocente namentres non se demostre o contrario, pero moito me dá que este tipo que hoxe se presentou a declarar vestido cun chándal do Osasuna pola desaparizón da súa excompañeira, ten toda a pinta de ser culpábel. Segundo pau (pola negativa publicidade) para o osasunismo despois da fichaxe de José Antonio Camacho como adestrador.

3. Palitos de merluzo.

David Beckham (non fai falla especificar quen é), almorzando esta mañá no estadio londinense de Wembley cunha morea de rapaces e rapazas. Con tanto tenedor e tanto neno solto resulta bastante lamentábel que a ningún se lle escapara un cuberto que se lle fora a cravar nun ollo a Becks. Ou á súa muller, que seguro que non andava moi lonxe.

chúzame

Hai uns meses tiven a desvergoña de publicar aquí unha foto do tendal duns veciños dos patios interiores da miña casa. O motivo foi que me sorprendera bastante ver pendurada das cordas unha bufanda do Nacional de Montevideo en plena resaca eurocopeira. Non parecía moi ético pero ao final aí quedou, e como o home é o único animal que tropeza dúas veces na mesma pedra...

Daquela chegara á conclusión que os veciños eran uruguaios e afeccionados ao Nacional, pero polo que semella, non todos na familia son do Nacional, tamén os hai do Peñarol. Ás probas me remito, porque hoxe tiñan pendurada o que parece ser unha toalla do equipo aurinegro magníficamente combinada cuns vaqueiros negros e unha camisola da banda de punk-rock The Offspring. Outras veces colgan de Attaque 77, Bersuit ou Siniestro Total, e hoxe lle tocou aos californianos. Para que non me dea a vea musical, ao que iamos: o que subscribe é un puto cotilla e non ten perdón de deus, pero non o puiden evitar. ¡É que mo poñen a ovo, oiga!

chúzame

O meu apaixoante plan do domingo sen fútbol non era precisamente ver pola tele o coñazo do desfile militar do 12 de Outubro, faltaría máis. O meu coñazo consistía en busca-los drivers do monitor do ordenador que tiña que telos apalancados por algún lado dende hai máis de catro anos. Tarefa compricada, mais finalmente os atopei. Pero para elo tiven que mergullarme nunha morea de caixas, arquivadores e cartafois. Iso conlevou que dera cunha caixa chea de recordos futboleiros, que no seu momento cando os gardaba me dicían "¿pero para que gardas esa merda? Eses papeis traen bichos..." Entre esa merda se atopan pasquíns que daban no estadio, vales para sorteos, pequenos recortes de prensa... Eu o gardaba case que todo, escudándome nese dito que di que "a merda de hoxe é o ouro de mañá". E tanto, só hai que ver o que se paga por Ebay por cromos antigos, por exemplo.

Ben, pois entre todo ese lixo (que seguramente irei publicando no blogue) atopei unha fotocopia que coido que trouxo meu irmán de Donosti tras un Real Sociedade-Deportivo de mediados dos noventa, e que escaneada, queda así. (Pinchando nela vese máis grande).

Se trata dun pasquín, onde, presumiblemente, a realista Peña Mujika mostra a súa disconformidade coa política social do entonces presidente do clube, Luis Uranga, mediante unha serie de letras de cancións (?) con rima. Bueh, a verdade é que practicamente non riman un carallo. Me recordan ao tema "Las Coplillas", de Manolo Kabezabolo: "En el mes que tú naciste nacieron todas las flores y tu padre de la alegría… desmontó la bicicleta. [...] En lo alto del campanario tengo un melón escondido no se lo digas a nadie… que te daré una tajada. [...] En tu puerta planté un árbol pensando que me querías y ahora que ya no me quieres... tu padre no puede sacar el tractor". Despois desta elucubración, comento unha por unha as estrofas do pasquín:

"Hay un dicho en el puto Anoeta/ Atotxa gogoan zaitugu/ le decimos al gordo de Uranga/ que nos ponga una grada mejor".
Ía de marabilla e a cagan co último verso.

"Este fondo es una puta mierda/ aquí no se puede animar/ no tenemos más que txakurrones/ que no nos dejan de controlar"
Animación con represión.

"Nosotros lo único que queremos/ es poder animar a la Real/ para eso necesitaremos/ una grada que sea mejor”.
Estrofa composta sen lugar a dúbidas polo núcleo brando da peña.

"Le pedimos una grada joven/ para que animemos mejor/ y así todos conseguiremos/ que la Real sea txapeldun".
Para min que nin con grada xove sae txapeldun, pero bueno, por pedir que non sexa.

Luis Uranga Otaegui, alias "El Papas" ou "El Calvo"

"Y si El Papas no nos hace caso/ nosotros que le vamos hacer/ si el equipo luego no destaca/ culpa de ese puto cabezón".
Resaltando claramente o parecido físico de Uranga co cociñeiro Juan Mari Arzak.

"Mucho habla el calvo de las peñas/ no sabemos que querrá decir/ nosotros lo único que sabemos/ que esto no puede seguir así".
Gloria Fuertes gogoan zaitugu!

"Uranga tiene miedo a la peña/ todos le asustamos un montón/ cuando ve que nos acercamos/ esas papas le tiemblan mogollón".
Imponse a tese do sector duro da peña.

"Este mensaje es para El Papas/ todos queremos tu dimisión/ y esperamos que el nuevo que entre/ haga caso a esta canción".
Nin puto caso. Detrás deste chegaron outros (Astiazaran, Fuentes, Larzabal, Badiola…) mais seguen no mesmo sitio.

En vindeiras entregas, escolma de consignas antideportivistas publicadas nun xornal compostelán, trafico de botellas de aceite de oliva na bancada, e outras historias para non durmir, eso si, cen por cen reais.

chúzame -

Este si que é un debate e non o do Gran Hermano (ese máis ben é un de-váter): ¿cal é a mellor competición ligueira do mundo? ¿a Primeira División española ou a Premiership inglesa? Para expoñe-las súas opinións pásense por La Doble Visera, onde se está a tocar esta interesante cuestión moi seriamente, e por capítulos. ¿A miña opinión ao respecto? Non sabería dicer cal é a mellor, pero si teño claro cal das dúas ten o nome máis bonito, ou, cando menos, menos perralleiro. Por suposto dentro do noxo que dá que unha competición deportiva leve un nome e anagrama dunha puta entidade bancaria. Non hai dúbida, a Barclays Premier League mola máis.

Ilustración xentileza de El Koko Parrilla.

chúzame